جانم به فدای مهدی

  • خانه 
  • زیارت امام زمان(عج) ⚜ داستانی از شیخ محمد کوفی⚜ از زبان آیةاللّه ناصری اثبات وجود امام زمان(عج) جشم فریب دادن... فقیر فرشتگان شب یلدا بیشتر بدانید آتش سوزی در هتل  

تفاوت اسلام وایمان

09 تیر 1397 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

ایمان آن استکه در دل مستقر شود وبنده  را به سوی خدای عزوجل  کشاند و اطاعت خدا گردن نهان به فرمانش مصداق آن باشد ولی اسلام گفتار وکردا ظاهری است که تمام فرق و جماعت مردم آن را دارند  وبه وسیله آن جان ها محفوظ ماند و میراث پرداخت شود

 نظر دهید »

طول عمر.....

03 بهمن 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

يکي از موضوعاتي که همواره مورد توجه بوده, مسئله طول عمر حضرت مهدي( است. طبق روايات، و ديدگاه شيعيان, حضرت مهدي( ـ كه در آخِرُالزّمان ظهور كرده و جهان را پر از عدل و داد خواهد ساخت ـ فرزند يازدهمين پيشواي معصوم امام حسن عسكري( است كه در سحرگاه نيمه شعبان سال 255 قمري متولد شده است. معناي روشن اين گفتار آن است كه آن منجي موعود، داراي عمري طولاني خواهد بود و تا كنون افزون بر 1170 سال از عمر ايشان سپري شده است.
نخستين دانشمندي كه به طور جدّي مسأله طول عمر امام زمان( را مطرح کرد، شيخ صدوق؛ (م 381 قمري) است. وي در كتاب كمال‏الدين و تمام النعمه به تفصيل درباره طول عمر بحث كرده و به پرسش‏هاي مخالفان طول عمر امام مهدي( پاسخ گفته است. وي، فصل جامعي از كتاب ياد شده را به زندگي معمّرين اختصاص داده است و ده‏ها نفر از معمرين را ـ كه عمري بيش از 120 سال داشته‏اند ـ نام مي‏برد و شرح حال و زندگي هر يك از آنان را به صورت مختصر ذكر مي‏كند. ايشان مسأله طول عمر حضرت مهدي( را فقط از راه تجربه تاريخي و افراد داراي عمر طولاني، مورد بررسي قرار داده و به ديگر دليل‌ها نپرداخته است.
پس از وي اين روش از سوي دانشمنداني همچون شيخ مفيد، شيخ طوسي، طبرسي، خواجه نصرالدين طوسي، علامه حلي، فيض كاشاني، علامه مجلسي؛ و ديگر بزرگان شيعه ادامه يافت.
آنچه اين بزرگان در بحث‌هاي خود مطرح كرده‏اند، به طور عمده بررسي طول عمر از ديدگاه قرآن و نگاه روايات بوده است.
در قرآن به برخي از کساني که داراي عمري طولاني و غيرطبيعي بوده اند اين‌گونه اشاره کرده است:
درباره حضرت نوح( مي فرمايد: (وَلَقَدْ اَرْسَلْنا نُوحاً اِلي قَوْمِهِ فَلَبِثَ فِيهِمْ اَلْفَ سَنَةٍ اِلاَّ خَمْسِينَ عاماً…(؛ و به راستي، نوح را به سوي قومش فرستاديم، پس در ميان آنان 950 سال درنگ كرد.260
از امام سجاد( نقل شده است كه فرمود: در قائم سنّتي از نوح است و آن طول عمر است.261
درموردحضرت عيسي( مي‏فرمايد: (وَ قَوْلِهِمْ إِنَّا قَتَلْنَا الْمَسيحَ عيسَي ابْنَ مَرْيَمَ رَسُولَ اللَّهِ وَ ما قَتَلُوهُ وَ ما صَلَبُوهُ وَ لكِنْ شُبِّهَ لَهُمْ وَ إِنَّ الَّذينَ اخْتَلَفُوا فيهِ لَفي شَكِّ مِنْهُ ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِلاَّ اتِّباعَ الظَّنِّ وَ ما قَتَلُوهُ يَقينًا × بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَيْهِ وَ كانَ اللَّهُ عَزيزًا حَكيمًا × وَ إِنْ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ إِلاَّ لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَكُونُ عَلَيْهِمْ شَهيدًا(؛ و گفتة ايشان كه: ما، مسيح عيسي بن مريم، پيامبر خدا را كشتيم و حال آنكه آنان او را نكشتند و مصلوبش نكردند؛ لكن امر، بر آنان مشتبه شد و كساني كه در باره او اختلاف كردند، قطعاً در باره آن دچار شك شده‏اند و هيچ علمي بدان ندارند، جز آنكه از گمان پيروي مي‏كنند. و يقيناً او را نكشتند؛ بلكه خدا او را به سوي خود بالا برد و خدا توانا و حكيم است و از اهل كتاب كسي نيست مگر آنكه پيش از مرگ خود، حتماً به او ايمان مي‏آورد، و روز قيامت [عيسي نيز] بر آنان شاهد خواهد بود.262
حال که از عمر حضرت عيسي( ، افزون بر دو هزار سال مي‌گذرد، عمر 1170ساله حضرت‏مهدي( چگونه امر بعيدي خواهد بود.
از جمله كساني كه عمر طولاني دارد، حضرت خضر پيامبر است.263
روايات پيامبراکرم( نيز بر طول عمر انسان، صحه مي‏گذارد و آن را امري ممكن مي‏شمارد. يكي از كساني كه در سخنان پيامبر( ـ به ويژه در منابع اهل سنّت ـ به طول عمر او اشاره شده دجّال است. اهل سنّت، بر اساس همين روايات، عقيده دارند كه دجّال در عصر پيامبر( متولد شده و به زندگي خود ادامه مي‏دهد تا در آخِرُالزّمان خروج كند.264
حال اگر اين احاديث درست باشد ـ چنان كه اهل سنّت بر اين باورندـ در اين صورت، شايسته نيست كه آنان در حيات و عمر طولاني امام مهدي( ، ترديد كنند! از طرفي حال كه دشمن خدا، به جهت مصالحي، مي‏تواند بيش از هزار سال زنده بماند، چرا بنده و خليفه و ولي خدا نتواند عمر طولاني داشته باشد؟!265
برخي از دانشمندان اهل سنّت ـ با وجود انکار ولادت حضرت مهدي( از طرف بيشتر علماي اهل سنّت ـ در باره طول عمر آن حضرت بابي را با عنوان في الدلالة علي جواز بقاء المهدي حياً اختصاص داده, مضمون ياد شده را چنين بيان کرده‌اند: هيچ امتناعي در بقاي مهدي( وجود ندارد، به دليل اينكه عيسي، الياس و خضر ـ كه از اولياي خداوند مي‌باشند ـ زنده هستند و دجال و ابليس ـ كه از دشمنان خداوند مي‌باشند ـ نيز زنده هستند و زنده بودن اينها به وسيله قرآن و سنّت اثبات شده است. آن گاه كه بر اين موضوع اتفاق كرده‌اند، زنده بودن مهدي را انكار نموده‌اند … پس به سخن هيچ عاقلي پس از اين توجه نمي‌شود، در اينكه باقي بودن مهدي را انكار کند.266
سه. از نگاه عقل و علم
حكيمان و فيلسوفان گفته‏اند: بهترين دليل بر امكان هر چيزي، واقع شدن آن چيز است. همين كه طول عمر در ميان پيشينيان روي داده و تاريخ، افراد زيادي را به ما نشان مي‏دهد كه عمري طولاني داشته‏اند، خود دليل روشني است بر اينكه طول عمر از ديدگاه عقل امري ممكن است. خواجه نصير طوسي، در اين باره گفته است: طول عمر، در غير مهدي( اتفاق افتاده و محقق شده است چون چنين است، بعيد شمردن طول عمر در باره مهدي( جهل محض است.267
مرحوم مظفر طول عمر حضرت را از نگاه فراطبيعي اين گونه تفسير کرده که بقاي حضرت مهدي( در اين مدّت طولاني معجزه و امري فوق طبيعي است. البته اين بالاتر از آن نيست که حضرت در روز شهادت پدرش در پنج سالگي به امامت مردم رسيد و نيز بالاتر از معجزة حضرت عيسي نيست که در ميان گهواره سخن گفت و در آن روز به نبوت مبعوث گرديد.
سپس آن مرحوم به امکان طول عمر اشاره کرده که زندگي بيش از عمر طبيعي از نظر علم پزشکي محال نيست, و در پايان نيز به مواردي که انسان‌ها عمري بسيار طولاني داشته‌اند اشاره کرده است.268
يکي از دانشمندان معاصر نيز در باره طول عمر آن حضرت مي‌نويسد: بررسي علمي و بحث طول عمر, در حقيقت بستگي دارد به نوع تفسيري که علم فيزيولوژي از پير و فرسودگي دارد. اين قانون که: پيري و فرسودگي زاييدة يک قانون طبيعي حاکم بر بافت‌هاي پيکرة انساني است, و ضروري است که بدن پس از رسيدن به مرحلة پاياني رشد, کم کم فرسوده شده, براي ادامة زندگي, کارآيي کمتري داشته باشد؛ تا آنگاه که در لحظه‌اي معيّن از کار بيفتد. آيا حتي در باره بدني هم که از هر گونه تأثير خارجي در کنار مانده صادق است؟ يا اين که فرسودگي و کاهشي که در کارآيي بافت و نسوج مجموعة بدن به چشم مي خورد؛ نتيجة نبرد با عوامل بيروني ـ مانند ميکرب ها و سموم ـ است که بدن انسان راه مي‌يابد؟
اين پرسشي است که دانش امروز, از خود مي‌کند و در راه پاسخ دادن به آن هم مي‌کوشد. در محدودة برداشت‌هاي علمي معاصر, به اين پاسخ‌هاي گوناگوني داده شده است: اگر پيري و فرسودگي و ناتواني, نتيجة مبارزة جسم با عوامل بيروني معيّن, و تأثير پذيري از آنها باشد؛ از جنبة نظري امکان دارد که بافت هاي تشکيل دهندة بدن انسان را از عوامل معيّن و مؤثر در آن, بر کنار داشت؛ تا زندگي آدمي طولاني شود. اما اگر از ديدگاه ديگر به بررسي بپردازيم, به اين نتيجه مي‌رسيم که پيري يک قانون طبيعي است و هر بافت و اندام زنده‌اي, در درون خود, عامل نيستي حتمي خود را نهفته دارد که در اثر مرور زمان؛ موجود زنده را خواه ناخواه به مرحلة فرسودگي و مرگ مي‌رساند. ولي نگريستن از اين ديدگاه هم مستلزم آن نيست که هيچ‌گونه انعطافي در اين قانون طبيعي راه نيابد. بلکه اگر همچنين قانوني مسلّم انگاشته شود, تازه قانون انعطاف‌پذيري است. زيرا هم ما, در زندگي معمولي‌امان مي‌بينيم؛ و هم دانشمندان در آزمايشگاه‌هاي علمي‌اشان مشاهده مي‌کنند که: پيري يک پديدة فيزيولوزيکي است و ربطي به زمان ندارد. گاهي زود فرا مي‌رسد و گاهي با فاصلة زماني بيشتري آشکار مي‌گردد. تا آنجا که برخي از سالمندان را مي‌بينيم که نشانه‌هاي پيري بر اعضاي آنان ظاهر نشده و از نرمي و تازگي برخوردارند. پزشکان و متخصصان نيز بر انعطاف‌پذيري اين قانون تصريح دارند. حتي بعضي از دانشمندان توانسته‌اند عملاً از انعطاف پذيري اين قانون که طبيعي و ضروري تلقي شده بهره گيرند؛ و زندگي پاره‌اي از حيوانات را از صدها برابر عمر طبيعي آنها بيشتر کنند.
افزون بر دليل‌هاي ياد شده، راه ديگري نيز براي اينكه يك انسان بتواند عمر طولاني داشته باشد وجود دارد. اين راه، همان راه اعجاز و قدرت خداوند است.
يکي از دانشمندان معاصر شيعه پس از بيان دليل‌هاي ارزنده در باره طول عمر به اعجاز در باره طول عمر حضرت مهدي( اشاره کرده مي‌نويسد: تا کنون دريافتيم که زندگاني طولاني از ديدگاه دانش, شدني است. حال, استدلال هاي پيشين را ناديده مي‌گيريم و فکر مي‌کنيم که از ديدگاه علمي, مسئلة طول عمر, غير ممکن جلوه کند و پيري و فرسودگي, قانوني قاطع باشد که بشر, نه امروز و نه در مسير دراز فردايش, توانايي چيرگي بر اين قانون را پيدا نکند. از اين فرض آيا جز اين که نتيجه بگيريم عمر چندين صد ساله مانند عمر حضرت نوح و حضرت مهدي( امري ناهماهنگ با قوانين طبيعي اي است ـ که دانش با افزارها و آزمايش ها و استقرا به اثبات رسانده ـ بازدة ديگري عايدمان مي‌شود؟ در چنين صورتي, پديده طول عمر معجزه‌اي به حساب مي‌آيد که يک قانون طبيعي را, در حالتي معيّن, از تأثير انداخته تا زندگاني فردي را که پاسدار پيام‌هاي آسماني است از خطر نابودي حفظ کند. 269
آنگاه ايشان در ادامه مي‌نويسد: اين معجزه در باور مسلمانان ـ که ازگفتار صريح قرآن و سنّت پيامبر( مايه مي‌گيردـ نه در نوع خود اسنثنايي است و نه شگفت‌انگيز. زيرا قانون پيري و فرسودگي, قاطعيتي بيشتر از قانون انتقال حرارت از جسم گرم‌تر به جسم سردتر و تساوي نهايي حرارت آنها ندارد. در حالي که اين قانون, براي نگاهداري زندگي ابراهيم( از تأثير افتاد. در آن هنگام که ابراهيم(را در آتش افکندند؛ يگانه راه جلوگيري از نابودي‌اش, از کار افتادن اين قانون بود. پس به آتش گفته شد بر ابراهيم خنک و سلامت شو! و او همان‌گونه که سالم در آتش افتاده بود, به سلامت از آن بيرون آمد و گزندي به او نرسيد!
جز اين بسياري ديگر از قواني طبيعي, براي پشتيباني از پيامبران و حجت‌هاي خدا بر زمين, به حالت تعطيل در آمده است:
دريا براي حضرت موسي( شکافته شد. کار بر روميان مشتبه گرديد و پنداشتند که حضرت عيسي( را دستگير کرده‌اند؛ در حالي که او را دستگير نکرده بودند. حضرت محمّد( از خانه خويش که در محاصره انبوه قريشيان بود و آنان ساعت‌ها, در کمين او بودند تا بر وي بتازند؛ بيرون رفت و کسي او را نديد. زيرا خداوند مي‌خواست تا پيامبرش را از چشم‌هاي آنان پوشيده دارد.
هر يک از اين موارد, نشان دهندة از کار ماندنِ يکي از قوانين طبيعي است تا فردي که حکمت خداوندي نگهداري او را بايسته مي‌شمرد پشتيباني شود. اکنون کجاي اين مسئله اشکال دارد که قانون پيري و فرسودگي نيز يکي از اين نمونه‌ها باشد؟270
به بيان ديگر, طول عمر حضرت مهدي( يکي ديگر از نشانه‌هاي قدرت پروردگار است. که پيش از آن مانند آن فراوان ديده شده است. يا ما بايد منکر اين همه اتفاقات و رخ دادهاي خارق العاده در زندگي پيامبران و امامان باشيم, و يا اين که طول عمر امام مهدي( اگر يک ميليون سال هم طول بکشد بايد قبول نماييم. چون همة اين آيات از يک منبع و مبدأ سرچشمه گرفته و در راستاي يک جهت و هدف صورت گرفته و ادامه و تکميل يکديگر است. وپيام و هدف اين قدرت‌نمايي‌هاي شفاف و آشکار خداوند, باور به حضرت مهدي( با تمام ضوابط و اصول و فروع آن و پاسخ منطقي به پرسش‌ها و شبهات مي‌باشد.
رخ‌دادها و اعجازهاي خارق العاده‌اي مانند: قصه خلقت حضرت آدم(, داستان غريب زندگي نوح نبي و کشتي نجات, حکايت يونس پيامبر در شکم ماهي! آوردن تخت بلقيس به دستگاه سليمان نبي, برآوردن شتر بچه‌اي براي صالح پيامبر از ميان کوه و سنگ, ولادت موسي( و هدايت و راهنمايي مادرش در حفظ او از مأموران حکومت, اژدها شدن چوب دستي حضرت موسي( و بلعيدن اسباب ساحران فرعون, سالم ماندن موسي( و غرق شدن فرعون, سرد و گلستان شدن انبوهي از آتش براي ابراهيم(, تولد اسماعيل براي ابراهيم پيامبر در سنين پيري, نبريدن کارد سر اسماعيل را در هنگام آزمايش, ولادت خارق العاده حضرت عيسي( که از مادري باکره و بدون شوهر و پاک و مقدس به دنيا آمد, تولد يحيي براي زکرياي پيامبر در سنين پيري از زني نازا, سخن گفتن عيسي( در گهواره, نبوّت عيسي در خردسالي, از گِل پرنده ساختن, نابينا را بينا نمودن, مرده را زنده ساختن, بيماران بي علاج را شفا دادن به واسطه ي عيسي( و به اذن خداوند, قصه ي خارق العاده اصحاب کهف و خواب و زنده شدن آنها در غار, داستان زنده شدن عزير پيامبر, نجات يوسف پيامبر در کودکي از چاه و او را به پادشاهي رساندن و پس از چهل سال انتظار به يعقوب پيامبر برگرداندن, داستان شگفتي‌آور ذوالقرنين, امّي و درس نخواندن محمّد( و آوردن قرآن عظيم, به معراج رفتن پيامبر اسلام, و ده‌ها و بلکه صدها از اين نمونه که همگي در مآخذ معتبر ديني و تاريخي ثبت و ضبط و انتشار يافته است.
بي گمان رخ‌دادهاي يادشده يک امر و اصل مسلّم بنيادي و از ناموس ويژة پروردگار است. و پروردگاري که اين همه اعجازهاي بزرگ آفريده, نگه‌داري حضرت مهدي ( تا روزي که خودش مصلحت بداند, از پلک چشم بر هم نهادن هم آسان‌تر است. آري، حضرت مهدي( با قدرت الهي زنده است و در ميان مردم، به حيات خود ادامه مي‏دهد.

 نظر دهید »

آیا.....

03 بهمن 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

از آن جايي که روايت صريح و روشني در اين باره در دست نيست، در بين دانشمندان شيعه سه ديدگاه متفاوت پديد آمده است. که هر يک برخاسته از پاره‌اي روايات است. اميد مي‌رود با بحث‌‌هاي جدّي‌تر و فراگيرتر, پاسخي درخور و مطمئن ارائه گردد.
گمانه‌هاي سه گانه‌اي که مطرح شده بدين قرار است:
1. ازدواج كرده و داراي فرزنداني نيز هست.216
2. ازدواج انجام گرفته، ولي اولاد ندارد.217
3. ازدواج نكرده است.
احتمال نخست
کساني که بر اين باورند اعتقاد دارند آن حضرت نه فقط ازدواج کرده که داراي فرزنداني نيز هست و آنان نيز فرزنداني دارند و…
ميرزا حسين طبرسي نوري از جمله کساني که بر اين مطلب پافشاري زيادي دارد. ايشان در نجم الثاقب با عنوان دفع شبهه نبودن اولاد براي آن حضرت آورده است: سيّدبن طاووس در اواخر کتاب جمال الاسبوع218 گفته که: من يافتم روايتي به سند متصل به اين که از براي مهدي گروهي از اولاد است که واليانند در اطراف شهرها که در درياست و ايشان دارايند غايت بزرگي و صفات نيکان را.219
در مراجعه به جمال الاسبوع در خواهيم يافت که نه فقط سندي بر اين ادعا نياورده، بلکه مشخص نکرده اين سخن از چه کسي ذکر شده است. استناد به چنين سخني بر مطلبي به اين مهمّي جاي بسي شگفتي است.
کساني که بر ديدگاه نخست پاي مي‌فشارند بر اين باورند که زن و فرزند داشتن حضرت با قواعد کلي، روايات و ادعيه سازگار است.
ايشان بر اين باورند که احکام کلي شريعت محمّدي( ايجاب مي‌کند که حضرت مهدي( نيز به مانند ديگر پيشوايان معصوم( تشکيل خانواده داده از سنّت جد بزرگوار خود پيروي نمايد.220
اما نکته قابل توجّه اين است که اين استحباب با مسئله بسيار مهمّي با عنوان غيبت و فلسفة آن در تعارض است.
از ايشان مي‌پرسيم اهميت ازدواج به عنوان يک مستحب بيشتر است يا امر بسيار مهمّ امر به معروف ونهي از منکر؟ حتماً پاسخ خواهد داد: امر به معروف مهمّ تر است. حال آيا امام عصر( از اين همه منکري که رخ مي‌دهد خبر دارد يا خير؟ حتماً مي‌گويد: خبر دارد. پس چرا نهي از منکر نمي‌کند؟ خواهد گفت با مقام غيبت حضرت در تعارض است. حال اين پرسش پيش مي‌آيد که واجبي به اين مهمّي در تعارض با غيبت ترک مي‌شود، اما امر مستحب نه!!
نه فقط امر به معروف که بسياري از شئونات امام است که به خاطر غيبت ايشان به صورت موقت ترک مي‌شود.
افزون بر اين که روايت نبوي مي‌گويد فمن رغب عن سنّتي فليس مني221 و آن بدين معناست که با آن به مخالفت بر خيزد و بر ما روشن است که هر کس اگر به دليل‌هايي نتوانست ازدواج کند به اين معنا نيست که با آن مخالف است.
همچنين آنها بر اين باورند که پاره‌اي از روايات شاهدي بر همسر و فرزند دار بودن آن حضرت است. مهمّ‌ترين رواياتي را که در اين بخش ارائه مي‌نمايند از اين قرار است:
1. يکي از نويسندگان معاصر در اين باره نوشته است: در باره همسر و يا همسران حضرت بقية الله( فقط يک سر نخ وجود دارد و آن روايتي است که مرحوم کفعمي در مصباح نقل کرده است. بر اساس اين روايت: همسر حضرت مهدي( از نسل عبد العزي (پسر عبد المطلب) مي‌باشد.
آن‌گاه گويي با قاطعيّت تمام همسر دار بودن آن حضرت ثابت شده, در پي اثبات فرزندان مي‌رود و مي‌نويسد: اما در باره اولاد آن حضرت رواياتي هست که وجود آنها را به روشني اثبات مي‌کند. 222
اما ادله‌اي که بر فرزند‌دار بودن آن حضرت بيان شده همراه با نقد آنها بدين قرار است:
1. شيخ طوسي( از مفضل بن عمر نقل کرده که امام صادق( فرمود: براي صاحب اين امر دو غيبت است که يکي از آنها به اندازه‌اي طولاني مي‌شود که برخي از مردم گويند: از دنيا رفته، برخي گويند: کشته شده و برخي گويند: آمده و رفته، جز تعداد اندکي از شيعيان بر باور خود استوار نماند. و کسي از اقامتگاه او آگاه نمي‌شود، ازفرزندانش و نه از غير او. به جز کسي که متصدي امور اوست.223
برخي از اين روايت استفاده کرده‌اند که آن حضرت در دوران غيبت داراي فرزند است. چرا که اگر فرزند نداشت اين روايت بي معنا مي‌شد.
نقد و بررسي کوتاه:
ـ نعماني همين روايت را نقل کرده در حالي که به جايمن ولده من ولي224 آورده است. با توجه به اين که کتاب الغيبه نعماني به مراتب بر کتاب الغيبه شيخ طوسي مقدم بوده و بخشي از سند هر دو کتاب مشترک است و نيز بين کلمه ولي و ولد از نگاه نوشتار نزديکي وجود دارد، احتمال تصحيف بسيار قوي مي‌نمايد. و بنابراين استدلال به اين روايت بي اعتبار خواهد شد.
آيت الله صافي گلپايگاني يکي از مراجع تقليد معاصر پس از ذکر هر دو روايت مي‌نويسد: با وجود اين اختلاف، استناد به نقل غيبت شيخ اطمينان بخش نيست؛ بلکه نقل غيبت نعماني از برخي جهات، مانند علوّ سند و لفظ حديث، معتبرتر به نظر مي‌رسد.225
2 . روايت جزيرة خضراء که سخن از فرزندان حضرت در جزيره‌اي دور دست دارد.226
3. علامه مجلسي مي‌گويد مؤلف کتاب مزار کبير به اسناد خود از ابو بصير از امام صادق( نقل کرده که آن حضرت فرمود: گويا مي بينم فرود آمدن قائم را در مسجد سهله با اهل و عيالش.227
اگر چه اين روايت براي آن حضرت همسر و فرزند اثبات کرده ولي هيچ دلالتي ندارد در دوران غيبت نيز داراي زن و فرزند است چرا که احتمال دارد اين زن و فرزند پس از ظهور براي ايشان حاصل آيد.
البته به روايات ديگري نيز استدلال شده که به نظر مي‌رسد آنچه ذکر شد از اهميت بيشتري برخوردار بوده و آن هم که ملاحظه شد قابليت استدلال بر اين موضوع را ندارند.
افزون بر روايات به برخي از ادعيه و زيارت‌نامه‌ها نيز استدلال شده که در آنها نيز استدلال ناتمام است. زيرا استناد قطعي آنها به معصوم( مورد ترديد است.
آيت‌الله صافي گلپايگاني در باره برخي از آنچه به عنوان دليل قائلين به زن و فرزند دار بودن حضرت آمده است، مي‌نويسد: بعضي از روايات، مثل خبر کمال الدين انباري و خبر زين الدين مازندراني از جهت غرابت و ضعف ظاهري که در متن آنهاست، قابل استناد نمي‌باشد. و بعضي ديگر، همچون فقرات برخي از ادعيه و زيارات نيز صراحت ندارد، و قابل حمل بر عصر ظهور مي باشد.228
اما احتمال دوم
عده‌اي به دليل مواجهه با اشکالاتي که بر زن و فرزند داشتن حضرت ذکر شده، گمانه وسطي را برگزيده‌اند. به اين بيان که حضرت به خاطر عمل به سنّت پيامبر ازدواج کرده، ولي به خاطر مصون ماندن از مشکلات فرزند داشتن, داراي فرزند نيست.
غافل از اين که اشکالات فرزند داشتن حضرت در باره همسر حضرت همچنان باقي خواهد ماند. با اين بيان که اگر قرار باشد، آن حضرت شخصي را به عنوان همسر برگزيند، يا بايد بگوييم كه عمر او نيز مانند عمر حضرت طولاني است ـ كه بر اين امر دليلي نداريم ـ يا اينكه بگوييم مدتي با آن حضرت زندگي كرده و از دنيا رفته است. در اين صورت، حضرت به سنّت ازدواج عمل كرده و پس از آن، تنها و بدون زن و فرزند زندگي را ادامه مي‏دهد.
احتمال سوم
به طور اساسي همسر اختيار کردن براي حضرت مهدي( با فلسفة غيبت در تعارض است. و بسيار بعيد است آن حضرت ازدواج کرده باشد.
اگر چه وقتي ادله قائلين به اثبات زن و فرزند داشتن حضرت ناکافي دانسته شد، نيازي به آوردن دليل بر زن و فرزند نداشتن نخواهد بود؛ لکن کساني که احتمال سوم را مطرح کرده اند به ادله اي نيز تمسک کرده‌اند. که از جمله آنهاست:
1. مسعودي در اثبات الوصية نقل کرده در محضر امام رضا( علي‌بن حمزه و ابن سراج و ابن ابي سعيد مکاوي وارد شدند .
علي‌بن ابي حمزه آغاز به سخن کرده گفت: براي ما از پدرانتان نقل شده که تمام وظائف امام پس از رحلت به امامي مانند او منتقل مي‌شود.
امام رضا(به او فرمود: خبر بده مرا از حسين بن علي( امام بود يا نه؟ گفت: امام بود. حضرت فرمود: پس چه کسي جانشين او شد؟ عرض کرد: علي‌بن حسين( .
اين پرسش و پاسخ ادامه يافت تا اين که ابن ابي حمزه گفت: إنا روينا أن الإمام لا يمضي حتي يري عقبه؛ براي ما روايت شده که امام در نخواهد گذشت تا اين که جانشين و نسل خود را ببيند. امام رضا( فرمود: أما رويتم في هذا الحديث غير هذا؛ آيا در اين روايت بيش از چيزي براي شما گفته نشده؟ گفت: نه. حضرت فرمود: بلي و الله لقد رويتم فيه إلا القائم…؛ بله به خدا سوگند برايتان روايت شده مگر قائم … ابي حمزه (با حالتي شبيه اعتراض) گفت: اين قسمت در حديث است؟!
امام رضا( فرمود: ويلك كيف اجترأت علي بشي‏ء تدع بعضه؛ واي بر تو چگونه جرأت کردي به چيزي که بخشي از آن را ناديده گرفته‌اي بر من احتجاج کني.229
افزون بر مسعودي، کشي در رجال خود230 و شيخ طوسي در اختيار معرفة الرجال231 نيز اين روايت را با اندک تفاوتي آورده‌اند.
روشن است که اين روايت نه فقط داشتن فرزند براي حضرت مهدي( را در دوران غيبت منتفي مي‌داند، بلکه در تمامي عمر آن حضرت چنين مي‌داند.
2. شيخ طوسي در کتاب الغيبه نزديک به همين مضمون را در روايتي ديگر آورده است.
حسن‌بن علي خزاز گفت: علي‌بن ابي حمزه وارد بر امام رضا( شد. پرسيد: آيا شما امام هستي؟ حضرت فرمود: آري. علي‌بن ابي حمزه گفت: از پدر بزرگ شما جعفربن محمّد شنيدم که: امامي نيست مگر اين که فرزندي دارد. امام فرمود: آيا فراموش کردي يا خود را به فراموشي زدي؟ اين چنين که گفتي نفرمود. بلکه ايشان فرمود: امامي نيست مگر اين که فرزندي داشته باشد مگر امامي که حسين‌بن علي براي او خارج مي شود(رجعت مي‌کند) پس همانا او فرزندي نخواهد داشت. علي‌بن ابي حمزه گفت راست فرمودي اين چنين فرمود جد بزرگوار شما.232
3. رواياتي ‏حضرت خضر را به ‏عنوان كسي معرفي كرده كه وحشت تنهايي حضرت مهدي( را در دوران غيبت برطرف مي‏سازد و در حالي ‏كه اگر آن حضرت زن و فرزند داشت، نيازي به ملازم و همراه نبود.
امام‏رضا( فرمود: خضر( از آب حيات نوشيد و او زنده است… خداوند به واسطه او تنهايي قائم ما را در دوران غيبتش به انس تبديل كند و غربت و تنهايي‏اش را با وصلت او مرتفع سازد.233
4 . در روايات فراواني از آن حضرت با القاب فريد (تك) و وحيد(يگانه) ياد شده است و اين با زن و فرزند داشتن منافات دارد.234
5. دسته‏اي از روايات، ملازمان حضرتش را در دوران غيبت فقط سي تن از ياران خاصّ آن حضرت ذكر كرده است. و سخني از همراهي زن و فرزند ايشان با وي ننموده است.
امام صادق( در اين باره ‏فرمود: صاحب اين امر از غيبتي ناگزير است و در غيبت خود ناچار از گوشه‏گيري و كناره جويي از ديگران است و طيبه (مدينه) خوش منزلي است و با وجود سي تن (يا به همراهي سي نفر) در آن جا وحشت و ترسي نيست.235
علامه محمّد تقي شوشتري در باره فرزند دار بودن امام زمان ( نوشته است: بايد گفت: در هيچ خبري وارد نشده است که آن حضرت پيش از ظهور فرزند داشته باشد، و در خصوص فرزند دار شدن آن امام پس از ظهور هم اختلاف است.236
بنابراين به نظر مي‌رسد ادله کساني که براي آن حضرت اثبات زن و فرزند مي‌نمايند ناتمام است. و خداوند آگاه‌تر است.

 نظر دهید »

اب مایه حیات

25 دی 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

آب در آموزه‌هاي ديني

آب به عنوان حلال و محیط انتقال مواد در بدن، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و بدون آن فعالیت‌های زیستی جانداران انجام نمی‌گیرد. بیشترین میزان آب بدن در سلول‌ها می‌باشد و تنها 5 درصد در خون موجود است.

آب در بدن، مواد خوراکی و موادی را که باید دفع شوند جابجا می‌کند. اکسیژن هوا به وسیله هموگلوبین خون از شش‌ها به سلول‌های بدن می‌رسد. غذایی که مصرف می‌کنیم در محیط آبی گوارش می‌شود و فرآورده‌های گوارشی آن به وسیله خون به تمام سلول‌های بدن می‌رسند. اگر آب نباشد بدن یک حجم شکننده و سخت است.

آب خاصیت ضربه‌گیری دارد و با ایجاد حالت ارتجاعی از اندام‌های داخلی محافظت می‌کند.

آب تنها ماده‌ای است که در طبیعت در شرایط عادی به سه حالت جامد، مایع و بخار یافت می‌شود.

همچنین بیشترین واکنش‌های شیمیایی، کاربرد آزمایشگاهی و صنعتی نیز در محلول‌های آبی صورت می‌گیرند.

منشاء آب

حضرت علی (ع) می فر مایند:  «آب بهترین نوشیدنی در دنیا و آخرت است.»

در سوره واقعه آیات 68 و 69 آمده است: «آیا به آبی که می‌نوشید اندیشیده‌اید؟»آیا شما آن را از ابر نازل می‌کنید یا ما نازل می‌کنیم؟

این آیات وجود انسان را در برابر یک سلسله سوال‌ها قرار می‌دهد. در واقع می‌گوید: آیا هرگز درباره این آبی که مایه حیات شما است و پیوسته آن را می‌نوشید، فکر کرده‌اید؟ چه کسی به آفتاب فرمان می‌دهد بر سطح اقیانوس‌ها بتابد و از میان آب‌های شور و تلخ، تنها ذرات آب خالص و شیرین و پاک از هر گونه آلودگی را جدا ساخته و به صورت بخار به آسمان بفرستد؟ که این بخارها به صورت قطرات باران نرم و ملایم، آهسته و پی در پی بر سرزمین‌ها فرود آید.

امام صادق (ع) می‌فرمایند: «در حمام آب سرد نخورید، چون معده را خراب می‌کند.»

در آیات فوق فقط به آب نوشیدنی تکیه شده و از تأثیر آن در مورد حیات حیوانات و گیاهان سخنی به میان نیامده، که علت آن اهمیت فوق‌العاده آب برای حیات خود انسان است. البته در آیات دیگر به موضوع زراعت اشاره شده است.

در ادامه در آیه 72 سوره واقعه آمده است: «اگر بخواهیم، این آب گوارا و شیرین را به صورت تلخ و شور قرار می‌دهیم، پس چرا شکر این نعمت بزرگ را به جا نمی‌آورید؟».

در روایتی از پیامبر اکرم (ص) می‌خوانیم: هنگامی که حضرت آب می‌نوشید، می‌فرمود: «حمد برای خداوندی که به رحمتش ما را از آب شیرین و گوارا سیراب کرد و آن را به خاطر گناهانمان شور و تلخ قرار نداد.».

خواص آب‌ها از منظر آیات و روایات

قبل از این که روایاتی دیگر در مورد آب بیان کنیم، جالب است بدانیم که این سخنان و سفارش‌ها حدود 1400 سال پیش در محیطی که از تمدن و بهداشت خبری نبود و بشر هنوز میکروب‌ها و عوامل بیماری‌زا را کشف نکرده بود و به نقش و اهمیت غدد اصلی بدن و ترشحات آن‌ها آگاهی نداشت، از سوی پیشوایان دینی بیان شده که خود گواه روشنی است بر این که سخنانی این چنین بزرگ و سازنده، که هیچ گاه رنگ کهنگی به خود نمی‌گیرد، جز از طریق وحی الهی ممکن نیست.

آب باران

در قرآن کریم سوره (ق) آیه 9 آمده است: «و از آسمان آبی مبارک نازل کردیم».

در بحارالانوار آمده است که آب باران، آبی مبارک است، به خصوص آب باران در ماه نیسان (نیسان: ماه دوم از فصل بهار است) که بعد از گذشت 23 روز از نوروز آغاز و تا سی روز ادامه می‌یابد. باران بهاری همان گونه که موجب حیات و تحول در نباتات و حیوانات می‌گردد، در انسان نیز منشاء تحول و سلامتی است.

در سوره فرقان آیه 48 آمده است: «و از آسمان آبی طاهر و پاک و پاک کننده فرو فرستادیم.».

حضرت علی (ع) می‌فرمایند : «از آب آسمان بنوشید، چرا که بدن را پاکیزه و بیماری‌ها را رفع می‌کند. ».

امام صادق (ع) می‌فرمایند: «به سه نفس آب نوشیدن بهتر از یک نفس است

آب‌هایی که به صورت باران، برف و تگرگ و مانند آن از آسمان فرو می‌بارند پاکیزه‌ترین آب‌ها در طبیعت هستند، زیرا آن‌ها آب‌های مقطر هستند و خداوند این نوع آب‌ها را در قرآن به عنوان آب پاک و پاک‌کننده معرفی می‌نماید. اگرچه همین آب در فضای آلوده شهری و صنعتی کم و بیش به وسیله غبار و گازهای مسموم هوا آلوده می‌شود، ولی اگر بعد از باران اولیه جمع شود، بهترین آب پاک، طاهر و پاک‌کننده خواهد بود.

آب زمزم

از مهم‌ترین نقش‌های آب در زندگی انسان، درمان برخی از بیماری‌هاست. در این مورد تنها دو روایت در خصوص ویژگی آب زمزم بیان می‌کنیم:

حضرت علی (ع) به نقل از پیامبر (ص) می‌فرمایند: «آب زمزم به نیت هر دردی نوشیده شود شفاست.».

همچنین می‌فرمایند: «آب زمزم بهترین آب روی زمین است.».

آب گرم

«هر وقت کسی از شما داخل حمام شد، سه کف (منظور آبی که در کف دست جمع شود) از آب گرم بنوشد که شفافیت صورت را زیاد می‌کند و درد بدن را از بین می‌برد.».

آب سرد

حضرت علی (ع) می‌فرمایند: «بر مریض تب دار آب سرد بریزید (پاشویه کنید) زیرا حرارت بدن را کاهش می‌دهد.».

«دو چیز سبب اصلاح و سلامت بدن می‌شود: خوردن انار، نوشیدن آب خنک.».

همچنین امام صادق (ع) می‌فرمایند: «در حمام آب سرد نخورید، چون معده را خراب می‌کند.».

بهترین روش آب خوردن

امام صادق (ع) می‌فرمایند: «به سه نفس آب نوشیدن بهتر از یک نفس است. پسندیده نیست که انسان همانند شتر و چهارپایان آب بنوشد.».

آبی که به آرامی و شبیه مکیدن نوشیده شود، دارای خواص زیر خواهد بود:

- آب با ترشحات بزاق آغشته شده و در هضم غذا مؤثرتر خواهد بود.

- موقع نوشیدن، آب با هوا مخلوط نمی‌شود و بنابراین معده درد نمی‌گیرد.

- نوشنده آب، احساس لذت بیشتری می‌کند.

نکاتی برای مصرف آب

حدود 60 درصد وزن بدن ما را آب تشکیل می‌دهد. بدن روزانه مقدار زیادی آب از طریق ادرار، مدفوع، تعریق و بازدم از دست می‌دهد.

در برخی موارد سرعت از دست رفتن آب بیشتر می‌شود، مانند بیماری، زندگی در ارتفاعات، آب و هوای خشک، ورزش، مسافرت با هواپیما، عدم مصرف یک وعده غذا (مانند نخوردن صبحانه) و نوشیدن مقدار زیادی قهوه یا چای (باعث ادرار زیاد می‌شود) بنابراین رعایت نکات زیر از کمبود آب بدن جلوگیری می‌کند:

* هرگاه تشنه شدید، سریع آب بنوشید. تشنگی نشانه خوبی از کم آبی است، اما اطمینان بخش نیست. اگر بیمارید یا ورزش می‌کنید و یا در ارتفاع بالا به سر می‌برید، بیش از حد معمول به مایعات نیاز دارید؛ حتی اگر احساس تشنگی نکنید.

* نوشیدن منظم آب.

* نوشابه، چای و قهوه را به جای آب مصرف نکنید.

* روشن بودن رنگ ادرار، نشانه مناسب بودن آب بدن است. در صورت تیره بودن آن، کلیه‌ها مواد زائد را در حجم کمی از آب تغلیظ کرده‌اند.

* روزانه 6 تا 8 لیوان آب (مایعات) برای بدن لازم است. اگر حدود 30 دقیقه قبل از صرف غذا 1 تا 2 لیوان آب بنوشید، به کم شدن اشتها و کنترل وزن خود کمک می‌کنید. اما بهتر است همراه غذا یا بلا فاصله پس از آن، از نوشیدن آب یا دیگر مایعات خودداری کنید. نوشیدن مایعات همراه غذا شیره معده را رقیق و کم تأثیر می‌کند و در نتیجه هضم غذا سخت خواهد شد.

 نظر دهید »

مبانى صلح و امنيت در فرهنگ انتظاردكتر محمدباقربابائى طلاتپه

06 دی 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

با توجه به تعريف مبانى به مجموعه اى از باورها، هنجارها، علوم و ارزش ها كه هويت و محتواى رفتارها را شكل مى دهد و اين مبانى لايه زيرين فرهنگ غالب بر جامعه و افراد را مى سازد كه به دنبال آن رفتارها و مصنوعات فرهنگى به عنوان لايه رويين فرهنگ ظاهر مى شود. صلح و امنيت دو پديده اجتماعى يا برآيند رفتارهاى آحاد جامعه است كه از كيفيت تعامل رفتارها و نوع حاكميت به دست مى آيد. انتظار مفهوم آشنايى فرهنگ هاى مختلف مى باشد كه با خود آمادگى و پويايى به همراه دارد. در فرهنگ علوى، انتظار با حضرت مهدى (عج) مفهوم خاص يافته و «منتظران» به كسانى اطلاق مى شود كه زمينه و بستر فكرى و عملى را براى حضور ايشان فراهم مى كنند. اين آمادگى و بسترسازى در مفهوم حقيقى و واقعى خود آثار مثبت خيلى زيادى در جامعه مى گذارد كه عدم تعدى به حقوق ديگران و قناعت به اندوخته هاى خويش و تلاش براى رشد و كمال فردى و گروهى از حداقل هاى آن مى باشد. فرهنگ انتظار از منتظران مى خواهد كه ريشه هاى ظلم و تعدى كه در حب نفس و امورات شهوانى ريشه دوانده است با ارتقاى مبانى فكرى و ارزشى ريشه كن نمايند و بساط صلح و امنيت را براى همه فراهم كنند. اين مبانى براساس ماهيت آنها به دو بخش عمده فكرى يا اعتقادى و عملى يا اجتماعى تقسيم مى شوند كه در بخش فكرى مى توان واقع بينى، كمال جويى، حق مدارى، عموميت، عرفان ظهورى و حضورى و عرفان نبوى و در بخش اجتماعى و عملى از مبانى ولايت مدارى، تكليف مدارى، هميارى و مساعدت جمعى، استقامت وپايدارى، پويايى مستمر و دائمى ياد كرد.
كليدواژه: مبانى، انتظار، صلح، امنيت، فرهنگ انتظار، مبانى فرهنگ انتظار

مقدمه
محدوديت هاى مالى، فكرى و فيزيكى انسان و به طور كلى محدوديت در توان مندى ها باعث مى شود كه انسان همواره به صورت اجتماعى زندگى كند و اين امر تا آن جا پيش رفته است كه او را موجودى مى شناسند كه طبع اجتماعى دارد. طبع اجتماعى على رغم ضرورت در زندگى اجتماعى گاهى منشأ تنش ها و نزاع ها مى گردد. طب اجتماعى براى اين كه موجبات اختلاف و ناراحتى فراهم نكند بايد منافع جمعى و توان مندى ها و نيازهاى همه را مدنظر گيرد و الاّ همين اجتماع سرچشمه تضادها، نزاع ها و اختلاف ها خواهد شد. با وضع قوانين و مقررات و اجراى آنها مى توان اين تنش هاى اجتماعى را به حداقل كاهش داد. نگاهى گذرا به قوانين و مقررات كشورها ما را به اين حقيقت رهنمون مى سازد كه در خيلى از مواد و تبصره ها، قوانين و مقررات با هم تفاوت اساسى دارند و نمى توان قانون و مقررات يك كشور را در كشورى ديگر به كار گرفت. به طور طبيعى اين تفاوت به مبانى فكرى و ارزش حاكم بر كنش ها و رفتارهاى كشورها يا فرهنگ آنها برمى گردد كه با هم اختلاف دارند.
فرهنگ انتظار بيانگر يك باور، اعتقاد و هنجارها و رفتارهاست كه از كسى كه خودش را در سيطره اين فرهنگ مى داند و يا خود را وارد اين فضا و بستر مى كند انتظار مى رود كه آنها را در كنش ها و رفتارها و كردارهاى خود به نمايش بگذارد. ما در اين مقاله سعى خواهيم كرد اين مقوله را از زاويه صلح و امنيت ببينيم و زواياى پنهان و آشكار آن را در كنار هم قرار دهيم، ولى چون فرهنگ انتظار، فرهنگى است كه متوليان از پيروان خواسته و مى خواهند خود را متخلق به آن گردانند، از اين رو استخراج مبانى آن در حوزه هاى مختلف تنها به روش تحليل محتوا و تحليل كيفى و يا روش آنتروپى ميسر مى گردد كه ما تلاش كرديم در اين مقاله ابتدا با تحليل انتظار و فرهنگ به فرهنگ انتظار برسيم و سپس از ويژگى هاى آن به مبانى آن در حوزه صلح و امنيت
با پرداختن به مفاهيم اين دو دست يابيم. به مفهوم ديگر، در تحليل از يك روش قياس خلف و معكوس به تعبير امروزى مهندسى معكوس استفاده شود.

مبانى
آيا تا به حال پيش آمده است كه از علت رفتار كسى سئوالى كنيد و جواب يا توجيهى نشنويد؟! و يا بخواهيد بدانيد كه چرا همه رفتارهاى خود را توجيه مى كنند و با دليل تراشى آنها را موجه نشان مى دهند؟ جواب اين است كه رفتارها چارچوب و هويت دارند و تا هندسه و محتواى آنها شكل نگيرند فعاليتى سر نمى زند. براساس تحقيقات رفتارشناسى، رفتار انسان پشتوانه فكرى و ارزشى دارد; كه در آن پايه فكرى ناظر بر بينش و بصيرت انسان است كه با مطالعه و تحقيق در پيدايش و نوع رابطه بين پديده ها به وجود مى آيد به عبارت ديگر، ناظر بر جهان بينى، اطلاعات، علوم و فنون مى باشد و پايه ارزشى ناظر بر بايدها و نبايدها است كه از بينش، بصيرت و جهان بينى سرچشمه مى گيرد. شخصيت و انتظارات انسان نيز تابع اين دو مى باشد، چرا كه شخصيت به مجموعه اى از رفتارهاى ثابتى اطلاق مى شود كه ديگران مشاهده مى كنند. و انتظار به مجموعه اى از رفتارها اطلاق مى شود كه انسان براساس جايگاه فردى و اجتماعى از خود و ديگران انتظار دارد و يا ديگران از او انتظار دارند تا براساس آن جايگاه با او برخورد نمايند.(1)بنابراين رنگ، استحكام و هويت رفتارهاى انسان به پايه هاى فكرى و ارزشى برمى گردد و هر گونه شبهه افكنى به اين دو، باعث سست شدن و عدم قاطعيت در رفتار مى گردد و هم چنين تجليات رفتارهاى انسان نيز به اين دو برمى گردد براى مثال اگر اين تجليات منافع ديگران را به خطر اندازد موجبات تنش و نزاع را به همراه خواهد داشت و اگر قناعت و متانت و رضايت طرفين را به وجود آورد صلح و صفا و آرامش به همراه مى آورد.

تنش و اختلاف صلح و صفا و آرامش

به خطر انداختن منافع ديگران رفتار انسان قناعت و متانت و رضايت طرفين

فكر و انديشه ارزش و باورها

از اين رو مبانى به بنيان ها و زيرساخت هاى هر چيز اطلاق مى شود كه براى ساخت و هويت دهى به آنها نيازمند آنها هستيم تا بر اساس آنها يا با تكيه بر آنها بتوان شىء مورد نظر را به وجود آورد. اين امور يا چيزهاى است كه در جايى ديگر اثبات شده است و در ساخت شىء مورد نظر مفروض عنه گرفته مى شود و يا مبتنى بر امورى است كه دلايل آنها در خودشان نهفته است. در منطق از اين امور به مواد گزاره ها ياد مى شود كه به اقسام بديهيات، يقينيات، مشاهدات، تجربيات، متواترات، مقبولات، مشهورات و.. تقسيم مى شود و استحكام ماهيت شىء به برخوردارى از اينها بر مى گردد كه در آنها بديهيات، اوليات، يقينيات، تجربيات و مشاهدات از جنس دانش مى باشد و پذيرش آنها منوط به استدلالى است كه در بطن آنها نهفته است و به بصيرت و بينش انسان ها هويت مى بخشد و بعضى ديگر مانند متواترات، مقبولات و مشهورات دليل و استدلالى براى پذيرش آنها نيست بلكه آدمى به سبب اطمينان به عوامل ديگر، آنها را مى پذيرد.(1)

صلح
صلح و آشتى الفاظى هستند كه با نزاع و تنش در تضاد مى باشند. از باب «تعرف الاشياء باضدادها» وقتى نزاع و تنش و عرصه هاى ظهور و بروز آنها در جامعه و بين كشورها و گروه هاى اجتماعى مشخص شود مى توان به عرصه هاى صلح و آشتى نيز دست يافت. منشأ نزاع و تنش با اختلاف بر سر موضوعى كه منافع طرفينى و مشترك دارد ايجاد مى شود. در اختلاف به تحليل عقلى عوامل زير دخالت دارند:
1ـ طرفين اختلاف;
2ـ موضوع مورد اختلاف;
3ـ علت اختلاف.
علت اختلاف به مواردى برمى گردد كه به نوعى منافع طرفين در موضوع اختلاف جمع مى شوند و اين زمانى اتفاق مى افتد كه موضوع و علت اختلاف در خارج از طرفين باشد مانند: زمين، پول، ثروت، جايگاه هاى اجتماعى و…. طرف دعوا هركدام در صدد تسلط بيشتر بر منافع مادى مانند زمين، پول و ثروت هاى ديگر مى شود و يا اين كه در جايگاه هاى اجتماعى كمتر مورد احترام و توجه قرار مى گيرد. با اين گفتمان به نظر اوليه، جهانى را نمى توان در واقعيت يافت كه در آن صلح حقيقى برقرار باشد، چراكه اين نوع صلح از دنياى عارى از نزاع و به دور از اختلاف الهام مى گيرند، دنيايى كه در آن كليه ملل بر اختلاف ها و منازعات فائق آمده و اهداف و خواسته هاى بلندپروازانه خود را به كنار مى زند و عوامل و انگيزه هاى خودخواهانه و تهاجمى به عواطف و احساسات خيرخواهانه و مودت آميز تبديل مى شود كه به گفته «نيكسون» يا پس از مرگ و اندرون قبر به دست مى آيد و يا با حروف و نوشتن روى كاغذ(1) و با يك گفتمان ديگر اين حقيقت را مى توان در دنياى انبيا و اوصياى الهى به دست آورد به قول حضرت امام(رحمه الله) اگر همه انبيا در يك جا جمع شوند اختلافى بين آنها يافت نمى شود چرا كه منشا اختلاف كه همان نفس انسانى يا حب نفس است در آنها موجود
نيست:
اين را من كراراً گفتم اگر همه انبيا جمع بشوند در تهران و بخواهند كار بكنند، بخواهند دخالت در امور بكنند، هيچ با هم اختلاف پيدا نمى كنند، امكان ندارد، براى چه براى اين كه آنها نفس خودشان را كشته بودند و مبدأ خلاف، نفس انسان است.(1)… اگر همه انبيا جمع بشوند و همه اوليا جمع بشوند، با هم اختلاف نمى كنند، يك كلمه اختلاف ندارند، لكن اگر دو تا كدخدا در يك ده باشد اختلاف پيدا مى كند، اگر دو عالم باشد (روحانى واقعا) صد عالم روحانى باشد، ممكن نيست با هم اختلاف داشته باشند.(2)
گرچه هر دو گفتمان به نوعى نااميد كننده است ولى هر دو به خوبى نشان مى دهد كه مى توان محيط و بسترى عارى از نزاع و تنش يافت كه در آن صلح و صفا و صميميت و آرامش حاكم باشد. پيام گفتمان اول اين است كه در ظرف دنيا نمى توان به آن دست يافت، ولى گفتمان دوم، اين پيام روشن را دارد كه در همين دنيا اگر انسان ها بتوانند در رشد و كمال همسان پيامبران، اوصيا و علماى وارسته و كامل باشند ديگر اختلاف و تنش مفهوم خودش را از دست خواهد داد و جامعه به مدينه فاضله پر از صلح و صفا دست مى يابد.
پيام ديگرى كه اين گفتمان دارد اين است كه عامل اصلى تنش هاى فردى و اجتماعى، جلب منافع و قانع نشدن به وضع موجود مى باشد كه به تحليل عقلى يك طرف آن منافع و منابع بيرونى است و طرف ديگر عامل جلب و جذب اين منافع و منابع مى باشد، عامل جذب به نفس انسانى و شرايط روحى و نفسانى برمى گردد كه به تناسب رشد و كمالات انسانى متفاوت مى شود به طورى كه هر چه كمالات عقلانى و درجه ايمان و كمالات نفسانى او افزوده مى شود از تمايلات نفسانى او كاسته مى شود و امور دنيوى و شهوانى به ديده حقارت نگريسته مى شود «مَنْ كَمُلَ عَقْلُهُ اسْتَهَانَ بِالشَّهَوَاتِ»(1) و رفتارها بهتر شده و ضايعات كاهش مى يابد و تأثيرات منفى كم شده و آثار مثبت افزايش مى يابد: «مَنْ كَمُلَ عَقْلُهُ حَسُنَ عَمَلُهُ وَ نَظَرُهُ لِدِينِهِ»(2). با نگاه تحليلى به عرصه هاى تنش زا و اختلاف و ويژگى هاى تكوينى انسان مى توان عوامل تنش زا و اختلاف انگيز را به صورت زير احصا كرد:
1 ـ نزاع بر روى منافع و منابع اتفاق مى افتد و منافع گاهى ريشه بيرونى دارد و گاهى ريشه درونى;
2 ـ علت اصلى اختلاف و تنش بين انسان ها به حب نفس بر مى گردد;
3 ـ اختلاف در امور بيرونى و منافع مشترك امر طبيعى است و كشورها به آنچه در اختيار دارند راضى نشده و در صدد تحصيل امتيازهاى بيشتر براى تصرف در منافع بيرونى هستند و مالاً هرگاه كشورها نتوانند اختلافات خود را از راه هاى مسالمت آميز حل و فصل نمايند به نزاع بيرونى و تهاجم دست خواهند زد;
4 ـ هيچ كشورى تا زمانى كه از موفقيت و پيروزى خود در نزاع اطمينان پيدا نكند دست به حمله و تهاجم يا تنش آشكار نمى زند;(1)
5 ـ ولى در صورتى كه رشد و توسعه افراد و كشورها به منابع درونى برگردد و عوامل رشد و توسعه به خود افراد و كشورها برگردد ديگر نزاع در مفهوم عمومى معنا نخواهد داشت و هر كسى به اندازه اى كه بتواند از منابع درونى استفاده نمايد به طور طبيعى جلوتر خواهد بود;
6 ـ در تنش هاى درونى نكته اساسى در اعمال نفوذها و حقارت هاست كه بعضى چون توان رشد ندارند و يا اين كه مى دانند ديگرى با دست يابى به منابع درونى به برابرى قوا با او دست خواهد يافت به اعمال نفوذ رو مى آورند تا او را از حق طبيعى خود محروم سازند كه نمونه آن در دست يابى كشورمان به انرژى هسته اى است كه با توان و منابع داخلى اتفاق افتاده است، ولى چون دنياى غرب نمى خواهد ايران هسته اى را در كنار خود ببيند به روش هاى مختلف به مخالفت با او مى پردازد كه شايد توسعه و رشد آن را كند نمايد چون توان رفع و دفع كلى آن را ندارند.

امنيت
امنيت در لغت به معناى «بى خوفى و امن، بى بيمى و در امان بودن»(2)و يا به «آزادى از اضطراب و بيمناكى و داشتن اعتماد و اطمينان موجه و مستند است و يا در معرض خطر نبودن يا از خطر محافظت شدن» را گويند.(1) و برداشت هاى مختلف و متفاوت از اين واژه مى شود; عده اى آن را يك «نماد مبهم»(2) دسته اى آن را «كلمه اى با معانى بسيار و چندوجهى»(3) ياد مى كنند.
نگاه اجمالى و گذرا به كتاب هاى لغت از امنيت بيانگر اين است كه امنيت مفهومى سيال، گسترده و پيچيده(4) است كه در همه آنها «احساس آزادى از ترس يا احساس ايمنى و اطمينان از نبود خطر» وجود دارد. و نعمت بزرگى است كه با نبود خطر و تضييع نشدن منافع فردى و اجتماعى و برطرف كردن عوامل ترس و ناامنى به دست مى آيد كه در آن مردم با آرامش و اطمينان خاطر، فعاليت هاى فردى و اجتماعى خود را انجام مى دهند و به گفته رهبر معظم انقلاب اسلامى:
امنيت نعمت بزرگى است. كه در قرآن هم راجع به امن و امنيت سخن رفته است. در هر جامعه اى، زمينه لازم براى پيشرفت هاى مادى و معنوى امنيت است… . ليكن شرط حركت عظيم اجتماعى براى يك ملت، در درجه اول امنيت است.(5) امنيت گرچه يك مفهوم فردى و نسبى است و به عوامل ادراكى برمى گردد، ولى نبايد اين نكته را فراموش كرد كه امنيت مفهومى است كه از نبود خطر حاصل مى شود و خطر يا به واسطه عوامل درونى ايجاد مى شود يا بيرونى. كه در هر دو حالت عامل ثانوى در پيدايش آن مؤثر است. از اين رو امنيت و خطر همسان سفيدى و سياهى است كه به كمك هم معنا مى شوند.
به همين سان امنيت ملى براى هر كشورى به مفهوم وجود شرايطى است، كه در آن كليه نيازها، ارزش ها و منافع حياتى آن كشور از خطرات و تهديدات گوناگون داخلى، خارجى، فرامرزى و طبيعى در ابعاد سياسى، اقتصادى، اجتماعى، فرهنگى و زيست محيطى به طور نسبى در امان باشند. بديهى است نيازها، ارزش ها و منافع حياتى هر ملت و هر كشورى داراى مصاديق بارزى هستند و چنان چه عناوين آنها در تشريح مفهوم امنيت به كار برده شوند، تعريف جامع تر و روشن ترى از امنيت ملى به دست مى آيد. بر اين اساس، امنيت ملى به مفهوم وجود شرايطى است كه در آن افراد ملت از خطر هر گونه تهديدى نسبت به حفظ تماميت ارضى، استقلال، وحدت ملى، نهادهاى حكومتى، ثروت هاى ملى، اقتدار ملى، اعتبار ملى، عقايد، مقدسات، مال، معيشت، حيثيت، ناموس، جسم، جان، حقوق اساسى و به طور كلى تأمين همه ارزش هايى كه در گستره چتر منافع ملى قرار دارند، در چارچوب قوانين كشور به طور نسبى اطمينان حاصل نمايند.(1)امنيت براساس عوامل اثرگذار در آن، داراى مؤلفه ها و يا ابعاد نظامى، سياسى، اقتصادى، اجتماعى، فرهنگى و زيست محيطى است و تحقق آن مستلزم ايجاد امنيت در تمام سطوح و ابعاد است. به معناى ديگر امنيت، نتيجه و برآيند مجموع بردارهايى است كه از اين ابعاد شش گانه ايجاد مى شود.
تحقيقات نشان مى دهد كه تأثير مؤلفه فرهنگى در ميان مؤلفه هاى ديگر از همه بيشتر و مشخص تر است چون اين مؤلفه ضمن اين كه در ساير مؤلفه ها نقش اساسى دارد در جمع بندى و مجموع آنها نيز اثرگذار است، چراكه سياست و خط مشى هاى سياسى بر اساس نوع انديشه و ارزش ها و باورهاى رهبران سياسى و جمعى تدوين و پى گيرى مى شود. هم چنين مسائل اقتصادى و استفاده از منابع كمياب و بهره بردارى از تكنولوژى هاى وارداتى و يا نحوه توزيع درآمد به نوع نگرش اقتصاددانان جامعه برمى گردد. و ظهور قدرت نظامى در نيروهاى نظامى و ابزار و تجهيزات آنها در راستاى توان و آمادگى رزمى است و نيز تربيت و آموزش نيروها و نوع خريد و سرمايه گذارى در توليد تجهيزات نظامى وابستگى تام به نگرش رهبران سياسى و روحيات و باورهاى جمعى دارد.
چنان كه ملاحظه مى شود جهت گيرى مسايل سياسى، اقتصادى، نظامى و… ارتباط مستقيم با ارزش ها و باورها و نوع نگرش و دانايى رهبران جامعه و آحاد مردم و هويت ملى دارد و ضرورتاً هرچه آنها انطباق بيشترى باهم داشته باشند، به همان نسبت جامعه در آرامش فكرى، روحى، سياسى و اقتصادى خواهد بود. بالطبع مردم وقتى تنشى در مسائل مختلف كشورى احساس نكرده باشند، اين احساس تبديل به امنيت خواهد شد.(1)

مسائل اقتصادى

مسائل سياسى

امنيت

مسائل نظامى

مسائل محيطى

مسائل شخصى

فرهنگ عمومى جامعه

نكته آخر اين كه نگاه گذرا به آيات و روايات گويايى اين است كه آرامش و آسايش واقعى و حقيقى در دنيا ممكن نيست گرچه مردم به اشتباه به دنبال آنها در دنيا باشند: «ووضعت الراحة فى الجنة وهم يطلبونه فى الدنيا فلا يجدونها»(1) چراكه زندگى انسان مملو از مشكلات مى باشد و هيچ نقطه اى در دنيا نمى توان يافت كه راحتى باشد: «الدنيا محفوفة بالمكاره»(2). اين كه قاموس خلقت رشد و كمال انسان را در مشكلات قرار داده است: (لَقَدْ خَلَقْنا الإِنْسانَ فِى كَبَد )(3) و بدون ورود در آنها به آسايش و راحتى دست نمى يابد: (فَإِنَّ مَعَ العُسْرِ يُسْراً * إِنَّ مَعَ العُسْرِ يُسْراً )(4). رحمت خاصه حق كه تجلى رحيميت اوست در دنيا به صورت قوانين و مقررات در چهره عمل به صورت اخلاق حسنه و اعمال صالحه و نتيجه آن امنيت باطن و ظاهر است و در آخرت به قيافه بهشت و به صورت رضوان من الله اكبر مى باشد.(5)

انتظار و انتظار فرج
انتظار يعنى چشم داشتن و چشم راه بودن،(6) چشم داشت يك رويداد خوب، يك گشايش، آينده مطلوب، عزيز سفر كرده … و يا يك منجى. اميد به آينده و چشمداشت گشايش همزاد نهاد انسان و موتور محركه اوست، بدون آن انسان تحرك و بالندگى خود را از دست مى دهد «الامل رحمة لامتى و لولا الامل ما ارضعت والده ولدها و لاغرس غرس شجرا»(1) انتظار گوياى انديشه مقدسى است كه منتظِر را همراه با تلاش و فعاليت به قصد رسيدن به منتظَر آماده مى سازد.
گر نبودى ميل و اميد ثمر *** كى نشاندى باغبان بيخ شجر نگاه به معانى و مصاديق انتظار در اسلام بيانگر دو حوزه متفاوت از آن مى باشد:
1 . حوزه عمومى: در اين حوزه اسلام تلاش دارد با فضيلت دادن به انتظار و اميد به آينده و سرزنش و نكوهش نااميدى، روحيه تلاش و تكاپوى سازنده را در افراد جامعه اسلامى زنده نگهداشته و از ورود يأس و نااميدى به حريم زندگى جلوگيرى نمايد. و آياتى مانند (وَلاتَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللّهِ إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللّهِ إِلاّ القَوْمُ الكافِرُونَ )(2)واحاديثى مثل: «انتظروا الفرج و لاتيأسوا من روح الله فان احب الاعمال الى الله عزوجل انتظار الفرج»(3) و «افضل الاعمال انتظار الفرج»(4) بيانگر اين حوزه مى باشد.
2 . حوزه خاص: در اين حوزه، اسلام معناى انتظار و اميد را به فرد و زمان خاصى معطوف مى كند فردى كه به وسيله آن گشايش و اميدها و آرزوهاى ديرينه انسان هاى مومن تحقق يافته و مدينه فاضله اى كه آرزوى انسان ها بوده و قرآن و مكتب هاى ديگر به آن وعده داده اند، تحقق مى يابد(1) و اين فرد در فرهنگ هاى مختلف به نام هاى مختلف ياد مى شود كه در فرهنگ علوى به حضرت حجت و قائم (عج) ياد مى گردد كه امام دوازدهم شيعيان بوده و به مشيت الهى از نهان هدايت عامه و خاصه جهان را به عهده دارد و آياتى مانند: (لَيَسْتَخْلِفَـنَّهُمْ فِى الأَرْضِ كَما اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ )(2) و احاديثى مثل: «يا با القاسم، ان القائم منا المهدى الذى يجب ان ينتظر فى غيبته و يطاع فى ظهوره و هو الثالث من ولدى»(3); عبدالعظيم حسنى روايت مى كند روزى حضور موسى بن جعفر(عليه السلام) وارد شدم كه درباره حضرت قائم(عج) سؤالى كنم كه حضرت فرمود:اى ابوالقاسم به درستى كه قائم از ماست و او مهدى است كه واجب است كه در غبتش براى ظهورش انتظار بكشيد و در ظهورش از او اطاعت نماييد و او سومين ] امام[ از فرزندان من است) بيانگر اين حوزه از معناى انتظار مى باشد.

ابعاد انتظار فرج
انتظار فرج از زاويه ديگر داراى دو بعد فكرى يا اعتقادى و عملى يا اجتماعى است، چراكه اين معرفت و انتظار فرج است كه منتظر را در خيمه گاه حضرت مهدى (عج) قرار مى دهد و با انتظار اعتقادى و فكرى، شرط صحت انتظار به دست مى آيد. فضيل بن يسار از امام صادق(عليه السلام) درباره آيه (نَدْعُوا كُلَّ أُناس بِـإِمامِـهِمْ )(1) سئوال كرد. كه حضرت فرمود:اى فضيل امام خود را بشناس، زيرا اگر معرفت امام خود را داشته باشى، جلو افتادن يا به تأخير افتادن اين امر زيانى به تو نمى رساند(2).
انتظار اجتماعى و عملى، همان انتظار در رفتار و كردار و گفتار است كه محصول انتظار فكرى و اعتقادى است(3) به عبارت ديگر منتظر آمادگى به همراه دارد، بايد براى به پا داشتن حكومت جهانى حضرت مهدى (عج) در زمينه هاى مختلف فكرى، روحى و عملى آمادگى لازم ايجاد كنيم. و آمادگى با دگرگونى در نگرش و رفتار «بينات» (حديد، آيه 25) و راضى نشدن به وضع موجود ايجاد مى شود و هر روز نسبت به روز قبل خود را در عرصه هاى مختلف سياسى، اقتصادى، فرهنگى و تكنولوژيكى آماده تر نمايد(4).
بنابراين انتظار فرج يعنى:
1ـ عمل به تعاليم الهى و پيروى كامل از دستورهاى دين خدا و ايجاد آمادگى هاى لازم براى برپايى انقلاب آسمانى برافراشتن پرچم اسلام در سراسر جهان.(5)
2ـ منتظر وعده الهى بودن، سعى و تلاش در مهيا ساختن روح و جسم خود براى روزى كه با طلوع خورشيد معنوى جهان، گشايشى در زندگى افراد ايجاد مى شود.(1)
3ـ اميد داشتن به فردايى روشن.(2)

فرهنگ و فرهنگ انتظار
از فرهنگ تعاريف زيادى كرده اند كه تفصيل آنها را در جاى ديگر بايد جست و جو كرد، ولى با يك نگاه دقيق به آنها و كاوش در حوزه هاى آنها مى توان به اين تعريف دست يافت: «سبك و شيوه زندگى كه برخاسته از مبانى فكرى و ارزشى است» بر اساس اين تعريف به تعداد گروه ها، قوميت ها، مليت ها و كشورها فرهنگ داريم چراكه سبك هاى زندگى متفاوت دارند و مسلمان كسى است كه رفتار و سبك و سياق زندگى اش براساس مبانى فكرى و ارزشى اسلام ناب شكل گيرد.(3)
براى انتظار فرج حضرت مهدى (عج) در اسلام ثواب هاى زيادى نقل شده است; به طورى كه در بعضى از آنها پاداش اين افراد همسان شهدايى شمرده شده است كه در جبهه حق به خون خود مى غلتند «المنتظر لامرنا كالمتشحّط بدمه فى سبيل الله»(4). و احاديث ديگر كه بخش عمده اى از جلد51 بحارالانوار را تشكيل مى دهد.
بايد گفت در ثواب و توصيه به انتظار فرج بودن ترديدى نيست و يكى از وظايف مهم مسلمانان در عصر غيبت است. اما سخن در اين است كه معناى حقيقى انتظار فرج چيست؟ و چه فرهنگى بر آن حاكم است و چگونه مى توان از منتظرين بود؟ آيا به صرف دعاى ندبه خواندن و بعد از صلوات «اللهم عجل فرجه الشريف» گفتن و دعا براى سلامتى امام (عج) كردن و از زير بار مسئوليت هاى اجتماعى شانه خالى كردن و در مقابل انواع فسادها، بيدادگرى ها و ظلم و ستم ها تنها به جمله «خدا فرج امام زمان را نزديك سازد تا جلو فساد را بگيرد» كفايت مى كند.
البته همه اين كارها به نوبه خود نيكوست، ولى گمان نمى كنم تنها اين قبيل كارها انسان را از مصاديق منتظران حقيقى قرار دهد و فضيلتى برابر با كسى داشته باشد كه در ميدان جهاد و براى دفاع از دين، در خونش مى غلتد.
نگاهى اجمالى به برنامه هايى كه امام زمان (عج) در زمان حضور دارند مانند: ريشه كردن ظلم و ستم، آثار كفر و بى دينى و مادى گرى، گسترش عدالت در سراسر جهان و… به قدرى مشكل و سنگين است كه گروهى در اصل آن ترديد مى كنند.(1) از طرفى، احاديث زيادى حكايت از اين دارد كه حكومت حضرت به اعجاز صورت نمى گيرد بلكه براى مقابله بامخالفين جنگ هايى خواهدداشت مانند حديث زير:
بشير مى گويد خدمت ابى جعفر(عليه السلام) عرض كردم: مردم مى گويند وقتى مهدى قيام كند كارها برايش روبه راه مى شود ؟ حضرت فرمود: به خدا سوگند چنين نيست. اگر اين چنين موضوعى امكان داشت براى رسول خدا صورت مى گرفت. در صورتى كه در ميدان جنگ دندانش خونين شد و پيشانى مباركش شكست. به خدا قسم نهضت صاحب الامر هم انجام نمى شود مگر اين كه در ميدان جنگ عرق بريزيم و خون ها ريخته شود سپس دست به پيشانى مبارك كشيد.(1)
از اين رو بر پيروان و منتظران حقيقى لازم است كه مزاق افراد را براى پذيرش اين برنامه ها آماده نمايند مگر بدون آمادگى مى توان چنين كار بزرگى را انجام داد و اين از وظايف منتظران حقيقى است كه اين بستر را فراهم نمايند. نگاه دقيق به فلسفه پاداش ها و مجازات ها گوياى اين حقيقت است كه ورود در عرصه هاى تشويق و پاداش، رشد، بالندگى و كمال براى فرد و جامعه به ارمغان مى آورد; به همان سان كه ورود در عرصه هاى تنبيه، سستى و نخوت به همراه دارد. و تشويق به فرهنگ انتظار نيز براى اين اوصاف و ويژگى هايى است كه به دنبال دارد كه بارزترين آنها ايجاد آمادگى در زمينه هاى مختلف مى باشد كه با خود صلح و امنيت مى آورد.
يكى از كسانى كه معناى انتظار را از مفهومى عام خارج كرد و آن را متناسب با مصداقش معنا كرد; حضرت امام(رحمه الله)بودند. ايشان حجت را تنها در بيان احكام نمى دانست بلكه به آن مفهومى وسيع ترى داد و به حوزه رفتار سرايت داد و عدالت گسترى و رفتارهاى حضرت را حجت خدا بر بندگانش مى دانست(1) و در راستاى اين معنا بود كه به مسئولان خطاب مى كرد:
ما بايد خودمان را مهيا كنيم از براى اين كه اگر چنانچه موفق شديم ان شاء الله به زيارت ايشان، طورى باشد كه رو سفيد باشيم پيش ايشان. تمام دستگاه هايى كه الآن به كار گرفته شده اند در كشورما… بايد توجه به اين معنا داشته باشند كه خودشان را مهيا كنند براى ملاقات حضرت مهدى، سلام الله عليها(2) انتظار فرج، انتظار قدرت اسلام است و ما بايد تلاش كنيم تا قدرت اسلام در عالم تحقق يابد.(3)

وظايف منتظران در فرهنگ انتظار
بنابراين انتظار متضمن معانى، تحرك، رشد و بالندگى است و با بسط عدالت و عمل به احكام اسلام ناب محمدى(صلى الله عليه وآله) واستقرار آن در تمام كشورها مى توان فضا و بستر لازم را براى ظهور حضرت مهيا ساخت(4) وبراى آماده كردن اين بستر و فضا، منتظران بايد داراى اوصاف و وظايفى باشند كه احاديث فراوانى به آنها اشاره دارد كه مرحوم علامه مجلسى در جلد 52 آنها را آورده است; به چند مورد از آنها به جهت ارتباط با فرهنگ انتظار اشاره مى كنيم:
ابوبصير مى گويد: روزى امام صادق(عليه السلام) به اصحابش فرمود: آيا شما را خبر ندهم به چيزى كه خدا اعمال بندگانش را جز به آن قبول نمى كند؟ ابوبصير عرض كرد: بفرماييد. فرمود: شهادت به يگانگى خدا و پيامبرى محمد(صلى الله عليه وآله) و اعتراف به دستورهاى خدا و دوستى با ما و بيزارى از دشمنانمان و تسليم در مقابل ائمه و پرهيزكارى و جديت و آرامش و در انتظار قائم بودن. سپس فرمود: براى ما دولتى است كه هر وقت خدا بخواهد تأسيس خواهد شد. هر كس ميل دارد كه از اصحاب و ياران قائم ما باشد بايد در انتظار فرج باشد. پرهيزكارى را شيوه خويش كند به اخلاق نيك آراسته گردد و در همان حال در انتظار قائم ما به سر برد. اگر چنين بود و پيش از قيام قائم مرگش فرا رسيد به اجر و ثواب كسانى كه قائم را درك مى كنند نائل خواهد گشت.اى شيعيان جديت و كوشش نماييد و منتظر ظهور آن جناب باشيد، اى گروهى
كه مورد توجه و رحمت خدا واقع شده ايد پيروزى گوارايتان باد:
«من سر ان يكون من اصحاب القائم فلينتظر وليعمل بالورع و محاسن الاخلاق…».(1)
فليعمل كل امرء منكم بما يقرب به من محبتنا و يتجنب ما يدنيه من كراهيتنا و سخطتنا فان امرنا بغتة فجأة(1); پس هر يك از شما بايد از آنچه كه به وسيله اش به دوستى ما نزديك مى گردد عمل كند و از آنچه از جانب او، ما را به خشم و ناراحتى نزديك نمايد دورى كند; زيرا فرج ما آنى و ناگهانى پديدار مى شود.
بنابراين منتظر حقيقى به لفظ نيست و تنها با اذكار و خواندن بعضى ادعيه نمى توان به آنها دست يافت بلكه اين واژه به همراه خود فرهنگى دارد كه از پشتوانه فكرى و ارزشى خاصى تبعيت مى كند، رفتارهاى ويژه اى مى طلبد، جامعه اى مى خواهد كه هويتش با آن رنگ گرفته و سازمان مى يابد. بخشى از اين وظايف و انتظاراتى كه در متون اسلامى به آن اشاره مى شود به صورت زير مى باشد:
1 . اصلاح نفس و آراسته شدن به اخلاق نيك اسلامى;
2 . ورع، پارسايى و نيكو رفتارى;(2)
3 . عمل به احكام و دستورهاى قرآنى;(3)
4 . استخراج احكام و برنامه هاى اجتماعى اسلام و اجراى كامل آنها;
5 . اجراى برنامه هاى اقتصادى اسلام و حل مشكلات اقتصادى و رفع فقر و بيكارى;
6 . مبارزه با تمركز ثروت هاى غير مشروع;
7 . تحصيل دانش و جديت در رفع غفلت، سستى و عقب افتادگى و از نظر علمى، صنايع و تكنولوژى و جهات ديگر علمى بر ديگران در دنيا پيشى گيرند;
8 . ايجاد دولتى نيرومند و مقتدر اسلامى در گستره گيتى;(1)
9 . استماع احكام و قوانين به همه جهانيان و اثبات برترى آنها بر ديگرى ها;
10 . آماده سازى افكار جهانيان براى پذيرش قوانين و مقررات اسلام ناب.(2)

مبانى صلح و امنيت در فرهنگ انتظار
با نگاه اجمالى كه به معانى مبانى، صلح، امنيت و فرهنگ انتظار گرديد مى توان در مورد مبانى صلح و امنيت در فرهنگ انتظار سخن به ميان آورد ; گفته شد صلح و امنيت از تجليات كنش ها و رفتارهاى فردى و جمعى آحاد جامعه مى باشد و بيش از آن كه ناشى از رفتارها باشد به نوع افكار و نگرش ها برمى گردد كه ذهنيات مردم را مى سازد; يعنى بيش از آن كه جنبه بيرونى و واقعى داشته باشد جنبه ذهنى و ادراكى دارد. از طرفى به اين نكته متذكر شديم كه تعارض و اختلاف با قدرت و سياست ومنافع ومنابع مشترك ارتباط مستقيم دارد و زمانى به وجود مى آيد اعضاى جامعه يا گروه تصور كنند كه كوشش ها و تلاش هاى آنها در دست يابى به اهدافى كه مد نظر گرفته اند به وسيله گروه هاى ديگر خنثى مى شود(1) و شايد بتوان گفت امنيت ارتباط مستقيم باقدرت دارد; هرجا قدرتى حاكم است يكى از مفاهيم تراوشى آن امنيت است.(2) اين سخن به طور مطلق نمى تواند درست باشد چراكه هر قدرت غير خدايى ضدش را در درونش مى پروراند و به ناچار براى جلوگيرى از عوامل زوال قدرت حاكمه به اقدام هاى سركوب گرايانه روى خواهد آورد. نمرود و فرعون هردو ادعاى خدايى داشتند و قدرتى مافوق خود تصور نمى كردند ولى هم اين كه شنيدند موسايى و ابراهيمى بساط حكومت و قدرت آنها را برخواهد چيد دست به اقداماتى زدند كه آرامش و امنيت را از چشم قبطيان و مؤمنان پراند. ولى كسانى كه وصل به قدرت الهى مى شوند ترسى و وحشتى به دل راه نمى دهند و از يك آرامشى برخوردار مى شوند كه به راحتى نمى توان محتواى آن را درك نمود، نمونه اى از آن را در عصر حاضر در وجود امام خمينى(رحمه الله) ديديم كه به تنهايى در مقابل تمام قدرت هاى دنيوى قرار گرفت و با اقتدار انقلاب اسلامى را رهبرى نمود.
امنيت يكى از نعمت هاى بزرگ الهى است كه اهميتش چون سلامتى بعد از اين كه از دست رفت، ظاهر مى شود.(3) و انسان به جهت اين كه موجودى زنده است به آب و غذا و همسر و مسائل ديگر نياز دارد لذا حيات و دوام آن و حتى رشد و كمال او وابسته به غير مى باشد، از اين رو تا زمانى كه اين احساس به او دست ندهد كه عوامل اثرگذار در حيات او به خطر نيفتاده است احساس راحتى و امنيت كرده و در صلح و صفا زندگى خواهد كرد ولى اگر كوچك ترين احساس خطر نمايد به تكاپو خواهد افتاد تا به صورت هاى مختلف به مقابله با موانع و چالش ها بپردازد(1).
بنابراين صلح و امنيت از تجليات رفتارهاى جمعى آحاد جامعه مى باشد و تحققشان در بيرون و ذهنيت مردم به پشتوانه هاى فكرى و ارزشى برمى گردد كه حاكميت براساس آنها حكم مى راند و مردم براساس آنها كنش و واكنش هايى از خود نشان مى دهند. براساس آنچه از مبانى و ويژگى هاى آن گفته شد مى توان آنها را به صورت زير تقسيم بندى نمود:

الف: مبانى فكرى و اعتقادى
1 . واقع بينى: نخستين و مهم ترين مبانى فرهنگ انتظار واقع بينى است. واقع بينى به مفهوم نفس الامرى است كه چرخه حيات جهان براساس آن مى چرخد و به هيچ وجه نمى توان در آنها خللى ايجاد كرد و يا در آنها تبديل و تحويلى ايجاد نمود. اينها همان سنت هاى الهى است كه جهان روى آن شكل گرفته و با آن دوام پيدا مى كند: (فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللّهِ تَبْدِيلاً وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّـتِ اللّهِ تَحْوِيلاً )(1) و هر نوع تغيير در آن باعث فساد در چرخه حيات جهان و جامعه مى شود. صلح و امنيت در فرهنگ انتظار با اين نگاه مى تواند شكل گيرد. براساس اين نگاه بعضى از حوادث گرچه به ظاهر خيلى سخت و طاقت فرساست و با اندوه و ناراحتى توأم مى باشد ولى با واقع بينى، حوادث رنگ و رخ ديگرى پيدا مى كنند; بى خوابى و تلاش بى مهاباى مادران از نگاه ظاهربينان جزء سختى و حرمان نيست، ولى در منظر مادران واقع بين، جوشش مهر و محبتى است كه از سينه مهرافزاى آنها بيرون زند، جوششى كه جزء آن مهر مادرى محقق نشود. حادثه كربلا و شهادت امام حسين(عليه السلام) و فرزندان حضرت زينب(عليها السلام) در نگاه ظاهربينانى چون يزيد، امرى سخت و دهشتناكى است كه به سراغ اهل بيت رسول خدا(صلى الله عليه وآله) آمده است، ولى اين جريان در چشم واقع بين حضرت زينب(عليها السلام) مراحل رشد و كمال حقيقى است كه خداوند به اين خاندان ارزانى داشته است و سخن «وما رأيت إلاّ جميلاً» نشان از اين تيزبينى و واقع بينى است.
با اين مثال ها در صدد بيان اين امر بودم كه به خاطر داشته باشيم كه حوادث دنيوى، همسان كلمات، مفهوم و منطوق دارند، چه بسا اين دو مخالف هم باشند و در تعالى و رشد به اين حيثيت ها بايد توجه كرد.
تعدادى از واقعياتى كه دنياى ما را احاطه كرده است و درك درست آنها كمك زيادى به كيفيت زندگى افراد مى كند و آرامش، صلح و امنيت براى آنها به همراه مى آورد و فرهنگ انتظار مروج آن مى باشد و از مبانى فكرى آن مى باشد و از منتظران خواسته به آنها توجه نمايند و عمل كنند و الا زندگى براى آنها سخت خواهد بود: (وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِى فَإِنَّ لَهُ مَعِـيشَةً ضَنْكاً )(1) به شرح زير مى باشد:
الف. ضرورت وجود امام و حجت خدا در زمين: اين ضرورت براساس قانون لطف(2) در علم كلام اثبات مى شود كه تفصيل آن را بايد در آنها خواند و تنها به اجمال مى توان گفت كه چون علم انسان در قبال جهلش به مثابه قطره اى در مقابل اقيانوس است و به نهان خود غافل و مجهول است از اين رو نمى تواند براى آن قانون گذارى نمايد و از طرفى امام(عليه السلام) واسطه فيض نظام تكوين و آفرينش مى باشد و بدون آن جهان مى سوزد و نابود مى شود.
زمانى نمى توان تصور نمود كه جهان و دنيا خالى از امام و حجت خدا (عج) باشد و الا زمين اهل خودش را به كام خود مى كشد.
عَنْ أَبِى الْحَسَنِ الرِّضَا(عليه السلام) قَالَ قُلْتُ لَهُ أَتَبْقَى الاَْرْضُ بِغَيْرِ إِمَام قَالَ لاَ قُلْتُ فَإِنَّا نُرْوى عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ (عليه السلام) أنَّهَا لاَ تَبْقَى بِغَيْرِ إِمَام إِلاّ أَنْ يَسْخَطَ اللَّهُ تَعَالَى عَلَى أَهْلِ الاَْرْضِ أَوْ عَلَى الْعِبَادِ فَقَالَ لَا لَا تَبْقَى إِذاً لَسَاخَتْ».(3)
ب . انسان موجود دو ساحتى است كه در سير تكوين مراحل مختلفى را طى مى كند; قبل از دنيا از عالم ذر، صلب پدران و رحم مادران عبور كرده و بعد از دنيا وارد برزخ و قيامت خواهد شد(1) و تنها موجودى است كه داراى عقل بوده و هويتش به دست خودش رقم مى خورد(2) و كمال حقيقى او با به كار بستن دستورالعمل هايى ممكن مى شود كه از طرف خداوند در قالب شريعت آمده است: (شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ ما وَصّى بِهِ نُوحاً وَالَّذِى أَوْحَيْنا إِلَيْكَ )(3) تا او به انتخاب آنها سعادت دنيوى و اخروى خودش را رقم بزند و از ملائك برتر شده و يا پست تر از حيوان گردد.(4) از اين رو دنيا چهارمين جايگاه حركتى انسان در مسير تكاملى اوست: «فان الله قد جعل الدّنيا لما بعدها».(5) همان طور كه زندگى با اعضا و جوارح سالم در دنيا بستگى به بدنى دارد كه از عالم رَحِم مادر مى آوريم و نحوه ادامه زندگى در مرحله دنيوى بستگى تام به نوع توشه و امكاناتى است كه از آن مرحله آورديم، در جايگاه دنيا نيز بايد امكان زايش جديد را با توجه به رويارويى نزديك با جايگاه برزخى فراهم نمود. هر نوع كوتاهى در اين مسئوليت مساوى با محروميت از آسايش هاى بعدى همراه با تألم هاى خاص آن مرحله خواهد بود. از اين رو، اكتفا نمودن به مرحله دنيوى، مثل اكتفا نمودن به مرحله رحمى است. از اين رو دنيا محل گذر است و منحصر كردن زندگى انسان به آن، نوعى توهين به ساحت كبريايى اوست.(1) پس بايد به آن چون كاروان سرايى در مسافرت طولانى نگاه كرد كه امكان و نوع سفر در مسير تا جايگاه بعدى بستگى به توشه اى دارد كه از آن برمى داريم.(2) از اين رو، كسى كه با ديده بصيرت در آن بنگرد، مايه رشد و آگاهى او مى شود، ولى كسى كه چشم به دنيا دوزد، كور دلش مى گرداند. انسان واقع نگر به دنيا نگريسته و وراى آن را تأمين مى كند(3).
ج. جمع پذيرى: در قاموس آفرينش انسان به ظاهر موجودى
است كه حياتش به جمع وابسته است و بدون آن نمى تواند
ادامه حيات دهد و اين واقعيت را بايد بپذيرد كه براى ادامه
حيات دنيوى نيازمند ديگران است و بدون احترام گذاشتن به
حقوق ديگران نمى تواند با آنها همراهى نمايد؟! ولى در نفس الامر
او موجودى ملكوتى است كه به ضرورت اسير تن خاكى شده است
و بايد مراحل قوس نزول و عروج را طى نمايد و آرامش واقعى او
زمانى به وجود مى آيد كه به منزل اصلى باز گردد و سيراب به آب حيات
گردد: (أَلا بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ القُلُوبُ … ارْجِعِى إِلى رَبِّك ِ راضِـيَةً مَرْضِـيَّةً )(4).
مرغ باغ ملكوتم نيم از عالم خاك *** دو سه روزى قفسى ساخته اند از بدنم
اى خوش آن روز كه پرواز كنم تا بر دوست *** به هواى سر كويش پر و بالى بزنم(1)
2 . حق مدارى: حقيقت به امرى گفته مى شود كه مطابق با واقع است كه مقابل آن كذب، دروغ و باطل مى باشد.(2) و از آن مفهومى اراده مى شود كه متضمن مراتب وجودى و ضرورت هاى ممكنه است و به طور خاص، مراد از آن امورى هستند، كه وجودشان براى حيات بشرى ضرورى است و ضرورت آن به وسيله خداوند و پيامبرانش ابلاغ گرديده است:(3) «قد اوضح لكم سبيل الحق و انار طرقه».(4) و گستره آن به اندازه اى وسيع است كه قابل تعريف در يك جمله نيست و در هر موضوعى، مصداق خاصى پيدا مى كند.(5) و ره آورد تلاش پيامبران، ارائه بايد و نبايدها (حلال و حرام ها)يى بوده است كه هويت راستين بشرى را به تصوير مى كشد و او را قادر مى سازد با رعايت آنها به سهولت به آن هويت دست يابد. از اين رو، ميزان سعادت و شقاوت، ميزان برخوردارى از اين آموزه ها مى باشد كه به صورت دستورهاى دينى باقى مانده است.(1) در فرهنگ انتظار ائمه اطهار خصوصاً اميرالمؤمنين(عليه السلام) الگوى عملى اين فرهنگ در عرصه هاى مختلف مى باشد: «على مع الحق يدور حيث دار»(2)، كه در طول زمامدارى و حاكميت به آن اشاره و عمل كرده است. اين آموزه ها همان احكام الهى، ارزش هاى اخلاقى، روابط صحيح انسانى، حدود و ضوابط حكومت الهى است كه شناخت و اطاعت از آن، از ضرورت ها است كه چشم پوشى و بى تفاوتى در برابر آن، اثرات ناگوار و جبران ناپذيرى در پى خواهد داشت كه اصلى ترين آن مواجهه با جامعه و انسان هايى است كه از هويت اصيل خود فاصله مى گيرند.
در فرهنگ انتظار، حق، حقيقت و دستورهاى دينى، اصلى ترين معيارى است كه در تصميم گيرى ها مد نظر گرفته مى شود. در تصميم گيرى، شناخت مسئله و عوامل اثرگذار در آن مهم ترين معيارى است كه در مديريت از آن بحث مى شود و بر آن تأكيد مى شود و بعد از شناسايى آنها و راه حل هاى مختلف، حق معيار بايسته اى است كه براساس آن راه حل شايسته انتخاب مى شود گرچه به ظاهر به ضرر منافع شخصى باشد(3) و صلح و امنيت واقعى زمانى محقق مى گردد كه ساختار جامعه، سازمان هاى اجتماعى و ساخت سازمانى با اين فرهنگ هويت گيرد و حقوق مردم با اين رهيافت و رويكرد مورد توجه قرار گرفته و بسترهاى خيزشى آنها فراهم شود.
3 . كمال جويى: كمال در لغت به معناى انجام يافتن و تمام شدن آمده است: «كمل الشىء كمالا و كمولا : انجام يافت آن چيز و تمام شد اجزاى آن چيز»(1) و مقابل آن نقص است و نقص به معناى اين است كه يك شىء همه مراحلى كه بايد طى كند، نگذرانده باشد و همه امكانى كه طبيعت براى او تهيه كرده تحصيل نكرده باشد; مثل نوزادى كه بعضى از مراحل رشد را طى نكرده به دنيا بيايد. از اين رو در مفهوم كمال ارتقا مندرج است بر خلاف مفهوم تمام.(2) و كمال وجودى در موجودى زمانى مطرح است كه موجود جامع همه نشئت وجودى و حيثيات كمالى به حسب ظرفيت وجودى را، دارا باشد.(3)
و كمال يك شىء در واقع برخوردارى از سنخ وجودى همان شىء است; مثلا رنگ سفيدِ شديد، كامل تر از رنگ سفيد ضعيف است به سبب داشتن سنخى از همان رنگ سفيدى(4)، از اين رو وقتى كمال يك شىء فاسد شود، كليت يك شىء از بين مى رود. در مثال فوق وقتى سفيدى فاسد شود و از بين رود ديگر رنگى به نام سفيدى نخواهيم داشت.(5) و كمال هر موجودى، دارا بودن همان سنخ وجودى به نحو اعلى و اشراف است. كما اين كه علت تامه، وجود معلول را به نحو اعلى و اشراف داراست. از اين رو علت نسبت به معلول خود از كمال وجودى برخوردار است.(1)
در فرهنگ انتظار به اين نكته توجه مى شود كه كمال حقيقى انسان چيست و چگونه مى توان به آن دست يافت؟ با علم به اين كه نفس انسانى به جهت مراتب وجودى دو نوع نقص و كمال برايش متصور است:
1 . كمال علمى: در اين مرحله نفس مجرده انسانى به مرحله اى مى رسد كه از آن به عقل مستفاد ياد مى كنند و صور جميع موجودات در آن حاضر مى گردد.
2 . كمال عملى: اين مرحله زمانى براى نفس حاصل مى گردد كه جهت وابستگى ابزارى كه به دنيا و علقه هاى آن دارد، بتواند اين وابستگى ها و علقه ها را از خود جدا نموده، و به جاى آن كه او وابسته به آنها باشد آنها را وابسته به خود گرداند.(2)
در فرهنگ انتظار، زمينه ظهور و بروز هردو فراهم مى گردد; به طورى كه چهره حقيقى انسان به صورتى كامل مى گردد و تكامل مى يابد كه دو عنصر ايمان و علم در كنار ساير توانايى هاى جسمى و فيزيكى او را همراهى مى سازد. علم امكان تسخير در طبيعت را ممكن مى سازد و ايمان نحوه استفاده از امكانات را براى او مشخص مى سازد.(1) به وسيله ايمان، علم از صورت يك ابزار ناروا در دست نفس امّاره خارج شده و به ابزارى مفيد در دست عقل تبديل مى گردد.(2)براساس اين منطق نگاه افراد به زمينه هاى صلح و امنيت متفاوت مى گردد; محيطى در نظر بگيرد كه در آن شرايط و زمينه هاى گناه و شهوت رانى بدون هيچ نوع قيد و بندى فراهم باشد اگر مؤمنى در آن قرار گيرد آن را زندانى خواهد يافت كه به صورت هاى مختلف امنيت و آرامش او را به خطر مى اندازد، ولى اگر در چنين محيطى فرد شهوت رانى قرار گيرد آن را بس دلپذير و مناسب خواهد يافت كه به راحتى به تمام منوياتش دست مى يابد. در فرهنگ انتظار، صلح و امنيت براساس فطرت و ذاتيات انسان سنجيده و شرايط لازم آن مهيا مى گردد و امرى عمومى است و اختصاص به گروه خاصى ندارد هر كس به هر اندازه بتواند خود را به آن نزديك سازد از پرتوهاى نورانى او استفاده خواهد كرد اين شرايط همسان هواى پاكى است كه صالحان و پاكان در آن احساس آرامش خواهند يافت و كسانى كه آلوده به موادى شده و معتاد آن گرديده اند شرايط سخت خواهند داشت تا به تدريج زمينه پاكى آنها فراهم شده و به محيط پاك و بى آلايش عادت نمايند.
4 . عموميت: در فرهنگ انتظار، مخاطب گزاره هاى زندگى عموم انسان هاست: (وَما أَرْسَلْناكَ إِلاّ كافَّـةً لِلنّاسِ بَشِـيراً وَنَذِيراً )(1) و امنيت و آرامش همه مردم مراد است اگر دستورى و فرمانى صادر مى شود مصالح عمومى رعايت مى شود تا همه در صلح و آرمش باشند. نقطه اى كه نبايد فراموش كرد اين است چنان كه در بالا متذكر شديم مخاطب اصلى گزاره هاى دينى اسلام و فرهنگ انتظار ذاتيات و فطريات انسان هاست و بى شك عوارضى كه پرده ناميمونى روى آن كشيده و اجازه ورود هواى پاك را به آن نمى دهد در هواى پاك تا به مرحله پاكى نرسد دچار مشكل خواهد شد و طرح اين سؤال كه در اين شرايط كه چنين فردى ديگر آرامشى نخواهد داشت، چگونه سخن از عموميت گزاره ها رانده مى شود؟ جواب با كمى تأمل در گفته هاى قبلى به دست مى آيد كه در فرهنگ انتظار هدف اصلى رشد و كمال انسان هاست و كمال چنان كه گفته شده با چيزهاى به دست مى آيد كه هم جنس ذاتيات و وجودات باشد.
5 . عرفان ظهورى و حضورى: اتصاف به فرهنگ خاص و عمل به هنجارهاى آن ناشى از اعتقاد و باور به بايدها و نبايدهايى است كه از متن جهان بينى آن بيرون مى آيد. در فرهنگ انتظار، منتظر بايد به اين سطح از عرفان برسد كه خداى متعال ظهور جمعى دارد (كُلَّ يَوْم هُـوَ فِى شَأْن )(2) مى باشد و جايى را نمى توان تصور نمود كه در آن حضور نداشته باشد بايد همواره اين پيام آويزه گوش او باشد كه «أين المفر» فرارگاهى نيست هر جا رو كنى مملكت اوست و تحت سيطره حاكميت اوست و با جان دل بپذيرد و بفهمد كه همواره در محضر خداست (أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللّهَ يَرى )(1) و بداند كه بدون تمسك به دامن اهل بيت و امامان(عليهم السلام) نمى تواند به سلامت راه سعادت بپيمايد و يقين كند: «المتقدم لهم مارق و المتاخر عنهم زاهق».(2) و شقاوت از آن كسى است كه با آنها مخالفت كند و سعادت از آن كسانى است كه از آنها تبعيت عامه نمايند: «شقى من خالفكم و سعد من اطاعكم».(3) و همواره اين پيام معصوم آويزه گوش او باشد: وقتى زراره از امام صادق(عليه السلام)مى خواهد براى اين كه دوره امام زمان(عليه السلام)را درك نمايد و از منتظرين باشد چه كارى انجام دهد؟ حضرت مى فرمايد: اگر در صدد اين هستى كه به آن دست يابى، همواره ملازم اين دعا باشد: «اللهم عرفنى نفسك و ان لم تعرفنى نفسك لم اعرف نبيك اللهم عرفنى نبيك و ان لم تعرفنى نبيك لم اعرف حجتك و ان لم تعرفنى حجتك ضللت عن دينى»(4). به يقين، ملازمت با اين دعا براساس آنچه گفته شد تنها به زبان نمى باشد بلكه اعتقاد و باور به آن را بايد در زندگى فردى و اجتماعى ظاهر ساخت: (قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى شاكِلَتِهِ)(5) و با شناخت خدا و پيامبران و ائمه اطهار(عليه السلام)
و امام زمان (عج)، گزاره هاى زندگى را به درستى بازشناسى كرد و خود را هر روز بيش از ديروز به كمال انسانى نزديك ساخت.
6 . اعتقاد به وجود امام زمان (عج): نكته اساسى كه در فرهنگ انتظار از اهميت خاصى برخوردار است و بدون آن سخن از انتظار معنا و مفهومى ندارد، اعتقاد به وجود امام زمانى(عليه السلام) است كه امام دوازدهم شيعيان و از فرزندان پيامبراسلام(صلى الله عليه وآله)و فرزند امام حسن عسكرى(عليه السلام)مى باشد كه بنا به مشيت الهى به پرده غيب رفته تا در شرايط ديگر پرده از رخ بنماياند. اين سخن به اندازه اى در سرنوشت و كيفيت برخورد با انتظار مؤثر است كه منكر آن به مثابه كسى است كه رسول خدا(صلى الله عليه وآله)را انكار نمايد: «من انكر القائم من ولدى فقد انكرنى»(1).
اعتقاد و باور عامل درونى، خيزش رفتارهاى آگاهانه انسانى است تا اين آتش در او شعله ور نشده نبايد انتظار گرمايى از او داشت. انتظار گرما بدون آتش همسان انتظار حسن نيت و صداقت از ميز بى جانى است كه در كنار آن قرار گرفته ايد.(2) نبود شناخت صحيح از منتظَر، اختلاف در منش و رفتار ايجاد مى كند كه باعث گمراهى در زندگى و خط مشى هاى آن مى گردد و فقره حديث (اللهم عرفنى حجتك و ان لم تعرفنى حجتك ضللت عن دينى) اشاره به اين حقيقت دارد.
7 . عرفان نبوى: منتظران واقعى كسانى هستند كه به همه انبيا ايمان دارند و هيچ تفاوتى بين آنها قائل نيستند: (لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَد مِنْهُمْ )(1) و چشم به انتظار كسى هستند كه در او صفات و آثار پيامبران گردآمده است و وقتى مى آيد با آثار پيامبران و اوصياى الهى مى آيد او با عصا و تابوت حضرت موسى و سنگ حضرت صالح و … شمشير ذوالفقار و مصحف حضرت زهرا(عليها السلام) مى آيد.(2) مردم انتظار دارند كه حضرت حجت (عج) وعده پيامبران را عملى سازد و مدينه فاضله را هويت بخشد و صلح و امنيتى انتظار دارند كه در كتب آسمانى تورات، انجيل و قرآن و احاديث، بشارت آن داده شده است.(3)
8 . عشق و علاقه به وجود حضرت(عليه السلام) و حضور ايشان: عشق و علاقه دو عامل مهم براى انجام كارهاى است كه براى حضور منتظَر لازم است. اگر انسان به چيزى عشق ورزد تلاش مى كند زمينه هاى حضور آن را فراهم نمايد چنان كه اگر نسبت به آن تنفر داشته باشد تلاش مى كند به انحاى مختلف كارشكنى انجام دهد تا فرد مورد نظر نيايد: «فاحبب من كنت تحبّ وابغض من كنت تبغض حتى يظهره الله عزوجل».(4)عشق و علاقه به امام زمان (عج) نماى ديگرى از «سلم لمن سالمكم و حرب لمن حاربكم» مى باشد كه در زيارت عاشورا عاشقان حريم علوى هر روز آن را با جان و دل مى خوانند و آرزو مى كنند كه جزء سپاه منتقمان خون حسينى(عليه السلام) و زهراى مرضيه(عليها السلام) باشند كه پرچمدار آن حضرت مهدى ـ عجل الله تعالى فرجه الشريف ـ مى باشد. «ان يرزقنى طلب ثاركم مع امام منصور من اهل بيت محمد (صلى الله عليه وآله)».
بى شك اين عشق و علاقه به حضور در كنار حضرت، موتور محركه منتظران مى باشد كه عملا خود را به صورت هاى مختلف آماده مواجهه با آن شرايط نمايند.

ب: مبانى اجتماعى و ارزشى يا عملى
1 . ولايت مدارى، تبعيت از ولى امر مسلمين يا ولى فقيه زمان: گفتيم صلح و امنيت از ويژگى هاى رفتارهاى انسان است يا نتيجه نوع عملكرد انسان ها مى باشد، آرامش و صفا و صميميت در اجتماع زمانى به دست مى آيد كه شرايط و زمينه هاى عملى آنها را فراهم سازيم، بعد از اين كه به اين باور رسيديم، امامى منتظر شرايطى است تا حضور پيدا كند و بساط عدل و داد بگستراند و ظلم و بى عدالتى را ريشه كن كرده و صلح و امنيت واقعى را به ارمغان آورد و بشريت را به آرزوى ديرينه خود برساند، نمى توان ساكت نشست و اقدام عملى نكرد ـ تفصيل آن گذشت ـ ولى اين سئوال قابل طرح است كه چه كارى بايد انجام داد و چگونه مى توان اين بستر را آماده نمود؟
در فرهنگ انتظار چنان كه گذشت لايه هاى زيرين رفتارها و كنش هاى مورد انتظار به صورت هاى مختلف بيان شده است گرچه در اكثر موارد به ذكر كليت آمادگى اشاره شده است ولى در بعضى احاديث حتى به مصاديق نيز اشاره شده است و در نهايت بايد گفت وظيفه هركس در هر زمان براساس مقتضيات آن زمان رقم مى خورد، چنان كه زراره وقتى از امام(عليه السلام) سئوال مى كند مردم در زمان غيبت و انتظار چه كارى انجام دهند؟ مى فرمايد: «يتمسكون بالامر الذى هم عليه حتى يتبين لهم»(1). امروزه اين امر با تبعيت از دستورها و فرمان ها و اطاعت از مجتهدين جامع شرايط «وأمّا الحوادث الواقعة فارجعوا فيها الى روات احاديثنا»(2) و رهبرى حضرت آية الله خامنه اى ـ ادام الله ظله العالى ـ محقق مى گردد.
2 . تكليف مدارى و عمل به دستورها: چنان كه گذشت در طول تاريخ، دوره اى نمى توان يافت كه جهان خالى از حجت خدا باشد ولى چرا مدينه فاضله در آنها محقق نشده است و صلح و برادرى توأم با امنيت سايه نيانداخته است. جواب آن به اجمال همان كلام اميرالمؤمنين(عليه السلام)مى باشد: «لا رأى لمن لا يطاع».(3) بهترين افكار و اعتقادات زمانى اثربخش خواهد بود كه به رفتار و عمل تبديل شود، با حلوا حلوا گفتن، هيچ وقت دهان شيرين نمى شود بلكه براى شيرين شدن دهان بايد زمين را شخم زد، كاشت، برداشت انگور كرد، شيره پخت و حلوا ساخت و خورد. صلح و امنيت نيز تنها با گفتار و بيان مطالب به دست نمى آيد بلكه با اهتمام و انجام دستورها و احكام الهى و تبعيت از فرمان هاى ولى امر المسلمين ممكن مى گردد كه بارزترين آنها رعايت حقوق ديگران و انجام به تكاليف شخصى است: «يوم ياتى بعض آيات ربك لاينفع نفساً ايمانها لم تكن آمنت من قبل او كسبت فى ايمانها خيراً».(1) با عمل به احكام و دستورهاى الهى مردم به تقوا دست مى يابند كه نتيجه اوليه آن همراهى زمين و آسمان با آنها در دست يابى به اهداف عالى انسانى است: (لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكات مِنَ السَّماءِ وَالأَرضِ ).(2) در اين زمان، منابع بيرونى به اندازه كافى در اختيار مردم است و حرص و ولعى براى دست يابى به آنها موجود نخواهد بود و مردم به دنبال اين هستند كه به كمالات وجودى دست يابند و رتبه هاى انسانيت را طى نمايند. از اين رو مردم انگيزه اى براى تعدى و تجاوز به حقوق ديگران نخواهند داشت و جامعه در يك محيط آكنده از صفا و صميمت زندگى خواهند داشت.
3 . هميارى و مساعدت جمعى: فاصله بين حق و باطل به اندازه اى سخت و مشكل است كه در تعابير آن را از مو باريك و از شمشير برّان تر ناميده اند. در فرهنگ انتظار براى اين كه مؤمنين بتوانند همواره در مسير درست باشند در كنار مواظبت و محاسبه فردى بايد به كمك هم آيند و مواظب هم باشند و گزاره هايى مانند: «ليس منا من لم يحاسب نفسه كل يوم»(3) و دستور امر به معروف و نهى از منكر و آيه (وَتَواصَوْا بِالحَقِّ وَتَواصَوْا بِالصَّبْرِ ) اشاره به اين شاخص مهم در فرهنگ انتظار مى باشد كه به كمك آن آحاد جامعه در سلامتى مى مانند چرا كه صلح و امنيت يك پديده مردمى است كه به كمك مردم به وجود مى آيد چنان كه ناامنى و آشوب با رفتارهاى زشت انسان ها پديد مى آيد و در زمان جضور اين مردم و شيعيان هستند كه از شهرهاى مختلف گرد او جمع مى شوند كه هر كدام توان مقابله با40 نفر را دارند.(1) كه 50 نفر از آنها زنان مى باشند.(2)
4 . استقامت و پايدارى دائمى در گفتار و عمل: صلح و امنيت چنان كه گذشت مقولى وصفى است كه از عملكرد حاكميت و آحاد جامعه به وجود مى آيد و بيانگر وضعيتى است كه در آن ظلم و تعدى به حقوق ديگران در يك بستر زمانى استمرار يابد كه صبر و پايدارى و مقاومت در مقابل مخالفين و مبارزه از لوازم جدى آن است و ورود گزاره هايى مانند «انتظار الفرج بالصبر»(3) گوياى اين پيام و حقيقت است كه با خود آمادگى دائمى مى طلبد توصيه اى كه حضرت مهدى (عج) در توقيعه شريفه به شيعيان كرده است «ونصره لكم معده»(4) و آيه شريفه (وَأَعِدُّوا لَهُمْ ما اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة )(5) بهترين پيام آور اين صلح و امنيت است كه با آمادگى و اقتدار (تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللّهِ وَعَدُوَّكُمْ )ايجاد مى شود. و بايد يقين اين نكته را آويزه گوش كرد: ايجاد هر حركتى زمينه، بستر، آمادگى و كادر مى طلبد پيامبر اعظم(صلى الله عليه وآله) براى به پا داشتن حكومت اسلامى سه سال به كادرسازى از ميان حنفاى پرداختند كه براى اين انقلاب آماده بودند.(1)
5 . پويايى مستمر و دائمى: گفته شد صلح و امنيت يك مفهوم نسبى و ذهنى است كه از برداشت محيطى به دست مى آيد. اگر فضا ملتهب، ناپايدار، دگرگون و تعدى گر باشد مردم احساس ناامنى و ناراحتى خواهند نمود ولى اگر فضا و محيط، شرايط پويا، بالندگى و رشدو محبت را فراهم نمايند همه احساس امنيت مى كنند و با صلح و آرامش براى مقصود خويش تلاش مى كنند. گرچه همواره اين حالت در منتظر حاكم است كه نكند شرايط به نحوى ظهور نمايد كه معشوق دوستدار آن نباشد و اين حالت گرچه به ظاهر منفى است ولى موتور محركه رشد و كمال مى باشد; اين حالت منتظر را همواره در تكاپو نگه مى دارد تا شرايط و وضعيت را هر روز بهتر از ديروز نگه دارد و همواره به دنبال بهترين ها باشد.
امر به معروف و نهى از منكر شاخصه اصلى مبانى صلح و امنيت در فرهنگ انتظار مى باشد كه بسترساز حكومت جهانى حضرت مهدى(عج) است چون امر به معروف و نهى از منكر در شرايط مختلف، متغير مى باشد از اين رو تحرك، پويايى و فعال بودن لازمه اين فرهنگ خواهد بود. تصور نماييد كه هركس در هر جايگاه و موقعيتى كه قرار دارند مواظب رفتارهاى خود و ديگران باشند در آن صورت جامعه به محيطى تبديل مى شود كه بدى ها و زشتى ها به خوبى خود را نشان مى دهد و كسى جرئت ورود در آن را نمى يابد و همه همديگر را به صورت سياقى يا هدايتى به خوبى ها رهنمون مى سازد.
6 . تأسيس حكومت اسلامى: شايد بتوان گفت جوهره مبانى اجتماعى، تأسيس حكومت اسلامى مى باشد كه در آن دولت مردان به اعمال دستورها و احكام و قوانين اسلامى بپردازند، چرا كه تا حكومتى شكل نگيرد به دستورها نمى توان عمل كرد و خيلى از احكام تعطيل خواهد شد بدون حكومت آمادگى براى ظهور معناى واقعى نمى يابد و سخن از پاك كردن جامعه از وجود اشرار و ناپاكى ها كه عامل اصلى تعدى و ظلم مى باشند، سخن بى دليل خواهد بود.

نتيجه گيرى
مفهوم انتظار در شيعه به وجود، غيبت و ظهورحضرت مهدى (عج) هويت و محتواى خاص مى يابد و اطلاق اسم «قائم» به حضرت اين مفهوم را جهت دهى مى كند، چرا كه اين كلمه تنها يك اسم و لقب نيست كه از باب احترام به حضرت گفته مى شود و الاّ ساير انبيا و ائمه(عليهم السلام) نيز با آن ياد مى شد بلكه استعمال خاص اين اسم در مورد حضرت بيانگر سر اصالت معنوى آن است كه همان آمادگى و آماده بودن مى باشد. خود حضرت همواره آماده است تا به اذن الهى ظهور و انقلاب جهانى ايجاد نمايد و منتظران حقيقى ايشان نيز با بسترسازى فكرى و عملى اين زمينه را هر روز بهتر از ديروز آماده مى نمايند. براى اين كه بتوان به اين هدف دست يافت بايد شيعيان ريشه هاى نفاق و ظلم و تعدى و تفرقه را ريشه كن كنند و به جاى آن هم فكرى، عدالت، همكارى و اتحاد و انسجام را توسعه دهند. با توسعه اين رفتارها، جامعه به امنيت و صلح واقعى دست مى يابند. از اين رو جامعه اسلامى خصوصاً شيعيان بايد بسترهاى لازم براى ترويج مبانى فكرى و اجتماعى كه منجر به چنين رفتارهايى مى شود را ترويج نمايند.
و منتظر حقيقى كسى است كه همواره از نظر قدرت هاى ايمانى، روحى، بدنى، تكنولوژيكى و مهارت هاى ديگر آماده باشد و با مبارزه دائمى با تمايلات نفسانى، سستى، ذلت پذيرى و استعمارزدگى، محيطى پويا و منعطف ايجاد كند كه حداقل نتيجه آن كاهش اختلاف ها و تنش هاى فردى و اجتماعى و افزايش ضريب امنيت و آرامش در جامعه است.

منابع
قرآن كريم.
1 . اسفار، انتشارات مصطفوى، 1368.
2 . اسفار، ج1.
3 . امام خمينى (ره)، صحيفه نور، ج12.
4 . ـــــــــــــ ، صحيفه نور، ج20.
5 . ـــــــــــــ ، صحيفه نور، ج19 و156 و196، ج7.
6 . ـــــــــــــ ، كتاب البيع، ج2.
7 . امينى، ابراهيم، دادگستر جهان، انتشارات شفق، چاپ دهم، 1367.
8 . بابائى، محمدباقر، مبانى استراتژى فرهنگى از ديدگاه على (عليه السلام)، دانشگاه امام حسين(عليه السلام)، 1384.
9 . ــــــــــــــــــ ، مبانى استراتژى فرهنگى، دوره عالى جنگ دانشكده فرماندهى و ستاد، 1384.
10 . ــــــــــــــــــ ، مهندسى مديريت در فرهنگ علوى، مه آسا، 1386.
11 . تفسير العياشى، ج1.
12 . تونه اى، مجتبى، موعودنامه، انتشارات مشهور، 1383.
13 . تهامى، سيد مجتبى، امنيت ملى، تهديدات، دانشگاه عالى دفاع ملى، 1380.
14 . چگنى زاده، غلامعلى، «رويكردى نظرى به مفهوم امنيت ملى در جهان سوم»، فصلنامه سياست خارجى، سال چهاردهم، بهار1379.
15 . حقيقى، محمدعلى، مديريت رفتار سازمانى، انتشارات ترمه، 1380.

16 . حكيمى، محمدرضا، خورشيد مغرب، نشرفرهنگ.
17 . حيدرى، عزيز الله، انتظار و انسان معاصر، انتشارات مسجد جمكران، اول نيمه شعبان1419.
18 . خواجه نصير طوسى، كشف المراد، شعرانى.
19 . خوانسارى، محمد، منطق صورى، انتشارات آگاه، 1361
20 . رابرت ماندل، چهره متغير امنيت ملى، پژوهشكده مطالعات راهبردى، 1379.
21 . راهبردهاى ولايت، ج3.
22 . ر . ك: منتهى الادب.
23 . شايان فر، سلمان، وحدت و امنيت ملى از ديدگاه مقام معظم رهبرى، نشر نذير، 1380.
24 . شرح دعاى صحيفه سجاديه، دعاى 2، فراز 3.
25 . شفيعى سروستانى، «انتظار، بايدها و نبايدها»، موعود عصر (عج)، 1384.
26 . شيخ صدوق، كمال الدين و تمام النعمه، ج2.
27 . شيخ طوسى، الغيبه.
28 . صحيفه نور، ج13
29 . صدوق، خصال، ج1.
30 . طباطبائى، محمدحسين، نهاية الحكمه.
31 . طبرسى، الاحتجاج، ج2.
32 . عاملى، جعفر مرتضى، الصحيح من سيره النبى.
33 . غررالحكم.

34 . غزليات شمس.
35 . كافى، ج1.
36 . گل محمدى، فريده، رسالت جهانى حضرت مهدى (عج)، دارالنشر اسلام، 1383.
37 . لغت نامه دهخدا، ج8، دانشگاه تهران، 1348.
38 . لغت نامه دهخدا، واژه انتظار.
39 . ماندل، رابرت، چهره متغير امنيت ملى، پژوهشكده مطالعات راهبردى، 1379.
40 . مجلسى، بحار الانوار.
41 . مستدرك الوسائل، ج11
42 . مطهرى، مرتضى، اصول فلسفه و روش رئاليسم، ج4.
43 . ــــــــــــــــــ ، انسان در قرآن، صدرا، بى تا.
44 . ــــــــــــــــــ ، گفتار معنوى، صدرا، بى تا.
45 . مفاتيح الجنان، صلوات شعبانيه.
46 . مير عرب، مهرداد، «نگاهى به مفهوم امنيت»، ترجمه سيد عبدالقيوم سجادى، فصلنامه علمى ـ پژوهشى علوم سياسى، ويژه امنيت ملى، سال سوم، شماره نهم، تابستان 1379.
47 . نعمانى، محمد بن ابراهيم، كتاب الغيبه.
48 . نهج البلاغه، نامه 55.
49 . نيكسون، ريچارد، صلح حقيقى، جعفر ثقه الاسلامى، نشر نوين، 1366.
50 . وسائل الشيعه، ج19.

 نظر دهید »

امكان و زمينه هاى صلح جهانى در عصر انتظارعلى رضا مازاريان

06 دی 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

چكيده
جايگاه و تعريف هر يك از دو مفهوم «صلح جهانى» و «انتظار»، دست خوشِ تفسيرها و تعبيرهاى متفاوت شده است. افزون بر اين، پيوند اين دو با يكديگر نيز نيازمند پژوهش هايى درازدامن است. در اين نوشتار، پس از تعريف دستورى «صلح جهانى» و «انتظار شيعى» به بيان رابطه اين دو پرداخته مى شود. نگارنده بر آن است كه با توجه به تفسيرهاى بسيار گوناگون و بعضاً حتى جان سخت و متضاد از اين دو مفهوم، نمى توان به كلى گويى اكتفا كرد و بايد در هنگام سخن از چگونگى پيوند انتظار و صلح، مشخص كرد كه كانون بحث كدامين صلح و كدامين انتظار را دربر مى گيرد. بدين قرار، سخن به سرمنزلى خواهد رسيد و در غير اين صورت تحليل عقيم خواهد ماند. نويسنده مى كوشد همسايگى و نزديكى انتظار (البته با خوانشِ رحمانى شيعيان اثنى عشرى) را با صلح جهانى حقيقى (و نه صورى و در حد فرم) بنماياند. بدين گونه با بيان زمينه هاى سه گانه صلح جهانى (فرد و جامعه اخلاقى، آرمان خواهى و قانون روادار و بى طرفانه) به جانبدارى پيوند دوسويه انتظار و صلح اشاره مى شود. در پايان نيز به شبهه «خشونت خيز بودن مفاهيمى چون انتظار» با برگشت دادن متقابل اين ايراد به صلح جهانى، پاسخى درخور توان داده مى شود.
كليد واژه: انتظار، صلح جهانى، غرب، تشيع

درآمد
پيوند دو اَبَرواژه «صلح جهانى» به مثابه «رويكردى اجتماعى به زيست ـ جهانى ويژه» و «عصر انتظار» به منزله «انگاره اى ايمانى در بافتى تاريخى ـ فرهنگى» درخور درنگ و كاوشى فراوان و عمركاه است. بسته به نگاه و دامنه اطلاعاتى پژوهش گر، تحليلى متفاوت رقم خواهد خورد.
در اين نوشتار با روشن سازى پيچيدگى و دشوارى هاى صلح جهانى از سويى و تمركز بر نگرش رحمانى ـ عقلانى ِ «انتظار شيعى» از ديگر سو اين دو مفهوم نزديك تر شده و هم خوانى و هم سانى «انتظارِ راستين» و «صلحِ بايسته» نمايانده مى شود.
روشن است كه خوانش هاى راديكال در هر دو سو بود و نمود داشته و پيوسته سنگ راه پژوهش مى شود. اما نگارنده با طرح لايه هاى گوناگون هر دو كانون سخن، مى كوشد همسايگى و خويشاوندى صلح و انتظار را دست كم در برخى سطوح، برجسته سازد.
سخنان پيشوايان تشيع(عليهم السلام) در باب انتظار و گفته هاى برخى انديشمندان مغرب زمين پيرامون صلح جهانى، دو آبشخور سرشار در فراهم سازى داده هاى اين نوشتار مى باشد.
به نزد نگارنده، نكته اى معرفت شناسانه در باب واقع گرايى، پايه اين تقرير مى باشد; به ديگر سخن، همان گونه كه جهان بيرون ما يك سره سره و ناب نيست، سراى درون و عالم انديشه نيز بايسته است از نگرش هاى راديكال و تماميت خواهانه پاك و بركنار باشد.
ثمره اين نگرش پايه، دورى از آسيب تماماً گيتيايى (سكولار) دانستن صلح جهانى در يك جانب و كاملاً مينوى (مقدّس) پنداشتن عصر انتظار در گوشه ديگر است. اين هر دو در زاويه افراط، مشتركند. صلح زمينيان زير سقف آسمان محقق مى شود; همان گونه كه منجى آسمانى در زمين حكم مى راند.
اميد مى رود با نمودارى نياز ايده هاى حقوق بشرى به پيام متعالى پيامبران از سويى و واقعيت درهم تنيده زمينى ـ آسمانى مفاهيم دينى از ديگر سو، گامى هر چند كوتاه به سوى زمين پاك و زمان نورانى نزديك تر شويم.

كاوش مفهومى انتظار و صلح بى گمان هر آيين و كيشى كه بهره اى از حقيقت متعالى برده باشد از جام انتظار در كام پيروانش و لو جرعه اى چند ريخته است. حقيقت انتظار به كيش تشيع يا دين اسلام منحصر نيست. مائده اى آسمانى است فرو آمده براى نيوشاى جان همه آدميان. گويا ايده انتظار، همان چشم حق بين و نگاه رو به آسمان مؤمن است كه كفرپيشگان، خويش را از آن بى نصيب ساخته اند. با اين زاويه، انتظار، تعبير ديگرى از همان انگاره لطف الهى در همه اديان ابراهيمى را به دست مى دهد. همين نكته است كه اجازه نمى دهد در بافت هاى فرهنگى خداانگارانه، ادبيات انتظار پديد آمده و جان بگيرد. جدا از اين فراگيرى نسبت به همه كيش هاى توحيدى، در اين جا كانون پژوهش را ريزتر جسته و با بسنده كردن به انتظار از نگاه شيعه دوازده امامى از درازسخنى پرهيز مى شود. به همان روال كه ديگر آيين ها و كيش ها، از مدخل ويژه خود به گلستان انتظار پا مى نهند، تشيع نيز مشخصات و مميزات خود را داراست.
هر چند نگارنده به ضرورت اجماع تاريخى عالمان شيعى در عقايد ريز و درشت گرايش ندارد ولى معتقد است رگه هايى همه گير و خطوطى مشترك در اين ميان يافت مى شود. مطلب در باب انتظار نيز بر اين قرار است. در واقع چند نقطه پررنگ و مورد اتفاق اكثريت، سبب مى گردد از مفهوم گران و پربارى با عنوان عقيده شيعيان، سخن برانيم.
با استقرا در معارف شيعى، چهار نگرش به روشنى ديده مى شود:
الف) حضور و تأثير واقعى ـ خارجى شخص مورد انتظار (امام مهدى(عليه السلام));
ب) ظهور او در زمانى مورد انتظار در همين زمين و فراهم سازى زمينى پاك و پر مهر و داد;
ج) عدم امكان ارتباط منضبط و از پيش تعيين شده با او پيش از ظهور;
د) برپايى و مانايى دستورها و نظام هاى دينى در دوره پنهانى امام (دست كم در حد كليات و اصول).
جزئيات و خرده آموزه هاى انتظار و غيبت، كم و بيش اختلافى و بحث برانگيز است، اما اين چهار اصل، هسته اى زيرين و اشتراكى را در نزد بيشتر متكلمين بزرگ شيعى تشكيل مى دهد.

تعريف انتظار شيعى
تعريف هاى توصيفى ـ تاريخى از مزيت هاى قابل توجهى برخوردارند اما در اين جا بر پايه مواد خامى برگرفته از احاديث امامان(عليهم السلام) به تعريف دستورى مى پردازيم. تعاريف دستورى اگر چه بيشتر و پيشتر ذهنى اند، براى جلوه گرى حقيقت ـ آرمان متعالى بستر متناسب ترى فراهم مى كنند. با توجه به تعابير و نكاتى پر بسامد در معارف شيعى(1) به گمان بنده «انتظار شيعى، شبكه اى از حالت ها و رفتارهاى آيينى است كه با ايمان به حضور و تأثير پنهانى امام مهدى، فرد و جامعه را به آمادگى و آماده سازى دينى براى ظهور امام، فرا مى خواند.»
نكات مندرج در اين تعريف عبارت است از:
الف) شبكه اى، مرتبط و هماهنگ دانستن حقيقت انتظار (در برابر تحليل هايى كه آن را تنها دسته اى از رفتارهاى فردى پراكنده و جزيى مى دانند).
ب) نظارت توأمان بر حالت ها و رفتارها (هم پوشانى دو حوزه فقه و اخلاق در كنار هم).
ج) توجه به مسئوليت فردى و اجتماعى در كنار هم.
د) اشاره به جنبه آيينى ـ ايمانى غالب در انتظار.
البته نقص ذاتى اين تعريف در تحديد و استقصا همچون بيشتر تعاريف ديگر نيازى به گفتن ندارد.

تعريف صلح جهانى
صلح (با صرف نظر از كاربرد عربى ـ اسلامى)(1) در برابر جنگ، نظريه پردازان صلح را در مقابل تئورى پردازان جنگ آفريده است. كشمكش هاى فراوان لفظى / انتزاعى در مفاهيم و فى المثل در صلح، مانع انديشهورزى و پردازش نيست. از همين روى ما در اين مقال به اين تعريف حداقلى و اشتراكى نظر داريم: «وضعيتى آرمانى كه در آن جهان هاى زيسته آدميان كمترين درگيرى و برخورد ممكن را با هم داشته و آرامش و تفاهم بر روابط همگان حاكم باشد.»(1)

پيوند صلح جهانى و عصر انتظار; كدام صلح؟ كدام انتظار؟
براى واكاوى رابطه دو مفهوم، نخست بايد آن دو متمايز و روشن باشند. به عنوان نمونه واژگان «انتظار» و «امام مهدى» در ادبيات اسماعيليان ـ فاطميان مصر نيز كاربرد داشته است و اگر انتظار اسماعيلى از انتظار اثنى عشرى به روشنى متمايز نشود، خلط در مفهوم ما را به خطا در داورى كشانده و فى المثل خونريزى و كشتار فاطميان (بر فرض ثبوت تاريخى) از پى آمدهاى ايده انتظار شمرده مى شود. همين گونه است فى المثل انتظار منفعلانه و كاملاً تقيه آميز برخى اخباريان اثنى عشرى كه به ايده هاى سلطنت استبدادى سُنيان پيشين شباهتى حاد دارد.(1)
صلح جهانى نيز بدوا، ايده اى سردر گم مى نمايد كه بى نياز از ايضاح بسيار نيست. نيك مى دانيم كه اين ابهام، دست مايه تبهكارى هاى خانمان سوز ستمگران بوده است; شاهانى كه با وعده صلح، جنگ بر پا مى داشته اند و براى آرمان آرامش و امنيت از كشته پشته مى ساخته اند!
اينك پرسش را ريزتر مى كنيم كه: آيا انتظار مثبت شيعى، زمينه صلح حقيقى جهانى را فراهم مى كند يا از موانع آن به شمار مى آيد؟
در پاسخ بايد فارغ از حالت انتظار، شرايط و ويژگى هاى صلح جهانى شناخته شود. صلح جهانى در كدام بستر و سرزمين محقق مى شود؟ چه عواملى براى پيدايش صلح جهانى ناگزير است؟ كدامين محيط ها صلح پذيرتر و جنگ گريزتر هستند؟

ريشه ها و زمينه هاى پيدايش صلح
1 . فرد و جامعه اخلاقى
نه تنها در بستر اديان ابراهيمى و در آيات و روايات كه تحليل هاى بزرگ ـ انديشمندان غربى همچون هابز(1) و كانت(2) بر سرشت سودگرا و نزاع آفرين آدمى به مثابه ى خطرناك ترين دشمن صلح، گواهى داده اند. اينك پرسش اين است: آيا جامعه اى كه سود شخصى را ناچيز انگاشته و بر تقديم ديگرى بر خود (انفاق، احسان، ايثار و ارزش هايى اين چنين) ارج مى گذارد، زودگذرى اين سرا را پى در پى پيش چشم مى نهد (نكوهش دنياگرايى، آرزوهاى دراز، تجملات بى جا و…)، قواى شهوت و غضب را پيوسته محدود و پاك مى سازد (تزكيه نفس) و … به جامعه «اخلاقى» و «متمايل به صلح» نزديك تر و هم مانندتر است يا جامعه اى كه در آن اخلاق شخصى، نسبى، قراردادى، سودانگار

و در يك كلام بى سر و سامان، حاكم است؟ جامعه اى كه «بعثت لاتمم…» محمد امين(صلى الله عليه وآله)ترسيم مى كند يا سرزمينى كه شهريار ماكياولى بدان فرا مى خواند؟ يا آن نماى مسكنت بار و درنده خويانه اى كه هابز از وضع بشر توصيف مى كند؟
مرحوم حميد عنايت در اين باب مى نگارد:
ماكياول عقيده دارد كه فرمانروايان و فرمان برداران، تابع نظام اخلاقى واحدى نبايد باشند و درتوجيه آن چند دليل مى آورد… دليل ديگر ماكياول در معاف داشتن فرمانروايان از قواعد اخلاقى، اعتقاد او به جدايى اخلاق از سياست است. پيش از ماكياول، ارسطو چنان كه ديديم سياست را به عنوان رشته اى از معارف بشرى از اخلاق جدا كرد و ماكياول را از اين حيث صرفا بايد دنباله رو ارسطو شمرد. ولى ماكياول در واقع پا را از ارسطو فراتر گذاشته و كوشيده است تا نشان دهد كه نه فقط از لحاظ عملى و نظرى بلكه از لحاظ علمى و عينى نيز سياست را بايد از اخلاق جدا و بلكه با آن معارض دانست.(1)
هم چنين تعابير ايشان در باره هابز بسى رساست:
البته مقصود هابز از حالت «جنگ همه به ضد همه» آن نيست كه به راستى افراد در آن پيوسته با هم در جنگ باشند، بلكه مقصود او اين است كه در وضع طبيعى هيچ كس امنيت ندارد و هر كس پيوسته در معرض خطر تجاوز ديگرى است و براى نگهدارى از جان و مال خويش بايد فقط به نيروى خود متكى باشد. در چنين وضعى پيشرفت تمدن ناممكن مى شود و زندگى افراد «تنها، مسكنت بار، زشت، درنده خويانه و كوتاه» است.(1)
حتى با جسارتى فراتر مى توان موعودگرايى و انتظارنشينى
را ستيزگر فربه «اخلاق مطلقاً نسبى» يا به بيان رساتر
«اخلاق ضداخلاق» دانست. به عنوان نمونه مى توان به اسپينوزا
اشاره كرد كه در نظرگاه او «مادامى كه بشر حيات دارد رذيلت نيز
وجود خواهد داشت.» و به همين دليل وى به انكار بى قيد و شرط
اعتقاد به عصر موعود ناجيان (Messianic age) اعتقاد راسخ دارد. اين جمله را اسپينوزا از تاسيتوس، مورخ رومى (55 ـ 125 م) وام گرفته است … ظهور عصر موعود مستلزم مداخله ربانى يا يك معجزه است، اما مطابق با نظر اسپينوزا معجزات (Miracles) از محالات (Impossible) است.(2)
روايات پرشمارى منتظران را به «ورع»، «صبر»، «مكارم الاخلاق»(3)و… توصيه مى كند. اين تكرارها از ماهيت بنيادين صفات شايسته اخلاقى در شخص و جامعه منتظر حكايت دارد.
2 . آرمان خواهى و خيال پرورى
خيال، آرزو، اميد و ترسيم چشم اندازى دست يافتنى ـ هرچند دير و دوررس ـ تمدن ها را پيش مى برد. اساسا حركت و سير جوامع، مرهون ميزان خيال پردازى و نماسازى انديشمندان آن است. آدمى در كنار انديشه ها با عواطف و انگيزه ها مى زيد پس براى برون شد جوامع از وضعيتى و در آمدن به موقعيتى ديگر بايد افراد و گروه ها را بر مركب خيال نشاند و هر چه زيباتر و پرفروغ تر، آينده را ترسيم كرد.
جايگاه شعر، قصه و ديگر صنايع و بدايع هنرى در روزگار پيشين و كاركرد رمان، فيلم و… در دوران مدرن از نقش خطير خيال حكايت مى كند. اگر بتوانيم دوره هاى «رشد و تطور» و «شكل گيرى و استقرار» تمدن ها را به شب و روز تشبيه كنيم بايد گفت اگر چه نمود آن چه شده و هست بيشتر در روز نمايان مى شود اما رؤياهايى كه شب هنگام افراد را در بر مى گيرد از كارهاى روز كم اهميت تر نيست. هر چه در روز رخ مى دهد تعبير همان هاست كه شب هنگام ديده مى شود. تمدن ها نيز اين گونه اند. در روز پى ريزى و ساختن، آن چه از نيكى و خوشى در شب استقرار و استحكام، وعده داده شده محقق مى شود.
با درنگ در كنش ها و واكنش هاى برخاسته از خيال و آرزو، تأثير شگرف اين دو در دگرديسى و دگرسانى امت ها پديدار مى شود. جامعه امروز در راستاى جامعه فردا و جامعه فردا، استمرار جامعه امروز است. اين دو اگر دو روى يك سكه نباشند دست كم دو فصل يك كتاب هستند.
بدين قرار، انتظار مصلح تنها راه دگرگونى جامعه است. وعده صلح بدون انتظار مصلح، پوچ و كاذب است. از آن رو كه انتظار، خيال انگيز و آرمان گستر است و بدون خيال و آرمان، نشاط و رغبتى براى حركت و تحول وجود ندارد. انتظار، خيال و انديشه آدمى را ملزم به حركت در جهت ستم ستيزى و صلح گسترى مى كند. اين الزام، تنها الزامى اخلاقى و اعتبارى نيست، بل تكويناً نيز با قوه خيال، عواطف انسان را راهنمايى نموده و راه مى برد.
نماهاى دلكش و روح انگيزى كه در باب تحقق امنيت، صلح، مهر، داد، بردبارى و… در روزگار مهدى(عليه السلام) وعده داده شده، با صرف نظر از تحقق يا عدم تحقق، جامعه را گامى بلند به سوى اين آرزوها و ارزش ها نزديك مى كند. نبايد از ياد برد كه حركت ها و فعاليت هاى روز، تعبير رؤياها و آرزوهاى شب هنگام است.
دوگانه بسيط رئاليزم / ايدئاليزم (واقع گرايى / آرمان گرايى) براى تقسيم جهت گيرى جوامع بر اين سبيل به آسانى فرو ريخته بايد راهى دگر گشود. از آن كه اين دو به سختى در هم تنيده اند.

3 . قانونِ روادار و بى طرفانه
بايستگى حكومت قانون مورد ترديد هيچ خردورزى نيست، اما سخن در اين است كه كدام قانون؟ و با كدامين ضابطه و ملاك؟
بحث مشروعيت كلى قانون و قانونى خاص، نياز به پژوهشى جداگانه دارد، اما فى الجمله بايد دانست كه شيعيان اثنى عشرى (كانون واقعى بحث ما در باب انتظار) روز به روز به مدل مطلوب جامعه «روادار» و «حق محور» نزديك و نزديك تر مى شوند. اين قرابت در نظر و عمل، با توجه به اين نكات روشن تر مى شود:
الف ـ گرايشى قابل توجه به حكومت انتخابى ـ مردمى دينى(1) در ميان عالمان شيعى (بزرگانى چون: رهبر فقيد، شهيدان مطهرى و محمد باقر صدر، مرحوم مغنيه و…) و ديگر نظريه هاى اين چنين كه به عرف، سيره عقلا، شورى، رأى مردم در كنار شريعت توجه دارند (مانند ديدگاه آيات: معرفت، كاظم حائرى، محمد باقر حكيم و…)
ب: حرمت جهاد ابتدايى، جهاد مسلحانه، ترور، محدوديت تقيه به مواردى خاص(2) و…
ج: ابتناى بيشتر احكام بر فطرت آدمى و شريعت سمحه و سهله و… به باور جناب «داود فيرحى» نظريه هاى جديد اسلامى بر خلاف نظام سياسى قديم كه بر دو عنصر اقتدار و اطاعت تأكيد داشت نوعاً تمايلات مردم گرايانه و مردم سالار دارند. بنابراين در مسير گسست و تقابل با نظريه هاى سنتى شكل گرفته اند.
وى تفاوت منظر شيعيان و سنيان را بدين قرار تبيين مى كند:
دانش سياسى شيعه، با چنين ديدگاهى، در موضعى قرار مى گيرد كه علاوه بر وجوب وجود معصوم در زندگى سياسى، بر وجوب امامت افضل در انديشه سياسى نيز تأكيد مى كند و به اين لحاظ كه از ديدگاه معرفت شناختى هر فرد يا جماعتى از امت را خطاپذير مى داند، «شرايط امكان» طرح نظريه «نصب حاكم» را در درون گفتمان خود تدارك نموده و از اين حيث به نقادى بنيادى خلافت سُنى مى پردازد.(1)
تجربه پيش چشم انقلاب اسلامى ايران (به عنوان يكى از بنيادى ترين و در همان حال كم خشونت ترين انقلاب هاى تاريخ) نيز به خوبى بر صلح گرايى شيعيان منتظر، صحّه مى گذارد، زيرا فقه شيعى، كه مددكار قانون سرزمين شيعيان در زمانه غيبت است، از حرمت و اعتبارعقل، شرايط زمان و مكان، اجماع و اصولى اين چنين روادار، نكاسته و بر قدر و وجاهتشان مى افزايد.
آن دسته از سيستم هاى راديكال پارلمانى كه تنها با برگ رأى و غوغاى مطبوعاتى پيش مى رود، عِرض دموكراسى را بُرده و نياز جامعه را در كنار احترام به آراى مردم به حكومت اخلاق مدار مضاعف مى كند. از اين رو در جامعه مردم سالار دينى و در زمانه غيبت، فقيهان پارسا بايد نبض اخلاقى جامعه را يادآور و نشانگر باشند.
بدين ترتيب نزديكى اين دو وضعيت مطلوب (عصر انتظار شيعيان با صلح جهانى) كمى روشن گشت. اما پرسشى نيز هم چنان پابرجاست; به راستى آيا انتظار، ايده اى شورش گرانه، جنگ خيز و عصبيت آميز نيست؟ تكرار تجربه باطنيان و يا فاطميان مصر نبوده و عصيانى عليه وضعيت موجود و سعى براى تغيير آن به هر قيمت نيست؟ در پاسخ بايد گفت: با توجه به رده بندى انتظارهاى گوناگون و تمايز آنها از يكديگر، بايد از خلط مفاهيم و مصاديق نگران بود. تعريف ما شناختى دستورى و نه تاريخى ـ توصيفى از انتظار و آن هم انتظارى بسيار ويژه فراهم كرد. در مقام خدشه و رد مى توان به دفاع برخى نظريه پردازان كلان ليبراليزم از جنگ هايى خاص در راستاى صلح جويى اشاره كرد! آيا مى توان فى المثل حمايت فرويد(1)، كارل پوپر(1) و… از جنگ را خدشه اى در نظريات انسان گرايانه و آزادى خواهانه دانست؟ ممكن است كسى در پى اتهام و نيت خوانى باشد. اما حقيقت اين است كه مى توان و بلكه بايد حساب نظريات ذهنى را از كردار عينى افراد جدا كرد. اين قضاوتى اخلاقى و روشن است. در واقع در اين گونه مباحث كه سخن در مقايسه آرمان هاى دو تمدن رقيب است، رعايت انصاف بسى دشوارتر مى نمايد.(1) ايده انتظار نيز قابليت تغيير، تطور و چندگانگى را به دوش مى كشد. اميد كه گامى در آن مسير پيموده باشيم.
منابع

1 . اشتراوس، لئو، فلسفه سياسى چيست؟، برگردان فرهنگ رجايى، انتشارات علمى و فرهنگى، 1373.
2 . بشيريه، حسين، عقل در سياست، نشر نگاه معاصر، چاپ اول،1383، مقاله «از ديالتيك تمدن ها تا ديالوگ تمدن ها».
3 . بوتول، گاستون، جامعه شناسى صلح، برگردان هوشنگ فرخجسته، نشر شيفته، چاپ اول،1371.
4 . درس اين قرن; (گفت و گوى جيانكارلو بوزتى با كارل پاپر)، برگردان على پايا، انتشارات طرح نو، عنوان گفتگو: ما با خطر سومين جنگ جهانى روبه رو هستيم.
5 . ردهد، برايان، انديشه سياسى از افلاطون تا هابز، برگردان مرتضى كاخى و اكبر افسرى، نشر آگه، چاپ اول، 1373، مقاله «تامس هابز: موضع شك»، نوشته ريچارد تك (Richard Tuck).
6 . صافى گلپايگانى، لطف الله، منتخب الاثر فى الامام الثانى عشر، نشر موسسه السيده المعصومه، 1419.
7 . صفايى حائرى، على، درس هايى از انقلاب; انتظار، انتشارات ليلة القدر، چاپ اول، بهار 82.
8 . طباطبايى فر، سيد محسن، نظام سلطانى از ديدگاه انديشه سياسى شيعه (دوره صفويه و قاجاريه)، نشر نى، چاپ اول، 1384.

9 . عنايت، حميد، بنياد فلسفه سياسى در غرب از هراكليت تا هابز، انتشارات دانشگاه تهران، چاپ سوم.
10 . فولادوند، عزت الله، خرد در سياست، نشر طرح نو، مقاله «فلسفه سياسى كانت» و نامه زيگموند فرويد به آينشتاين با عنوان «Why War?» (چرا جنگ؟).
11 . فيرحى، داود، نظام سياسى و دولت در اسلام، انتشارات سمت، چاپ اول، بهار82.
12 . كديور، محسن، نظريه هاى دولت در فقه شيعه، نشر نى، چاپ اول،1376.
13 . لوئيس، برنارد، زبان سياسى اسلام، برگردان غلامرضا بهروزلك، مركز مطالعات و تحقيقات اسلامى، مركز انتشارات دفتر تبليغات اسلامى حوزه علميه قم، چاپ اول، 1378.
14 . محمودى، سيد على، نظريه آزادى در فلسفه سياسى هابز و لاك، پژوهشگاه علوم انسانى و مطالعات فرهنگى، چاپ اول، 1377.

 نظر دهید »

چه دلایل عقلی بر زنده بودن امام زمان(عج) وجود دارد؟ - گنجینه پاسخ‌ها - اسلام کوئست - مرجعی برای پاسخگویی به سوالات دینی، اعتقادی و شرعی

29 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

خلاصه پرسش
چه دلایل عقلی بر زنده بودن امام زمان(عج) وجود دارد؟
پرسش
چه دلایل عقلی منوط بر زنده بودن امام زمان (عج) در آخرالزمان وجود دارد؟
پاسخ اجمالی

وجود امام زمان(ع) و امامت آن حضرت از مباحث امامت خاصه است که برای اثبات آن مستقیماً نمی توان از دلیل عقلی بهره گرفت، بلکه با استخدام دلیل عقلی در امامت عامه و ضرورت وجود امام در همه زمان ها و استناد به روایات و نقل های تاریخی که در این زمان، امام را منحصر در وجود حضرت مهدی(عج) می کند، می توان به مقصود نائل آمد.

ضرورت وجود انسان معصوم و حجت الهی در همه زمانها با استناد به دلایل متعدد عقلی در امامت عامه است مثلا نبوت و امامت یک فیض معنوی از جانب خداوند است و بر اساس قاعده لطف باید چنین لطفی همیشگی باشد.

روایاتی هم که دلالت می کنند آن انسان معصوم و کامل در وجود امام زمان (عج) منحصر گشته است به حدی زیاد است که قابل انکار نیست تا جایی که بسیاری از دانشمندان نامدار اهل سنت پذیرفته و در کتاب هایشان متذکر شده اند که: مهدی موعود فرزند امام حسن عسکری(ع) است و در سامراء در سال 255 هجری متولد شده است و در پس پرده غیبت زندگی می کند و روزی به امر خداوند ظهور خواهد کرد.

پذیرش طول عمر حضرت مهدی(عج) نیز هیچ گونه استبعادی ندارد. زیرا آن حضرت با دانش خدادادی و با استفاده از روش‏های طبیعی و علمی می‏تواند برای مدتی بسیار طولانی و بدون اینکه آثار فرسودگی و پیری در او پدیدار گردد، در این دنیا زندگی کند. علاوه بر اینکه استبعادی ندارد که در عالم انسانی خداوند حجت خود را به عنوان ذخیره و پشتوانه اجرای عدالت و نفی و طرد ظلم و ظالمان، به صورت استثناء و فراتر از عوامل طبیعی و ظاهری قرار دهد .
پاسخ تفصیلی

امامت امام زمان(ع) و وجود حضرت از مباحث امامت خاصه است .در امامت خاصه مستقیماً نمی توان از دلیل عقلی بهره گرفت[1]، بلکه دلیل عقلی امامت عامه و ضرورت وجود امام (ع) در تمام زمان ها را اثبات می کند.

در امامت عامه برهان عقلی بر ضرورت وجود انسان معصوم و حجت الهی روی زمین اقامه می شود.

حال اگر ادله تاریخی و روائی دال بر ولادت و حیات حضرت مهدی(ع) به مقدمه ی اول ضمیمه گردد، اثبات می شود که در این زمان تنها آن حضرت(عج) واسطه فیض الهی است و زنده هم می باشد[2].

بررسی دو رکن استدلال:

1)- برهان عقلی بر ضرورت وجود امام در همه زمان ها:

الف: برهان لطف: نبوت و امامت یک فیض معنوی از جانب خداوند است که بر اساس قاعده لطف باید همیشه وجود داشته باشد. قاعده لطف اقتضا می کند که در میان جامعه ی اسلامی باید امامی باشد که محور حق بوده و جامعه را از خطای مطلق باز دارد.

این جمله امام صادق(ع) که “مانا خداوند عزوجل جلیل تر و عظیم تر از آن است که زمین را بدون امام رها کند"[3]، ممکن است اشاره به همین برهان باشد.

الطاف وجود امام غائب را می توان در موارد ذیل برشمرد:

1.حراست از دین خداوند در سطح کلی.[4]

2. تربیت نفوس مستعد.

3. بقای مذهب.

4. وجود الگویی زنده که می تواند مقتدای مردم قرار گیرد.

ب: برهان علت غائی: در علم کلام ثابت می شود که خداوند از افعال خود هدف و غرضی دارد و چون خداوند کمال مطلق است و نقص در او راه ندارد غایت افعال الهی به مخلوقات برمی گردد و غایت وجود انسان، انسان کامل است یعنی انسان مانند درختی است که میوه ی آن وجود انسان کامل است.

ج: برهان امکان اشرف:

در فلسفه قاعده ای مطرح می شود به نام قاعده امکان اشرف و معنای آن اینست که ممکن اشرف باید در مراتب وجود اقدم از ممکن اخس باشد…[5]

در عالم وجود انسان اشرف مخلوقات است و محال است که وجود، حیات، علم، قدرت و جمال و… به افراد انسان برسد قبل از آنکه این کمالات به انسان کاملی که حجت روی کره ی زمین است، رسیده باشد.

د: برهان مظهر جامع: هویت مطلقه ی خداوند در مقام ظهور، احکام وحدت بر او غلبه دارد و در وحدت ذاتی مجالی برای اسمای تفصیلی نیست و از طرف دیگر در مظاهر تفصیلی که در عالم خارج ظاهر می شوند، احکام کثرت ، غالب بر وحدت است . اینجاست که فرمان الهی مقتضی صورتی اعتدالی است که در آن وحدت ذاتی و یا کثرت امکانی بر یکدیگر غلبه نداشته باشد تا بتواند مظهری برای حق از جهت اسمای تفصیلیه و وحدت حقیقیه باشد و آن صورت اعتدال همان انسان کامل است.[6]

ما در اینجا به همین مقدار بسنده می کنیم و خواننده را به مطالعه ی کتب مفصل ارجاع می دهیم.[7]

2)- ادله تاریخی و روائی ولادت و حیات حضرت مهدی(ع) زیاد است؛ ما برای نمونه به چند سند تاریخی اشاره می کنیم:

1.بسیاری از دانشمندان نامدار اهل سنت پذیرفته[8] و در کتاب هایشان متذکر شده اند که: مهدی موعود فرزند امام حسن عسکری(ع) است و در سامراء در سال 255 هجری متولد شده است و در پس پرده غیبت زندگی می کند و روزی به امر خداوند ظهور خواهد کرد[9].‌

2- امام عسکری(ع) قبل از ولادت فرزندش امام مهدی(عج) از ولادت حضرت خبر داده بود،‌ از جمله به عمه اش “حکیمه خاتون” فرمود: “در شب پانزدهم شعبان فرزندم مهدی از نرگس خاتون متولد می شود".[10]

احمد بن اسحاق می‌گوید: از امام ابو محمد حسن عسکری(ع) شنیدم که فرمود: “حمد و سپاس خدای را که مرا از دنیا نبرد تا این که جانشین من و مهدی موعود را به من نشان داد. او از حیث ویژگی های جسمانی و اخلاقی و رفتاری شبیه ترین انسان ها به پیامبر خدا(ص) است. خدا مدتی وی را در حالت غیبت نگهداری می‌کند و سپس ظاهر می‌شود و جهان را از عدل و داد پر می‌کند".[11]

نیز حضرت عسکری(ع) بعد از ولادت فرزندش، خواص و نزدیکان را از تولد امام مهدی(عج) آگاه نمود.

محمد بن علی بن حمزه گوید: از امام عسکری(ع) شنیدم :"حجت خدا بر بندگان و امام و جانشین من در پانزدهم شعبان سال 255 در هنگامة طلوع فجر متولد شد"[12].

احمد بن حسن بن اسحاق قمی می گوید: وقتی که امام مهدی(عج) متولد شد، نامه‌ای از امام عسکری(ع) به من رسید که حضرت مرقوم فرموده بود: فرزندی برایم متولد شده است. این موضوع را مخفی بدار، زیرا جز برای دوستان و نزدیکان ما آن را اظهار نخواهم کرد".[13]

ابراهیم بن ادریس می‌گوید: امام ابو محمد عسکری(ع) گوسفندی را برای من فرستاد و فرمود: “این را به جهت ولادت فرزندم “مهدی” عقیقه کن و به خود و خانواده ات بخوران".[14]

3 ـ امام عسکری(ع) افزون بر این که قبل از ولادت امام مهدی بشارت داد و بعد از تولد به خواص خبر داد که مهدی موعود ولادت یافته است، گام دیگری برداشت، و آن این بود که برای افزایش ایمان و اطمینان شیعیان، فرزندش امام مهدی را به تعدادی نشان داد.

احمد بن اسحاق می گوید: امام عسکری(ع) کودک سه ساله ای را به من نشان داد و فرمود: ای احمد، اگر تو نزد خدا و امامان گرامی نبودی، فرزندم را به تو نشان نمی دادم. بدان که این کودک همنام و هم کنیه ی رسول خدا است و همان کسی است که زمین را پر از عدل و داد خواهد کرد.[15]

معاویه بن حکیم،‌ محمد بن ایوب و محمد بن عثمان بن سعید عمری می‌گویند: ما یک گروه چهل نفره در خانة‌ امام حسن عسکری(ع) جمع شده بودیم، حضرت فرزندش امام مهدی را به ما نشان داد و فرمود: “این امام شما و جانشین من است".[16]

علی بن بلال، احمد بن هلال، محمد بن معاویه بن حکیم و حسن بن ایوب می‌گویند: ما تعدادی از شیعیان در خانه ی امام حسن عسکری(ع) تجمع نمودیم و از حضرت دربارة‌ جانشین وی پرسش نمودیم، پس از ساعتی حضرت کودکی را به ما نشان داد و گفت: “بعد از من این امام شما است".[17]

عمر اهوازی می‌گوید: امام حسن عسکری(ع) فرزندش را به من نشان داد و فرمود: “بعد از من این فرزندم امام شما است".[18]

ابراهیم بن محمد گوید: در خانة عسکری کودک زیبایی را دیدم، از حضرت پرسیدم: یا ابن رسول الله، این کودک کیست؟ حضرت فرمود: “این کودک من است. این جانشین من است".[19]

یعقوب بن منفوس می‌گوید: خدمت امام عسکری(ع) رسیدم و از حضرت درباره ی امام بعدی و صاحب الامر جویا شدم. حضرت فرمود: پرده را کنار بزن؛ کنار زدم، در این هنگام کودک پنج ساله ای را دیدم که به سوی ما می آید، آمد و روی زانوی حضرت عسکری(ع) نشست. حضرت فرمود: “این امام شما است".[20]

4- بعد از بشارت های امام عسکری(ع) و نشان دادن فرزند بزرگوارشان مهدی، به خواص و افراد مورد اطمینان، اینک نوبت خواص است که اقدام نمایند و وجود امام مهدی را به اطلاع دیگر شیعیان برسانند تا آنان را از شک و حیرت نجات دهند.

افرادی همانند حکیمه خاتون، دختر محمد بن علی بن موسی الرضا(ع)، عثمان بن سعید عمری، حسن بن حسین علوی، عبدالله بن عباس علوی، حسن بن منذر، حمزة بن ابی الفتح، محمد بن عثمان بن سعید عمری،‌ معاویة بن حکیم، محمد بن معاویة بن حکیم، محمد بن ایوب بن نوح، حسن بن ایوب بن نوح، علی بن بلال، احمد بن هلال، محمد بن اسماعیل بن موسی بن جعفر، یعقوب بن منفوس، عمر اهوازی، خادم فارسی،‌ ابوعلی بن مطهر، ابی نصر طریف ‌‌خادم، کامل بن ابراهیم، احمد بن اسحاق، عبدالله مستوری، عبدالله جعفر حمیری، علی بن ابراهیم مهزیار، ابوغانم خادم، کوشیدند و ولادت امام مهدی(عج) را به اطلاع شیعیان رساندند.

به روایتی از حکیمه خاتون توجه فرمائید: امام حسن عسکری(ع) کسی را دنبال من فرستاد که امشب (شب نیمة شعبان) برای افطار نزد من بیا، چون خداوند امشب حجت خود را آشکار می‌کند. پرسیدم: این مولود از چه کسی است؟ فرمود: از نرجس. گفتم: در نرجس اثر حمل مشاهده نمی شود. فرمود: موضوع همین است که گفتم. من در حالی که نشسته بودم، نرجس آمد و کفش مرا از پایم در آورد و فرمود: بانوی من، حالت چطور است؟ گفتم: تو بانوی من و خانواده ام هستی. او از سخن من تعجب کرد و ناراحت شد و فرمود: این چه سخنی است؟ گفتم: خداوند در این شب به تو فرزندی عنایت می‌کند که سرور دنیا و آخرت است. نرجس از سخن من خجالت کشید. سپس بعد از افطار‌، نماز عشا را به جا آوردم و به بستر رفتم. بعد از نیمه شب برخاستم و نماز شب خواندم. بعد از تعقیب نماز به خواب رفتم و دوباره بیدار شدم، دیدم نرجس نیز بیدار شد و نماز شب به جا آورد. از اتاق بیرون رفتم تا از طلوع فجر با خبر شوم، دیدم فجر اوّل طلوع کرده و نرجس در خواب است. در این هنگام این سؤال به ذهنم خطور کرد که چرا حجت خدا متولد نشد. ناگهان امام عسکری(ع) از اطاق مجاور صدا زد: عمّه جان، شتاب مکن که موعد نزدیک است. من نشستم و قرآن خواندم. در هنگامی که مشغول خواندن قرآن بودم، ناگهان نرجس خاتون با ناراحتی از خواب بیدار شد. من با شتاب خودم را به او رساندم و پرسیدم: چیزی احساس می کنی؟ گفت: آری. گفتم: نام خدا را بر زبان جاری کن، این همان است که در آغاز شب به تو خبر دادم، مضطرب نباش، دلت را آرام کن. در این هنگام پردة نوری میان من و او حائل شد، ناگهان متوجه شدم که کودک ولادت یافته است. چون جامه را از روی نرجس برداشتم، دیدم که آن مولود سر به سجده گذاشته و به ذکر خدا مشغول است. در این هنگام امام حسن عسکری(ع) صدا زد:"عمه! فرزندم را نزد من بیاور.!"نوزاد را خدمت حضرت بردم، حضرت او را در آغوش گرفت و بر دست و چشم و مفاصل کودک دست کشید و در گوش راست اذان و در گوش چپ اقامه گفت: و فرمود:"فرزندم، سخن بگو". نوزاد لب به سخن گشود و شهادتین بر زبان جاری کرد و سپس به امام علی(ع) و دیگر امامان(ع) به ترتیب درود فرستاد تا رسید به نام پدرش و بر او هم درود فرستاد. سپس امام عسکری(ع) به من فرمود: عمه، فرزند را نزد مادر ببر تا به او سلام کند و بعد نزد من بیاور. نوزاد را نزد مادر بردم و به مادر سلام گفت، و سپس نزد حضرت برگرداندم. حضرت فرمود: روز هفتم نزد ما بیا، روز هفتم آمدم. حضرت فرمود: عمه جان، فرزندم را بیاور، آوردم. همانند روز اوّل شهادتین و سلام بر امامان را بر زبان جاری کرد. سپس این آیه را تلاوت نمود: “و نرید أن نمنّ علی الّذین استضعفوا فی الارض و نجعلهم ائمة و نجعلهم الوارثین".

حکیمه خاتون می‌گوید: بعد از این، روزی خدمت رسیدم، پرده را کنار زدم و امام مهدی(ع) را ندیدم، گفتم: فدایت شوم،‌ امام مهدی چه شد؟ فرمود: عمه جان، او همانند حضرت موسی(ع) در خفا نگهداری می‌شود.[21]

5-بعد از شهادت امام عسکری(ع)، امام مهدی (عج) از طریق نشان دادن کرامت ها و شواهد صدق (معجزه یا شبه معجزه) وجود و امامت خویش را برای شیعیان امام عسکری(ع) نمایاند و حجت را بر آنان تمام کرد.

در آغاز غیبت صغری، سازمان مخفی وکالت که از زمان امام صادق(ع) برای چنین دوره ای پایه ریزی شده بود، از مهم ترین وظایفش این بود که شک و حیرت شیعیان را بزداید و آنان را به امام غایب و نیابت نواب اربعه مطمئن نماید. نائبان و وکیلان حضرت با ارائه ی شواهد صدق، کرامت ها و علوم برتر اعطایی از ناحیة مقدسه به این امر اقدام نمودند.

کرامت ها و شواهد صدق در برخی موارد مستقیماً توسط امام مهدی(عج) و در برخی موارد با واسطه ی سفیران به شیعیان بیان می‌شد؛ تا شیعیان افزون بر این که به وجود امام مهدی(ع) ایمان داشته باشند، به نیابت نواب اربعه نیز مطمئن شوند. نشان دادن کرامت ها و شواهد صدق عمدتاً در زمان سفارت اولین سفیر ناحیه ی مقدسه، عثمان بن سعید عمری صورت گرفت، چون که در این دوره هنوز شیعیان در حیرت بودند و به وجود امام مهدی (عج) پی نبرده بودند.

سید بن طاووس می نویسد: “امام زمان(ع) را بسیاری از اصحاب پدرش امام حسن عسکری(ع) دیده و از وی اخبار واحکام شرعی روایت کرده اند. از این گذشته حضرت وکیل هایی داشت که اسم، نسب و وطن آنان معلوم بود و آنان معجزات، کرامات، پاسخ مسائل مشکل و بسیاری از اخبار غیبی را که حضرت از جدش پیامبر(ص) روایت کرده بود، نقل کرده اند.[22]

نمونه ها:

در این جا به ذکر چند نمونه اکتفا می‌کنیم:

1ـ روایت سعد بن عبدالله اشعری قمی: وی می‌گوید: “حسن بن نضر” که در میان شیعیان قم جایگاه ویژه ای داشت، بعد از رحلت امام عسکری(ع) در حیرت بود. او و “ابو صدام” و عده ای دیگر تصمیم گرفتند که از امام بعدی جویا شوند. حسن بن نضر نزد ابو صدام رفت و گفت: امسال می خواهم به حج بروم. ابو صدام از او خواست که این سفر را به تعویق اندازد، ولی حسن بن نضر گفت: نه، من خوابی دیده ام و بیمناکم ، بنابراین باید بروم. قبل از حرکت به احمد بن یعلی بن حماد دربارة اموال متعلق به (امام) وصیت کرد که این اموال را نگه دارد تا این که جانشین امام عسکری(ع) مشخص شود. به بغداد رفت و در آن جا از سوی ناحیة مقدسه توقیعی به دستش رسید و به امامت امام مهدی(عج) و نیز به وکالت خاصة عثمان بن سعید عمری مطمئن شد.

2- روایت محمد بن ابراهیم بن مهزیار: او می‌گوید پس از وفات امام حسن عسکری(ع) در مورد جانشین آن حضرت به شک افتادم. پدرم وکیل حضرت بود و اموال زیادی نزدش بود. پدرم اموال را برداشت و من را به همراهی طلبید و به راه افتادیم، پدرم بین راه مریض شد و به من در مورد اموال وصیت نمود و گفت: از خدا بترس و این اموال را به صاحبش برگردان. هر که این نشانه را گفت، اموال را به او بسپار. سپس وفات کرد.

چند روزی در عراق ماندم، سپس نامه ای از سوی عثمان بن سعید به من رسید که در آن نامه همة علائم و نشانه های اموال بیان شده بود، نشانه هایی که جز من و پدرم کسی آن را نمی دانست.[23]

محمد بن ابراهیم بن مهزیار با این کرامت و شاهد صدق هم به امامت امام مهدی وهم به نیابت عثمان بن سعید مطمئن شد.

3ـ روایت احمد دینوری سراج: او می‌گوید: یکی دو سال بعد از درگذشت امام حسن عسکری(ع) به قصد حج از اردبیل حرکت کردم و به دینور رسیدم، مردم در خصوص جانشین امام عسکری(ع) متحیر بودند، اهل دینور از آمدن من خشنود شدند. شیعیان آن جا سیزده هزار دینار سهم امام، به من دادند که به سامرا ببرم و به جانشین حضرت بسپارم. گفتم: هنوز جانشین حضرت حتی برای خودم روشن نیست. گفتند: تو مورد اعتماد ما هستی. هر وقت جانشین حضرت را پیدا کردی، به او بده. سیزده هزار دینار را گرفتم و با خود بردم. در کرمانشاه با احمد بن حسن بن حسن ملاقات کردم، او هم هزار دینار و چند بقچه پارچه به من داد تا به “ناحیة مقدسه” برسانم. در بغداد در پی نایب حضرت می گشتم. به من گفتند که سه نفر مدعی نیابت هستند. یکی باقطانی است. رفتم نزدش و امتحانش کردم و از او شاهد صدق خواستم، چیزی نداشت که مرا قانع کند. سپس رفتم نزد دومی به نام اسحاق احمر، او را هم به حق نیافتم. رفتم نزد سومی، ابوجعفر یا عثمان بن سعید عمری، بعد از احوال پرسی به او گفتم: اموالی از مردم نزد من است و باید به جانشین امام عسکری(ع) تحویل دهم، در حیرتم و نمی دانم چه کنم. او گفت: برو در سامرا به خانه ابن الرضا (امام حسن عسکری(ع)) در آن جا وکیل امام را خواهی یافت. به سامرا رفتم و در خانه حضرت سراغ وکیل امام را گرفتم. دربان گفت: منتظر باش، الآن بیرون می آید. لحظه ای بعد فردی آمد و دست مرا گرفت و درون خانه برد. بعد از احوال پرسی به او گفتم: مقداری اموال از ناحیة جبل آوردم و به دنبال دلیل هستم. ناچارم از هر کس دلیلی برای اثبات نیابت وی یافتم، اموال را به او تسلیم کنم. در این وقت برای من غذا آوردند، گفت غذایت را بخور و کمی استراحت کن، سپس به کار تو رسیدگی می‌شود. بعد از گذشت پاسی از شب آن مرد نامه ای به من داد که در آن آمده بود: احمد بن محمد دینوری آمده و این مقدار پول و کیسه و بقچه آورده و درون آن کیسه این مقدار پول است،‌ و تمامی جزئیات را بیان داشت. از جمله نوشته بود: در کیسه پسر فلان شخص زره ساز شانزده دینار است. از کرمانشاه نیز یک کیسه از فلان شخص است، و فلان بقچه از احمد بن حسن مادرانی است که برادرش پشم فروش است و … با این نامه شک و تردیدم بر طرف شد و مشخص شد که عثمان بن سعید عمری نایب حضرت است. حضرت در این نامه به من دستور داد که اموال را به بغداد ببرم و نزد همان فردی که با او ملاقات داشتم، تحویل دهم.[24]

4 ـ روایت محمد بن علی اسود: وی می‌گوید: در آغاز غیبت صغری پیرزنی پارچه ای به من داد و گفت آن را به ناحیة مقدسه برسان. من آن را با پارچه های بسیاری دیگر همراه خود آوردم. چون به بغداد رسیدم و نزد عثمان بن سعید رفتم، وی گفت: همه اموال را به محمد بن عباس قمی بده. من همه را به او سپردم، جز پارچه پیر زن را. پس از آن عثمان بن سعید از ناحیه مقدسه این پیغام را فرستاد که پارچه پیرزن را نیز به وی تسلیم کن… .[25]

5ـ روایت اسحاق بن یعقوب: می‌گوید: از عثمان بن سعید شنیدم که می گفت: مردی از اهل عراق نزد من آمد و مالی را برای امام(ع) آورد، حضرت آن را پس داد و فرمود:‌حق پسر عمویت را که چهارصد درهم است، از آن بپرداز! آن مرد مبهوت و متعجّب شد و حساب اموال خود را بررسی کرد و معلوم شد که پسر عمویش چهارصد درهم از او طلب دارد. آن را برگرداند، سپس مبلغ باقی مانده را تسلیم حضرت نمود و حضرت پذیرفت.

[26] 6ـ روایت محمد بن علی بن شازان: ‌می‌گوید: اموالی از مردم نزد من جمع شده بود، برای این که به ناحیة‌ مقدسه برسانم، دیدم بیست درهم کمتر از پانصد درهم است. این مقدار را افزودم و با نامه برای عثمان بن سعید نائب امام مهدی(ع) فرستادم. چیزی هم در این نامه قید نکرده بودم، وی در پاسخ نوشت: پانصد درهم رسید. بیست درهم از آن مال تو بود.[27]

با این خبرهای برتر، کرامت ها و شواهد صدقی که در آغاز غیبت صغری ارائه شد، شیعیان امام حسن عسکری(ع) تماماً به امامت امام مهدی(ع) و نیابت عثمان بن سعید پی بردند .شک و حیرت شیعیان در امر امامت که ناشی از خفای ولادت و غیبت امام مهدی (عج) بود،‌ با تلاش های خالصانه کارگزاران حضرت در سازمان مخفی وکالت، در چند ساله آغازین دوره‌ غیبت صغری کاملاً برطرف شد.

شیعیان با بهره مندی از کرامت ها و علوم غیبیة حضرت مهدی(عج) به دو نکته پی بردند: یکی این که دانستند مسیر اصلی امامت ترسیم شده از زمان پیامبر(ص) و علی(ع)، به درستی طی شده و امامت از امام حسن عسکری(ع) به فرزندش امام مهدی(عج) منتقل شده است و در این دورة غیبت صغری، حضرت مهدی(عج) از پشت پرده شیعیان را رهبری می کند.

دوم این که سازمان مخفی وکالت که از قبل با رهبری امامان(ع) فعالیت می کرد، اینک در دوره غیبت صغری نیز فعال است و “عثمان بن سعید عمری” از ناحیه مقدسه، مسئولیت و تولیت این سازمان را عهده دار است. بنابراین شیعیان هم به امامت امام مهدی پی بردند و هم به نیابت خاصه مطمئن شدند.

بعد از درگذشت عثمان بن سعید عمری، به دستور حضرت مهدی(ع)، پسرش محمد بن عثمان مسئولیت و تولیت آن را بر عهده گرفت، در این هنگام برخی از شیعیان، نه در وجود امام زمان(عج) بلکه در نیابت محمد بن عثمان شک کردند، که امام مهدی(عج) با در اختیار قرار دادن برخی از کرامت ها و شواهد صدق، موجب شد شیعیان به نیابت محمد بن عثمان بن سعید عمری مطمئن شدند و تنها چند نفر به جهت ریاست طلبی و هواپرستی با محمد به مخالفت برخاستند. این ها به دروغ ادعای نیابت کردند، و محمد بن عثمان با بهره گیری از کرامت ها و شواهد صدق، ادعای آنان را باطل کرد و شیعیان بیشتر به حقانیت محمد بن عثمان پی بردند.[28] سپس در دورة نیابت حسین بن روح هم برخی از خواص با وی به مخالفت برخاستند، ولی با مشاهدة کرامت، از مخالفت دست برداشتند و عذر خواهی نمودند.[29]

بعد از حسین بن روح نیابت به ابوالحسن علی بن محمد سمری رسید و آخرین توقیع که در دورة غیبت صغری صادر شد، نیز کرامتی دیگر محسوب می‌شود. امام مهدی(عج) در نهم شعبان سال 329 هجری توقیعی صادر می‌کند و به ابوالحسن علی بن محمد سمری متذکر می شود که: “تو شش روز بعد می میری. امور سازمان وکالت را سر و سامان بده و اموال مردم را برگردان بعد از این دیگر نیابت خاصه منتفی است". راوی می‌گوید: رفتم نزد ابوالحسن علی بن محمد سمری. او این توقیع را به من نشان داد و در روز موعود رفتم و دیدم ابوالحسن علی بن محمد سمری در حال جان دادن است.[30]

این نامه دلیل دیگری است برای حقانیت شیعه و وجود امام زمان(عج) .

طولانی بودن عمر امام زمان (عج) :

مسئله طول عمر، از شاخه‏های مسئله “حیات” است. حقیقت و ماهیت حیات بر بشر مجهول است و شاید بشر، هیچ گاه از این راز سر در نیاورد. اگر پیری را عارض بر حیات بدانیم و یا آن را قانون طبیعی بشناسیم که بر بافت و اندام موجود زنده، عارض می شود، و به مرور زمان، موجود زنده را به مرحله فرسودگی و مرگ می‏رساند، معنایش این نیست که این پدیده، قابل انعطاف پذیری و در نتیجه تأخیر نباشد. بر همین اساس دانش بشری، گام‏های مؤثری درباره درمان پیری برداشته است. در اواخر قرن نوزدهم بر اثر پیشرفت‏های علمی، امید به زندگی طولانی تر رونق بیشتری یافت و شاید در آینده نه چندان دور این رؤیای شیرین به واقعیت بپیوندد. درباره عمر طولانی مهدی موعود (عج) هیچ گونه شگفتی باقی نمانده و امکان علمی و نظری آن جای تردید ندارد. حضرت حجت با دانش خدادادی و با استفاده از روش‏های طبیعی و علمی می‏تواند مدتی دراز در دنیا بماند و آثار فرسودگی و پیری در او پدیدار نگردد.

از سوی دیگر اگر مسئله کوتاهی عمر را قانون عمومی یا غالبی بدانیم، وجود استثناها در هر امری، از جمله امور طبیعی این عالم، مسئله‏ای روشن و انکارناپذیر است. نظیر گیاهان، درختان و جاندارانی که در دامن طبیعت از سابقه‏ای کهن و عمری طولانی برخوردار می‏باشند. حال چه استبعادی دارد که در عالم انسانی هم برای نگهداری حجت خدا به عنوان ذخیره و پشتوانه اجرای عدالت و نفی و طرد ظلم و ظالمان، قائل به استثناء شویم و او را موجودی فراتر از عوامل طبیعی و اسباب و علل ظاهری بدانیم که قوانین طبیعت در برابرش انعطاف پذیری دارند و او بر آنها برتری دارد؟ این امری ممکن است گرچه عادی و معمولی نباشد. به گفته علامه طباطبائی “نوع زندگی امام غائب را به طریق خرق عادت می‏توان پذیرفت. البته خرق عادت غیر از محال است و از راه علم هرگز نمی‏توان خرق عادت را نفی کرد، زیرا هرگز نمی‏توان اثبات کرد که اسباب و عواملی که در جهان کار می‏کنند، تنها همان‏ها هستند که ما آنها را دیده‏ایم و می‏شناسیم و دیگر اسبابی که ما از آنها خبر نداریم یا آثار و اعمال آنها را ندیده‏ایم یا نفهمیده‏ایم، وجود ندارد، از این رو ممکن است در فردی یا افرادی از بشر اسباب و عوامل به وجود آید که عمری بسیار طولانی، هزار یا چندین هزار ساله برای ایشان تأمین نماید.[31]

از سوی دیگر معمرین زیادی در تاریخ وجود داشته‏اند که مستندترین آنان، حضرت نوح (ع) است. قرآن تصریح می‏کند که 950 سال فقط پیامبر بوده [32] و حتماً عمر وی بیشتر از این بوده است. عمر طولانی حضرت خضر نیز مصداقی از آن می‏باشد[33]و [34] . بر این اساس می‏توان عمر طولانی حضرت را پذیرفت و هیچ گونه استبعادی از نظر عقلی در آن راه ندارد.

 نظر دهید »

حدیث

29 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

امام صادق عليه السلام از پدرش عليه السلام نقل مى نمايد كه فرمودند: زناكار شش مجازات دارد: سه تا در دنيا و سه تا در آخرت . در دنيا نور سيماى او را از بين رفته ، فقير مى شود و زود مى ميرد و در آخرت خشم خداوند، بدى حساب و جاويد ماندن در جهنم نصيبش مى شود.

امام صادق عليه السلام: هنگامى كه روز قيامت فرا مى رسد خداوند به جارزننده اى دستور مى دهد جار بزند فقيران كجايند؟ عده اى مى ايستند و دستور مى رسد اينان را به بهشت ببريد. هنگامى كه به در بهشت رسيدند، دربانان بهشت به آنان مى گويند: پيش از حسابرسى مى خواهيد بهشت رويد؟ آنان مى گويند: به ما چيزى داديد كه اكنون مى خواهيد حساب آن را بكشيد؟ در اين هنگام خداى عزوجل مى فرمايند: بندگانم راست مى گويند. من شما را براى اين فقير ننموده ام كه خوارتان سازم بلكه بدين جهت بود كه فقر را براى اين روزتان ذخيره سازم . آنگاه به آنان مى فرمايد: در ميان مردم بگرديد و هر كسى را كه به شما خوبى كرده دستش را بگيريد و به بهشت ببريد.

رسول خداص: اى فقرا ! شاد باشيد و از نزول راضى باشيد تا خداوند بخاطر فقرتان به شما پاداش عطا كند. و اگر چنين نكنيد، هيچ ثوابى نخواهيد داشت .

رسول خدا صلى الله عليه و آله: هنگامى كه امت من خود را در مقابل سائل به كرى زده و متكبرانه راه بروند، خدايم به عزتش سوگند ياد نموده و مى فرمايند: به عزتم سوگند بعضى از آنها را بوسيله بعضى ديگر عذاب مى نمايم .

امام صادق عليه السلام فرمودند: يكى از نيكوكاران را در قبرش مى نشانند و به او مى گويند: بعنوان عذاب الهى صد ضربه شلاق بايد به تو بزنيم . او مى گويد تحملش را ندارم . آنها مرتبا تعداد را كم مى كنند و او مى گويد تحملش را ندارم تا به يك ضربه مى رسد كه مى گويند هيچ چاره اى نيست ، بايد حتما اين ضربه را بزنيم . مى پرسد براى چه ؟ مى گويند: بخاطر اين كه روزى بدون وضو نماز خواندى و بر ضعيفى گذر كردى و او را يارى ننمودى . آنگاه بعنوان عذاب خداوند عزوجل ، ضربه اى به او مى زنند كه قبرش پر از آتش مى شود.

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

نشانه های آخرزمان

27 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

​

 گفتگو از آخرالزمان؟

هیچ نیازی به آگاهی ژرف دربارة آیات و روایات و یا جملة اخبار آخرالزمانی ادیان و ملل و یا حتی آمار و ارقام مربوط به حوادث و وقایع جاری و ساری که پهنة حیات بشری را در محاصره خویش آورده نیست. در واقع، اینهمه شرط ضروری درک این نکته نیستند که؛ بشر امروز، در عصر حاضر در «آخر زمان» از مقطع آخرالزمان بسر می برد.

اخرالزمان


همه در همه جا با صرافت طبع، تجربة عینی و ملموس وقایع و حوادث، مشاهدة گستره و ژرفای ابتلائات، به این نکته رسیده اند و به انحأ مختلف درباره اش سخن به میان آورده اند که؛ هستی آبستن حوادث شگرفی است و اینهمه جنجال و هیجان در عرض و طول کرة خاک و در گسترة عوالم موجود امّا پوشیده از چشم اغیار، حاصل و محصول همین امر است. شاید از همین روست که طی دو سه دهة اخیر، بیش از تمامی سالها و قرون گذشته دربارة آخرالزمان، حادثة شریف ظهور، منجی موعود و جهان پس از ظهور سخن به میان آمده است.

آثاری نگاشته شده، قلمهایی به راه افتاده و دلهایی متوجه و متذکر این امر گشته است. شاید کسی بگوید: فراوانی بحرانها و واهمة روزافزون آنها چونان اعصار کهن، اذهان را متوجه معنا و مفهوم آخرالزمان ساخته است. چونانکه در گذشته نیز، در مقاطعی خاص، در وقت هجوم بلا و ابتلاء بشر به یاد آخرالزمان و ظهور منجی افتاده است. لیکن، اجازه می خواهم عرض کنم؛ گستره و ژرفای همه گیر این حوادث در همة نقاط عالم و در میان همه کس( در شرق و غرب) آنهم به بزرگی، شدت وحدّت غیرقابل تصور کنونی، خود حکایتگر تفاوت همین ماجرا با گذشته است. شاید توزیع و فراوانی گفت وگو از فتنه های آخرالزمان و ضرورت حضور مردی که می تواند بشر را از اینهمه ابتلا خلاصی بخشد، خود یکی از دلایل صحت درک عمومی مردم جهان دربارة این امر است.

چنانچه معنا و مفهوم انتظار، احساس ضرورت حضور انسانی کامل برای ارتقاء ابناء بشر از درکات اسفل به درجات علیا و خلاصی آنها از دام ظلم و ظلمت، مانند تجربة درد و رنج و تباهی و فساد در میان بشر مشترک نبود، اعلام نیاز، فریاد استغاثه، ندبه های دلتنگی، قصه های دوری و هجران و بالاخره طلب عمومی و عام برای دستیابی به روز رهایی نیز فصل مشترک میان آدمیان نبود. همان که به نحو عجیبی در این دوره و عصر& ظهور و بروز کرده است.

این امر مخصوص به ساکنین ایران و یا شرق اسلامی نیست. بلکه، اعلام طلب عمومی حسب همان سه امر مذکور است:

1. وجود مفهوم مشترک انتظار میان انسانها؛

2. احساس ضرورت حضور انسانی کامل برای ارتقاء؛

3. تشخیص و تجربة ظلم و ظلمتی که طلب عدالت و روشنایی را سبب می شود.

آنچه که از آن به عنوان «عوامل موثر در بسط گفت وگو از آخرالزمان» (آن هم در زمان ما) می توان از آن یاد کرد موارد زیر را شامل می شود:

1ـ ظهور تمام قد بحران در جهان معاصر: بشر امروز بحران زده است. در بحران به دنیا می آید، در میان بحران می زیید و با بحران از دنیا می رود. و این بحران نیز صورت های مختلف خود را بارز ساخته است از جمله:

الف) بحران ائیدولوژیک: بن بست کلیه نظام ها و ائیدولوژیهای سیاسی و اجتماعی که داعیة نایل ساختن انسان به قدری از عدالت، امنیت و عافیت را داشتند، تنها یکی از انواع بحران های جاری است که جان و جسم آدمی را افسرده کرده است.

شکست کلیه ائیدولوژیهای مجرب، طی 400 سال اخیر و در آخرین دهه از قرن بیستم، سقوط کمونیسم؛ بالاخره بشر را مستعد پذیرش شکست، بن بست و بحران ائیدولوژیها ساخت. و شاید از همین روست که جملگی خلق جهان بی هیچ شرح و تفسیر، از عمق جان مفهوم این مصرع از اشعار حافظ شیراز را بیان می دارند که:

شهر خالیست ز عشاق بود کز طرفی

مردی از خویش برون آید و کاری بکند

ب) بحران اخلاقی و هویت: این بحران انسان «ندانم به کجا»، معلق، فرسوده، بیمار و مبتلاست که در میان امواج متلاطم مفاسد و فجایع چون کاهی بر پهنة دریای متلاطم از این سو به آن سو در می غلطد.

اگر کسی حوصله کند می تواند کلیة مصادیق اتم و اکمل مفاسد و فجایعی را که در دوران کهن بشر را مستوجب عذاب آسمانی می ساخت در عصر حاضر بیابد. مگر جز این است که بشر عصر مدرن و پیشرفت، گناه بزرگ قوم لوط و عاد و ثمود را رسماً و قانوناً پذیرا گشته و بدان نیز مفتخر است؟

ج) بحران اقتصادی: بی عدالتی و افزون خواهی عامل و باعث جنگها و نزاعها، گرسنگی و قحطی، شکاف طبقاتی، رقابت و مخاصمه و صدها واقعه دیگر است که نه تنها سبب ساز صدها و هزارها جنگ خانمان برانداز منطقه ای شده بلکه بیش از هر زمان زمینه را برای خارج شدن انسان از اخلاق و فرو غلطیدنش در ابتذال مهیا ساخته است.

ابتلاء جوامع به نظام های «سرمایه سالار»، چنان بحرانی را عارض بر حیات انسان ساخته که در زیر چرخهای بی رحم آن تمامیت عدالت، انسانیت و اخلاق پایمال گشته است. چنانکه هیچ نیرویی دیگر قادر به کنترل این بحران نیست.

د) بحران در طبیعت: چه کسی می تواند تأثیر و تأثر متقابل طبیعت و انسان را نادیده انگارد؟ عکس العمل طبیعت در برابر اعمال تجاوزکارانة انسان، امروزه در هیأت بحران هایی در عرصة طبیعت نمودار گشته است. زلزله، سیل، شیوع بیماری ها، بروز طوفانها، و هزاران واقعه دیگر که در بحرانی ترین وجه خود را نمودار ساخته است.

در هیچ دوره ای از ادوار گذشته حجم بحرانها و ناملایمات در عرصة طبیعت چون زلزله، سیل، طوفان و … به قدر و اندازة عصری که من و شما در آن زندگی می کنیم نبوده است. ظهور تمام قد بحرانها در گونه های مختلف تنها عامل بسط این گفت وگو دربارة آخرالزمان نبوده است. بلکه، عوامل دیگری باعث نشر این موضوع و توجه و تذکر بشر دربارة آن بوده است از جمله:

2. آغاز هزارة جدید، موجی از گفت وگو از آخرالزمان و قریب الوقوع بودن ظهور منجی موعود را به صحن حیات اجتماعی و رسانه های عمومی کشید. چنانکه این موج در میان ملل مغرب زمین که بیشترین ساکنین آن را پیروان «مسیحیت» تشکیل می دهند باعث نگارش هزاران کتاب، و ساخت صدها فیلم و ظهور صدها فرقه و انجمن شد.

هزاره گرایی مخصوص آنها نبود چنانکه، در میان یهودیان و مسلمین نیز نحوی گفت وگو از هزاره گرایی وجود دارد لیکن گسترة کلیساهای پروتستان و کاتولیک در غرب و باور به «هزاره» بویژه در آخرین دهه از قرن بیستم که بشر مهیای ورود به هزارة جدید می شد موجی از آرزو و انتظار دیدار و تجربة منجی آخرالزمان را باعث شد. چنانکه همین باور موجب رشد و نضج جریانی شد که از آن با عنوان «مسیحیان صهیونیست» یاد می کنیم. جریانی که همة صحنة حیات اجتماعی، سیاسی، نظامی غرب (بویژه آمریکا و انگلستان) را متأثر از خود ساخته است.

3. ظهور موج گرایشهای معنوی و دینی: علی رغم تصور کسانی که غلبة تمام عیار مدرنیته و لیبرال سرمایه داری را خط پایانی بر هر نوع گرایش مذهبی می شناختند و پذیرش سکولاریزیم را عام و همه گیر می پنداشتند و ظهور تکنولوژی فوق مدرن را نشانة دور شدن از هرگونه نگاه اسطوره ای، دینی و معنوی می شناختند، ظهور آخرین مرحله از فرهنگ و تمدن غربی و ظلم حاصله از آن به یکباره سبب شد تا بشر خود را در «پایان دوران»، «پایان تاریخ» و در «آستانة زمان آخر» بیاید و خود را مهیای همه چیزهایی کند که قرنها و هزارها سال پیش منابع فرهنگی و دینی دربارة آن تذکر داده و نشانه های آن را بیان کرده بودند.

درست در همین فصل از حیات بشر است که مراجعه به پیشگویی های انبیاء، قدیسین دربارة «زمان آخر» به اوج می رسد، میلیونها صفحه اطلاعات در این باره ذهن و زبان بشر را به خود مشغول می دارد و همه را در اقصاء نقاط عالم مهیای شمارش معکوس می کند. 9، 8، 7، 6، …

شمارش معکوس برای «پایان دوران»، و فرارسیدن فصل ظهور منجی موعود.

4. نباید از نظر دور داشت که ظهور مصادیق بسیاری از پیشگویی ها و اخبار دربارة آخرالزمان و عصر ظهور، و ظهور طلب عمومی برای گذار از وضع بحران زدة کنونی و خلاصی از بن بست و بحران بی تأثیر در بسط و گسترش گفت وگو از آخرالزمان نبوده است.

فراگیر شدن گفت وگو از آخرالزمان عکس العمل های گوناگونی را نیز در پی داشته است. افتادگان و مستضعفان را به آمادگی برای استقبال و سرسائیدن در آستان معبود و مستکبران را به آمادگی برای مقابله با فصل جدیدی که بشر آنرا منتظر بود و طلایه دار آن را سردار «منجی موعود» می شناخت. وادار نمود.

دربارة فردا نمی توان به قضاوت نهایی نشست. باید منتظر بود و آماده. باید نشانه ها را پاس داشت و به استقبال از طلایه داران پیک رهایی، رستگاری و عدالت رفت. باشد تا جملگی در زمرة منتظران حقیقی باشیم. ان شاءالله

اما بعد؛
در این شرایط، «مؤسسه فرهنگی موعود» دهمین سال از فعالیت خود را پاس می دارد. دهسالی که با همة فراز و نشیب ها گذشت. و در طی همین سال ها بود که با عنایت حضرت موعود(ع) و همت مردان و زنانی که یاری رسان موعود بودند طلسم گفت وگوی فاش و گسترده از «مهدویت، ظهور، انتظار و آخرالزمان» در کشور شکست. در همین سال ها بود که بر حجم و گسترة آثار مهدوی افزوده شد و نگاه ها تغییر یافت.

بسط دیدگاه ها و توسعة نگرش ها، «فرهنگ مهدوی» را وارد عرصة مناسبات اجتماعی، سیاسی ساخت و طرح مباحثی چون «استراتژی انتظار» و «دکترین مهدویت» را سبب شد. چنانکه امروز، در هر کجای این سرزمین و بویژه در میان دانشجویان، گفت وگو از مهدویت و منجی موعود(ع) قرین با گفت وگو از «مدیریت و مهندسی اجتماعی مبتنی بر عدالت» است.

اینک همة چشم ها نشانه های ظهور را در آسمان و زمین و در میان منابع و کتب و اخبار آخرالزمانی جست وجو می کنند.

سیر بسط نشر معارف مهدوی طی ده سال اخیر را به مراحل زیر می توان تقسیم کرد:

1ـ «گفت وگو دربارة امام مهدی(ع) و فرهنگ مهدوی و ضرورت بسط این گفت وگو در میان جامعة اسلامی، 2ـگفت وگو دربارة مدیریت و مهندسی اجتماعی مبتنی بر فرهنگ مهدوی، برای اصلاح ساختار اجتماعی سیاسی جوامع مسلمین. 3ـ گفت وگو از استراتژی و دکترین انتظار، برای متذکر ساختن مدیران، تا برنامه ریزی و هدایت عمومی جامعه مسلمین را از فرهنگ مهدوی اخذ کنند. 4ـگفت وگو از جریانهای معاند و کین ورز که موضع آخرالزمان را دستمایة طراحی استراتژی های سیاسی اجتماعی بزرگ ساخته اند.

این چهار مرحله بیانگر حضور دهسالة موعود در زمینة فعالیت های انتشاراتی، مطبوعاتی، تحقیقاتی و تبلیغاتی است. که همة اتکاء خود را معطوف حضرت ولی عصر(ع) ساخته در حالیکه و مستغنی از هر نوع تائید و تکریم انجام تکلیف خویش را پاس می دارد.

حاصل بخشی از فعالیت های دهسالة «مؤسسة فرهنگی موعود را به صورت زیر می توان خلاصه کرد:

1. انتشار ده سال مجلة موعود در گسترة بین المللی (بیش از 1600.000 نسخه)

2. انتشار پنج سال مجله موعود جوان در گسترة کشوری (بیش از 500.000 نسخه)

3. برگزاری بیش از 500 نمایشگاه عرضه آثار مهدوی در سراسر کشور

4. انتشار 96 عنوان کتاب مهدوی و فرهنگی.

5. برگزاری حدود 500 نشست، همایش و میزگرد مهدوی با همراهی مجامع فرهنگی و دانشگاهی کشور.

6. تولید 60 عنوان نرم افزار صوتی و تصویری (حدود 60.000 نسخه)

7. ایجاد سایت موعود بر شبکه جهانی اینترنت (5 سال)

8. تأسیس کتابخانه تخصصی مهدوی ( با حدود ده هزار جلد کتاب)

9. تألیف دایرة المعارف موعود آخرالزمان (جلد یک در سال جاری منتشر شد).

10. ارائه مشاوره و همراهی صمیمانه با کلیه مراکز، مساجد، هیأت مذهبی و دانشگاه ها در توسعه فرهنگ ولایی مهدوی

11. حضور جدی در میدان مجاهده فرهنگی علیه غرب، استکبار و صهیونیسم.

این، تنها بخشی از مجموعه گزار شهای این مؤسسه را تشکیل می دهد. موسسه ای که بنام حضرت مولانا صاحب الزمان(ع) تأسیس شده، با عنایت و توجه ایشان مانده و جمله بود و نبودش را تقدیم آن عزیر مضطر، طرید، غایب امّا منتظر می سازد. برای دوری از اطاله کلام از آن عزیز گرامی، قبولی خدمات همة مردان و زنان و جوانانی را خواستاریم که طی ده سال گذشته مستقیم و غیرمستقیم، همراه و یاری رسان ما در صحنه ها و شعبه های مختلف بوده اند.

اللهم تقبل منا

ان شاءالله

 نظر دهید »

نظم

26 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

رسول خدا صلى الله عليه و آله: اى مردم ! صفهايتان را درست كنيد، بطورى كه كتفهايتان با هم تماس پيدا كرده و فاصله اى بين شما نباشد، در صفها متفرق نباشيد، تا خداوند دلهاى شما را متفرق نسازد.

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

قران

26 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

امام صادق عليه السلام فرمودند: رسول خدا صلى الله عليه و آله نزد عده اى از جوانان انصار آمده و فرمودند: مى خواهم براى شما قرآن بخوانم و هر كسى كه با شنيدن اين آيات گريه كند. بهشت از آن اوست . آنگاه از سوره زمر آيات﴿٧٢﴾ وَسِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا ۖ حَتَّىٰ إِذَا جَاءُوهَا وَفُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلَامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهَا خَالِدِينَ ﴿٧٣﴾ وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنَا وَعْدَهُ وَأَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشَاءُ ۖ فَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ ﴿٧٤﴾وَتَرَى الْمَلَائِكَةَ حَافِّينَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ ۖ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَقِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿٧٥﴾زمر«72» ولى كسانى كه از پروردگارشان پروا كردند آنان را گروه گروه به بهشت مى‏برند ، چون به آن رسند در حالى كه درهايش از پيش گشوده شده است ، نگهبانانش به آنان گويند : سلام بر شما ، پاكيزه و نيكو شديد ، پس وارد آن شويد كه [در آن] جاودانه‏ايد .«73» مى‏گويند : همه ستايش‏ها ويژه خداست كه درباره ما به وعده‏اش وفا كرد ، و زمين [بهشت] را به ما ميراث داد كه هر جاى از بهشت را بخواهيم ، جاى خود قرار مى‏دهيم . آرى نيكوست پاداش عمل كنندگان .«74»و فرشتگان را مى‏بينى كه پيرامون عرش حلقه زده‏اند ، پروردگارشان را همراه ستايش تسبيح مى‏گويند ، و در ميان اهل محشر به حق داورى شود ، و [پس از پايان كار قيامت] گويند : همه ستايش‏ها ويژه خداست كه پروردگار جهانيان است .«75»راخواندند. قطره اشكى از چشمانم بيرون نيامد. در اين هنگام پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند: دوباره مى خوانم هر كسى كه خود را شبيه گريه كنندگان سازد، بهشت از آن اوست . آنگاه دوباره آن آيات را تلاوت نمود. …

امام صادق عليه السلام:….هيچ گاه بنده اى به خداوند خوش گمان نبوده ، مگر اين كه خداوند نيز همانگونه كه گمان داشته با او رفتار نموده است و هيچ گاه به او بدگمان نبوده ، مگر اين كه خداوند نيز با او همانطور رفتار نموده . است و معنى اين آيه﴿٢٢﴾ وَذَٰلِكُمْ ظَنُّكُمُ الَّذِي ظَنَنْتُمْ بِرَبِّكُمْ أَرْدَاكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ مِنَ الْخَاسِرِينَ ﴿٢٣﴾ و همين گمانى كه به خداوند داشتيد شما را هلاك كرد و بدبخت شديد.فصلت نيز همين است .

امام صادق عليه السلام: هر كدام از دشمنان اهل بيت گرچه در طاعت و عبادت خدا تلاش و كوشش كنند، سرنوشتشان همين است كه اين آيه مى فرمايد: ﴿٢﴾ عَامِلَةٌ نَاصِبَةٌ ﴿٣﴾ تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةً ﴿٤﴾غاشیهآيا خبر حادثه هولناكى كه [همه انسان‏ها را از هر سو] فرا مى‏گيرد ، به تو رسيده است ؟«1» در آن روز چهره‏هايى زبون و شرمسارند ؛«2» [آنان كه همواره در دنيا] كوشيده‏اند و خسته شده‏اند [و سرانجام سودى نيافته‏اند ] «3» در آتشى سوزان درآيند .«4» آنان را از چشمه‏اى بسيار داغ مى‏نوشانند ؛«5» براى آنان طعامى جز خار خشك و زهرآگين وجود ندارد«6» كه نه فربه مى‏كند و نه از گرسنگى بى‏نياز مى‏نمايد .«7»كارشان رنج و مشقت است و پيوسته در آتش فروزان جهنم در عذاب خواهند بود.

امير المومنين عليه السلام:روزه ماه صبر(ماه رمضان ) و سه روز در هر ماه وسوسه سينه ها را از بين مى برد و روزه سه روز در هر ماه روزه روزگار است . زيرا همانا خداى عزوجل مى فرمايند: من جاء بالحسنه فله عشر امثالها. انعام 160كسى كه حسنه اى انجام دهد، پاداشى ده برابر آن خواهد داشت

کسی که جهنم را برگزيند، به آرزويش نمى رسد و كسى كه بهشت را انتخاب كند، رستگار مى شود. زيرا خداوند عزوجل مى فرمايند: ﴿١٨٤﴾ كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ ۗ وَإِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ۖ فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَأُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ ۗ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ ﴿١٨٥﴾ال عمران هر كسى مرگ را مى‏چشد ؛ و بدون ترديد روز قيامت پاداش‏هايتان به طور كامل به شما داده مى‏شود . پس هر كه را از آتش دور دارند و به بهشت درآورند مسلماً كامياب شده است ؛ و زندگى اين دنيا جز كالاى فريبنده نيست…

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

لباس

26 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

رسول اکرم ص : ….و كسى كه لباسى بپوشد و با آن تكبر كند، خداوند قبرش را در كناره جهنم فرو مى برد و تا آسمانها و زمين باقى است در آن فرو مى رود. و بدون ترديد قارون لباسى پوشيد و با آن تكبر كرد، به همين جهت در زمين فرو رفت و تا روز قيامت در آن فرو مى رود…..

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

حدیث

26 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

رواى:امام صادق عليه السلام:از كسالت بپرهيزيد. همانا پروردگار شما مهربان است و سپاسگزار عمل اندك . زيرا بدرستى و بدون شك مردى بخاطر خشنودى خداوند متعال دو ركعت نماز مستحبى بجا مى آورد، خداوند بخاطر اين دو ركعت او راوارد بهشت مى كند.و نيز براى رضاى خدا يك درهم صدقه مستحبى مى دهد و خداوند به همين جهت او را وارد بهشت نمايد و نيز براى رضاى خدا يك روز روزه مستحبى مى گيرد و خدا بخاطر آن او را وارد بهشت خواهد نمود.

امام صادق عليه السلام: ….محققا دوست دارم مرد مؤمن به هنگام نماز واجب دلش را متوجه خداوند نموده و اصلا به فكر دنيا نباشد. زيرا هيچ مومنى دلش را متوجه خدا نمى گرداند: مگر اين كه خداوند نيز به او رو نموده و مؤ منين را دوستدار او مى گرداند: علاوه بر اين كه خود نيز او را دوست دارد.

امام صادق عليه السلام فرمودند: يكى از نيكوكاران را در قبرش مى نشانند و به او مى گويند: بعنوان عذاب الهى صد ضربه شلاق بايد به تو بزنيم . او مى گويد تحملش را ندارم . آنها مرتبا تعداد را كم مى كنند و او مى گويد تحملش را ندارم تا به يك ضربه مى رسد كه مى گويند هيچ چاره اى نيست ، بايد حتما اين ضربه را بزنيم . مى پرسد براى چه ؟ مى گويند: بخاطر اين كه روزى بدون وضو نماز خواندى و بر ضعيفى گذر كردى و او را يارى ننمودى . آنگاه بعنوان عذاب خداوند عزوجل ، ضربه اى به او مى زنند كه قبرش پر از آتش مى شود.

امام صادق عليه السلام:نمازگزار سه فايده بدست مى آورد: هنگامى كه به نماز مى ايستد خوبيها از پهنه آسمان بر سرش ريخته ، فرشتگان او را از زير پاهايش تا پهنه آسمان احاطه كرده و فرشته اى ندا مى كند: اى نمازگزار! اگر مى دانستى با چه كسى مناجات مى كنى ، هميشه نماز مى خواندى .

رسول خدا صلى الله عليه و آله: نمازى نيست كه وقت آن برسد، مگر اين كه فرشته اى در برابر مردم ندا مى كند: اى مردم ! بلند شويد و آتشهايى را كه بر پشتهاى خود افروخته ايد، با نمازتان خاموش كنيد.

امام صادق عليه السلام:اى بنده خدا! نماز واجب را در وقت خود بخوان با حالت كسى كه با آن وداع مى كند و مى ترسد پس از اين هيچ گاه موفق به انجام آن نشود. آنگاه ديدگانت را متوجه سجده گاهت نما. اگر بدانى در سمت راست يا چپ تو كسى هست ، بخوبى نماز مى خوانى و بدان تو در برابر كسى هستى كه تو را مى بيند و تو او را نمى بينى .

اميرالمؤ منين عليه السلام: هنگامى كه زمينيان مشغول گناه شده و كارهاى زشت انجام دهند، خداوند تصميم مى گيرد آنها را بدون استثنا عذاب كند ولى وقتى به سالخوردگان مى نگرد كه به سوى نماز قدم برداشته و بچه ها را مى بيند كه مشغول فراگيرى قرآن هستند: به آنها ترحم كرده و عذاب را تاخير مى اندازد.

راوى مى گويد از امام صادق عليه السلام شنيدم كه فرمودند: هنگامى كه بنده خدا مشغول نماز مى شود. خداوند عزوجل به او رو مى كند. و پيوسته رويش به طرف اوست ، تا زمانى كه آن بنده سه بار رويش را بگرداند. كه در اين صورت خداوند رويش را از او بر مى گرداند.

امام صادق عليه السلام:فضيلت اول وقت بر آخر وقت ، براى مؤمن بهتر از فرزندان و مال اوست .

رسول خدا صلى الله عليه و آله:بين كفر و ايمان فاصله اى جز ترك نماز نيست .

امام باقر عليه السلام: ده چيز است كه اگر كسى خداوند را با آنها ملاقات كند، وارد بهشت مى شود: گواهى به اين كه خدايى جز خداى يگانه نيست و حضرت محمد صلى الله عليه و آله رسول خداست ، اقرار به آنچه از جانب خداى عزوجل آورده است ، برپايى نماز، پرداخت زكات ، روزه ماه مبارك رمضان ، حج خانه خدا، دوستى دوستان خدا، بيزارى از دشمنان خداو دورى از تمام مست كننده ها.

امام صادق عليه السلام: كسى كه دو ركعت نماز بخواند در حالى كه بداند در آن چه مى گويد، در حالى سلام نماز را مى دهد كه بين او خداوند گناهى نيست ، مگر اين كه آن را براى او مى آمرزد.

امام صادق عليه السلام فرمودند: فرشته اى فقط مامور نماز است و كار ديگرى ندارد و هنگامى كه انسان نماز خواند، نماز را گرفته و بالا مى برد. اگر نمازش از نمازهايى بود كه قبول مى شود، پذيرفته خواهد شد. و اگر از نمازهايى بود كه قبول نمى شود، خداوند مى فرمايند، آن را به بنده ام برگردان . او نيز نماز را برگردانده و به صورت نمازگزار مى زند. و به او مى گويد: آه كه چقدر با اعمالت مرا به دردسر مى اندازى .رسول خدا صلى الله عليه و آله: شيطان هميشه از فرزند آدم بيمناك بوده و از او مى ترسد البته تا زمانى كه نمازهاى پنجگانه را در وقتش بخواند. و هنگامى كه اين نمازها را ضايع كرد، شيطان بر او جرى شده و او را به گناهان بزرگ مى كشاند.

امام صادق عليه السلام فرمودند: هنگامى كه مؤ من وارد قبرش مى شود، نماز سمت راست او و زكات سمت چپش مى باشد، نيكوكارى حامى او خواهد بود. صبر از او فاصله گرفته و به كنارى مى باشد. و هنگامى كه دو فرشته اى كه عهده دار سوال و جواب او هستند، وارد مى شوند، صبر به نماز و زكات و نيكوكارى مى گويد از دوست خود حفاظت كنيد و اگر نتوانستيد من وارد عمل مى شوم . رسول خدا صلى الله عليه و آله: بين مسلمان و كافر فاصله اى نيست ، مگر اين كه مسلمان نماز واجب را عمدا ترك كند يا آن را بى اهميت بداند و نخواند.

ابى بصير مى گويد: به ام حميده بخاطر وفات امام صادق عليه السلام تسليت گفتم . او گريست . من نيز گريستم . آنگاه گفت : اگر هنگام وفات آن حضرت عليه السلام حاضر بودى ، چيز عجيبى از او مى ديدى : هنگام وفات چشمانش را باز كرده و فرمودند: خويشانم را جمع كنيد. ما نيز همه خويشان او را جمع كرديم . او نگاهى به آنان انداخته و فرمودند: شفاعت ما به كسى كه به نماز اهميت ندهد، نمى رسد.

رسول خدا صلى الله عليه و آله: دو ركعت نماز ساده با تفكر بهتر از يك شب به عبادت ايستادن است . —–. امام باقر عليه السلام:كسى كه قرآن را ايستاده در نمازش ‍ بخواند، خداوند در مقابل هر حرفى صد حسنه براى او مى نويسد و كسى كه نشسته در نماز قرآن بخواند، خداوند در مقابل هر حرفى پنجاه حسنه براى او مى نويسد و كسى كه در غير نماز آن را بخواند، در مقابل هر حرفى ده حسنه براى او نوشته مى شود.

رسول خدا صلى الله عليه و آله: كسى كه نماز را در غير وقتش بخواند، آن نماز سياه و تاريك بالا مى رود و مى گويد: خدا تو را ضايع كند، همانطور كه مرا ضايع كردى . و هنگامى كه انسان (روز قيامت ) در پيشگاه خداوند عز و جل بايستد، اولين چيزى كه از او سؤ ال مى شود نماز است . اگر نمازش پاك بود، ساير اعمالش ‍ نيز پاك خواهد بود. و اگر نمازش پاك نبود، ساير اعمالش نيز پاك نخواهد بود.

امام صادق عليه السلام:برترى اول وقت بر آخر وقت مانند برترى آخرت بر دنياست .

امام صادق عليه السلام:رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد مسجد شد عده اى از يارانش نيز در مسجد بودند. پرسيدند: مى دانيد كه پروردگار شما چه فرموده است ؟ پاسخ گفتند: خدا و رسولش داناترند. فرمود: بدرستى كه پروردگار شما مى فرمايد: اگر كسى اين پنج نماز واجب را در وقت خودش بخواند و مواظب وقت آنها باشد، روز قيامت در حالى مرا ديدار مى كند كه نزد من پيمانى دارد و به خاطر آن پيمان او را وارد بهشت مى نمايم . و كسى كه آنها را در وقتشان نخواند و مواظب آنها نباشد، اختيار دارم ، اگر خواستم او را عذاب مى كنم و اگر خواستم او را مى بخشم .

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

شعبان

26 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

پيامبر صلى الله عليه و آله هيچ ماهى را بطور كامل روزه نمى گرفت ، مگر شعبان كه آن را به رمضان وصل مى نمود.

كسى كه در هر روز شعبان هفتاد بار بگويد اَسْتَغْفِرُ اللّهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحيمُ الْحَىُّ الْقَيّوُمُ وَ اَتُوبُ اِلَيْهِ: از خداوندى كه هيچ خدايى جز او نيست ، بخشنده و مهربان است ، زنده و قيوم (ازلى و قائم به ذات خويش ) است ، آمرزش ‍ مى طلبم و به درگاه او توبه مى كنم .در افق مبين نوشته مى شود. عرض كردم افق مبين چيست ؟ فرمودند: دشتى است در برابر عرش با رودهاى جارى كه ثوابهاى بزرگ و عالى در آن نهفته است .

راوى مى گويد نزد امام صادق عليه السلام سخن از شعبان و روزه آن به ميان آمد آن حضرت فرمودند، فضيلت روزه آن چنين و چنان است و در آن چه و چه هست ، تا جايى كه ممكن است مردى مرتكب قتل حرام مى شود آن گاه شعبان را روزه گيرد و بخاطر اين عمل آمرزيده شود.

ابن عباس مى گويد،) در حالى كه اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله نزد آن حضرت صلى الله عليه و آله درباره فضايل شعبان سخن مى گفتند، آن حضرت صلى الله عليه و آله (فرمودند: ماه شريفى است و آن ماه من است . حمل كنندگان عرش آن را بزرگ داشته و قدر آن را مى شناسند و آن ماهى است كه ارزاق مؤ منين براى رمضان در آن زياد مى شود و بهشت آراسته مى گردد. و فقط باين جهت شعبان ناميده شده كه ارزاق مؤمنين در آن زياد مى شود. آن ماه عمل است كه در آن حسنه 70بار …گرديده ، بديها ريخته شده گناهان آمرزيده شده و حسنه قبول مى شود،خداى بزرگ به بندگان خود مباهات مى نمايد، از عرش خود به روزه داران و عبادت كنندگان نگريسته و بخاطر ايشان به حمل كنندگان عرش خود مباهات مى نمايد. در اين جا على بن ابى طالب عليه السلام بپا خاسته و عرض كرد:پدر و مادرم فداى تو. اى رسول خدا! مقدارى از برترى آن را بيان فرماييد تا رغبت ما به روزه و عبادت آن بيشتر شده و براى خداى بزرگ در آن ، شب زنده دارى كنيم .آن حضرت صلى الله عليه و آله فرمودندكسى كه روز اول شعبان روزه بگيرد، خداوند براى او هفتاد حسنه مى نويسدكه هر حسنه اى برابر با يكسال عبادت است .و كسى كه دو روز از شعبان را روزه بگيرد، گناه هلاك كننده او از مى ريزد.و كسى سه روز از شعبان را روزه بگيرد، هفتاد درجه از در و ياقوت در بهشتها براى او بالا مى رود.و كسى كه چهار روز از شعبان را روزه بگيرد،روزى او گسترده خواهد شد.و كسى پنج روز از شعبان را روزه بگيرد،نزد بندگان خدا محبوب مى گردد.و كسى كه شش روز از شعبان را روزه بگيرد، خداوند هفتاد نوع بلا را از وى دور مى نمايد.و كسى هفت روز از شعبان را روزه بگيرد، خداوند او را از شيطا ن ، لشكريانش ، وسوسه و اشاره اش حفظ مى نمايد.و كسى هشت روز از شعبان را روزه بگيرد، تا زمانى كه از حوضهاى بهشتى ننوشد از دنيا خارج نخواهد شد.و كسى نه روز از شعبان را روزه بگيرد، نكير و منكر هنگام سوال از او، با او مهربان خواهند بود.و كسى كه که ده روز از شعبان را روزه بگيرد، خداوند قبر او را به مقدار هفتاد ذراع در هفتاد ذراع وسعت مى دهد.و كسى كه یازده روز از شعبان را روزه بگيرد، بر قبر او يازده مناره از نور مى زنند.و كسى كه دوازده روز از شعبان را روزه بگيرد، تا دميدن در صور (روز قيامت ) هر روز هفتاد هزار فرشته او را در قبرش زيارت مى كنند.و كسى كه سيزده روز از شعبان را روزه بگيرد، فرشتگان هفت آسمان براى او استغفار مى كنند.و كسى كه چهارده روز از شعبان را روزه بگيرد، به چهارپايان و درندگان حتى ماهيهاى دريا الهام مى شود كه براى او استغفار كنند.و كسى كه پانزده روز از شعبان را روزه بگيرد،پروردگار عزت ، او را ندا مى دهد: سوگند به عزتم تو را با آتش نمى سوزانم .و كسى كه شانزده روز از شعبان را روزه بگيرد، هفتاد درياى آتش بروى او خاموش مى شود.و كسى كه هفده روز از شعبان را روزه بگيرد، تمامى درهاى جهنم بر او بسته خواهد شد.و كسى كه هيجده روز از شعبان را روزه بگيرد، تمامى درهاى بهشت بروى او گشوده خواهد شد.و كسى كه نوزده روز از شعبان را روزه بگيرد، هفتاد هزار كاخ از در و ياقوت در بهشتها به او مى دهند.و كسى كه بيست روز از شعبان را روزه بگيرد، هفتاد هزار حور العين به او مى دهند.و كسى كه بيست و يك روز از شعبان را روزه بگيرد،فرشتگان به او خير مقدم ، خوش آمد و مرحبا گفته و بالهاى خود را به او مى مالند.و كسى كه بيست و دو روز از شعبان را روزه بگيرد، هفتاد هزار لباس ‍ بهشتى از سندس و استبرق به او مى پوشانند.و كسى كه بيست و سه روز از شعبان را روزه بگيرد، هنگام خروج از قبر چهارپايى از نور براى او مى آورند كه سوار آن شده و به بهشت پرواز نمايدو كسى كه بيست و چهار روز از شعبان را روزه بگيرد، شفاعت او درباره هفتاد هزار يكتاپرست پذيرفته مى گردد.و كسى كه بيست و پنج روز از شعبان را روزه بگيرد، بيزارى از نفاق به او مى دهند.و كسى كه بيست و شش روز از شعبان را روزه بگيرد، خداوند جواز عبور از پل صراط را براى او مى نويسد.و كسى كه بيست و هفت روز از شعبان را روزه بگيرد، خداوند رهايى از آتش براى او مى نويسد.و كسى كه بیست و هشت روز از شعبان را روزه بگيرد، صورتش برق مى زند و مى درخشدو كسى كه بیست و نه روز از شعبان را روزه بگيرد، به رضايت بزرگ خداوند مى رسد.و كسى كه سی روز از شعبان را روزه بگيرد، جبرييل از جلو عرش او را ندا مى دهد: اى شخص ! اعمال تازه ات را از نو شروع كن كه گناهان گذشته و قبليت آمرزيده شد. و خداى بزرگ و جليل مى فرمايند: اگر گناهان تو به تعداد ستارگان آسمان و قطره هاى باران و برگهاى درختان و به تعداد شن ، شبنم و روزهاى دنيا باشد، مطمئن باش كه آن را براى تو آمرزيدم ، و اين آمرزش بعد از اين كه شعبان را روزه گرفتى براى خداوند بزرگ نيست .

امام صادق عليه السلام: زنان پيامبر صلى الله عليه و آله هنگامى كه روزه اى به عهده آنان بود، آن را تا ماه شعبان به تاخير مى انداختند. زيرا نمى خواستند مانع نياز رسول خدا صلى الله عليه و آله شوند. هنگامى كه شعبان فرا مى رسيد آنان روزه مى گرفتند. آن حضرت صلى الله عليه و آله نيز با آنان روزه ميگرفت و نيز رسول خدا صلى الله عليه و آله مى فرمودند: شعبان ماه من است .

رسول خدا صلى الله عليه و آله :شعبان ماه من است و رمضان ماه خدا و آن بهار فقر است . خداوند عيد قربان را فقط براى سير شدن فقيران شما از گوشت قرارداد پس به آنها (گوشت قربانى ) بدهيد.

امام صادق عليه السلام:روزه شعبان و ماه رمضان بخدا سوگند توبه اى از جانب خداوند است .

رسول خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه شب عيد و شب نيمه شعبان را زنده بدارد، در روزى كه دلها مى ميرند دل او نخواهد مرد.

امام صادق عليه السلام:روزه شعبان و ماه رمضان ، دو ماه پى در پى توبه اى از جانب خداى عزوجل مى باشد (توبه اى مقبول است ).بخدا سوگند.

از رسول خدا صلى الله عليه و آله پرسيدند كداميك از روزه ها برترند: فرمودند: شعبان . بجهت بزرگداشت رمضان .

از رسول خدا صلى الله عليه و آله درباره روزه رجب پرسيدند. آن حضرت صلى الله عليه و آله فرمودند: چرا به فكر روزه شعبان نيستند.

امام صادق عليه السلام:كسى كه اولين روز شعبان را روزه بگيرد، حتما بهشت براى او لازم خواهد شد.و كسى كه دو روز روزه بگيرد، خداوند در هر روز و شب در سراى دنيا به او نگاه مى نمايد و در بهشت نيز به اين نگاه ادامه مى دهد. و كسى كه سه روز را روزه بگيرد،، هر روز خداوند را در عرض بهشتيش زيارت خواهد نمود.

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

سوره نور

26 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

اميرالمؤ منين عليه السلام: هيچ بنده اى آيه ﴿١٠٩﴾ قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَىٰ إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَٰهُكُمْ إِلَٰهٌ وَاحِدٌ ۖ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا ﴿١١٠﴾«109» بگو : جز اين نيست كه من هم بشرى مانند شمايم كه به من وحى مى‏شود: بر اين كه معبود شما فقط خداى يكتاست ؛ پس كسى كه لقاء پروردگارش را اميد دارد ، بايد كارى شايسته انجام دهد و هيچ كس را در پرستش پروردگارش شريك نكند .«110»کهف را نمى خواند، مگر اين كه نورى خواهد داشت از خوابگاه خود تا خانه كعبه و اگر از اهل مكه باشد نور او تا بيت المقدس خواهد بود.

امام صادق عليه السلام: با تلاوت سوره نور مال و عفت خود و زنانتان را حفظ كنيد، زيرا همانا هر كسى كه هر روز يا هر شب بر قرائت آن مداومت نمايد، تا زمان مرگش هيچ يك از افراد خانواده اش زنا نخواهند كرد، و هنگامى كه بميرد، هفتاد هزار فرشته او را تا قبرش تشييع مى نماين و تمامى اين فرشتگان تا زمان ورود او به قبر براى او دعا و از خدا برايش ‍ آمرزش مى خواهند.

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

نفاق

26 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

خداوند عزوجل به حضرت عيسى عليه السلام فرمودند: اى عيسى ! زبان تو در نهان و آشكار بايد يك زبان باشد و همچنين دلت . تو را پرهيز مى دهم از دورويى و دو زبانى . و همين كه من از احوال تو آگاهى دارم ، بايد براى تو كافى باشد. دو زبان در يك دهان ، دو شمشير در يك غلاف و دو قلب در يك سينه جاى نمى گيرند و ذهن و حافظه نيز همين طور است .

ابن عباس مى گويد،) در حالى كه اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله نزد آن حضرت صلى الله عليه و آله درباره فضايل شعبان سخن مى گفتند، آن حضرت صلى الله عليه و آله (فرمودند: ماه شريفى است و آن ماه من است . حمل كنندگان عرش آن را بزرگ داشته و قدر آن را مى شناسند و آن ماهى است كه ارزاق مؤ منين براى رمضان در آن زياد مى شود و بهشت آراسته مى گردد. و فقط باين جهت شعبان ناميده شده كه ارزاق مؤمنين در آن زياد مى شود. آن ماه عمل است كه در آن حسنه 70بار …گرديده ، بديها ريخته شده گناهان آمرزيده شده و حسنه قبول مى شود،خداى بزرگ به بندگان خود مباهات مى نمايد، از عرش خود به روزه داران و عبادت كنندگان نگريسته و بخاطر ايشان به حمل كنندگان عرش خود مباهات مى نمايد. در اين جا على بن ابى طالب عليه السلام بپا خاسته و عرض كرد:پدر و مادرم فداى تو. اى رسول خدا! مقدارى از برترى آن را بيان فرماييد تا رغبت ما به روزه و عبادت آن بيشتر شده و براى خداى بزرگ در آن ، شب زنده دارى كنيم .آن حضرت صلى الله عليه و آله فرمودندكسى كه روز اول شعبان روزه بگيرد، خداوند براى او هفتاد حسنه مى نويسدكه هر حسنه اى برابر با يكسال عبادت است .و كسى كه دو روز از شعبان را روزه بگيرد، گناه هلاك كننده او از مى ريزد.و كسى سه روز از شعبان را روزه بگيرد، هفتاد درجه از در و ياقوت در بهشتها براى او بالا مى رود.و كسى كه چهار روز از شعبان را روزه بگيرد،روزى او گسترده خواهد شد.و كسى پنج روز از شعبان را روزه بگيرد،نزد بندگان خدا محبوب مى گردد.و كسى كه شش روز از شعبان را روزه بگيرد، خداوند هفتاد نوع بلا را از وى دور مى نمايد.و كسى هفت روز از شعبان را روزه بگيرد، خداوند او را از شيطا ن ، لشكريانش ، وسوسه و اشاره اش حفظ مى نمايد.و كسى هشت روز از شعبان را روزه بگيرد، تا زمانى كه از حوضهاى بهشتى ننوشد از دنيا خارج نخواهد شد.و كسى نه روز از شعبان را روزه بگيرد، نكير و منكر هنگام سوال از او، با او مهربان خواهند بود.و كسى كه که ده روز از شعبان را روزه بگيرد، خداوند قبر او را به مقدار هفتاد ذراع در هفتاد ذراع وسعت مى دهد.و كسى كه یازده روز از شعبان را روزه بگيرد، بر قبر او يازده مناره از نور مى زنند.و كسى كه دوازده روز از شعبان را روزه بگيرد، تا دميدن در صور (روز قيامت ) هر روز هفتاد هزار فرشته او را در قبرش زيارت مى كنند.و كسى كه سيزده روز از شعبان را روزه بگيرد، فرشتگان هفت آسمان براى او استغفار مى كنند.و كسى كه چهارده روز از شعبان را روزه بگيرد، به چهارپايان و درندگان حتى ماهيهاى دريا الهام مى شود كه براى او استغفار كنند.و كسى كه پانزده روز از شعبان را روزه بگيرد،پروردگار عزت ، او را ندا مى دهد: سوگند به عزتم تو را با آتش نمى سوزانم .و كسى كه شانزده روز از شعبان را روزه بگيرد، هفتاد درياى آتش بروى او خاموش مى شود.و كسى كه هفده روز از شعبان را روزه بگيرد، تمامى درهاى جهنم بر او بسته خواهد شد.و كسى كه هيجده روز از شعبان را روزه بگيرد، تمامى درهاى بهشت بروى او گشوده خواهد شد.و كسى كه نوزده روز از شعبان را روزه بگيرد، هفتاد هزار كاخ از در و ياقوت در بهشتها به او مى دهند.و كسى كه بيست روز از شعبان را روزه بگيرد، هفتاد هزار حور العين به او مى دهند.و كسى كه بيست و يك روز از شعبان را روزه بگيرد،فرشتگان به او خير مقدم ، خوش آمد و مرحبا گفته و بالهاى خود را به او مى مالند.و كسى كه بيست و دو روز از شعبان را روزه بگيرد، هفتاد هزار لباس ‍ بهشتى از سندس و استبرق به او مى پوشانند.و كسى كه بيست و سه روز از شعبان را روزه بگيرد، هنگام خروج از قبر چهارپايى از نور براى او مى آورند كه سوار آن شده و به بهشت پرواز نمايدو كسى كه بيست و چهار روز از شعبان را روزه بگيرد، شفاعت او درباره هفتاد هزار يكتاپرست پذيرفته مى گردد.و كسى كه بيست و پنج روز از شعبان را روزه بگيرد، بيزارى از نفاق به او مى دهند.و كسى كه بيست و شش روز از شعبان را روزه بگيرد، خداوند جواز عبور از پل صراط را براى او مى نويسد.و كسى كه بيست و هفت روز از شعبان را روزه بگيرد، خداوند رهايى از آتش براى او مى نويسد.و كسى كه بیست و هشت روز از شعبان را روزه بگيرد، صورتش برق مى زند و مى درخشدو كسى كه بیست و نه روز از شعبان را روزه بگيرد، به رضايت بزرگ خداوند مى رسد.و كسى كه سی روز از شعبان را روزه بگيرد، جبرييل از جلو عرش او را ندا مى دهد: اى شخص ! اعمال تازه ات را از نو شروع كن كه گناهان گذشته و قبليت آمرزيده شد. و خداى بزرگ و جليل مى فرمايند: اگر گناهان تو به تعداد ستارگان آسمان و قطره هاى باران و برگهاى درختان و به تعداد شن ، شبنم و روزهاى دنيا باشد، مطمئن باش كه آن را براى تو آمرزيدم ، و اين آمرزش بعد از اين كه شعبان را روزه گرفتى براى خداوند بزرگ نيست.

امام باقر عليه السلام فرمودند: بنده دو رو و دو زبان بنده بدى است : در حضور برادرش او را خيلى ستايش مى كند و در غياب او گوشتش را مى خورد (با غيبت كردن از او) اگر نعمتى به او بدهند، به او حسد مى ورزد و اگر گرفتار شود، به او كمك نمى كند.

امام صادق عليه السلام: كسى كه با دو چهره و دو زبان با مسلمانان روبرو شود، روز قيامت در حالى مى آيد كه دو زبان از آتش دارد.

پیامبر ص : …. و هر كس به داخل خانه همسايه اش نگاه كرده و عورت مرد يا موى زن يامقدارى از بدنش را ببيند، سزاوار است كه خدا او را همراه با منافقينى كه در پى عيوب مردم بودند، به جهنم برد؛ و تا خداوند او را رسوا ننمايد؛ از دنيا خارج نخواهد شد و در آخرت نيز عورتش را براى مردم نمايان خواهد نمود……..

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

ستون دین...

26 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

رواى:امام صادق عليه السلام:از كسالت بپرهيزيد. همانا پروردگار شما مهربان است و سپاسگزار عمل اندك . زيرا بدرستى و بدون شك مردى بخاطر خشنودى خداوند متعال دو ركعت نماز مستحبى بجا مى آورد، خداوند بخاطر اين دو ركعت او راوارد بهشت مى كند.و نيز براى رضاى خدا يك درهم صدقه مستحبى مى دهد و خداوند به همين جهت او را وارد بهشت نمايد و نيز براى رضاى خدا يك روز روزه مستحبى مى گيرد و خدا بخاطر آن او را وارد بهشت خواهد نمود.

امام صادق عليه السلام: ….محققا دوست دارم مرد مؤمن به هنگام نماز واجب دلش را متوجه خداوند نموده و اصلا به فكر دنيا نباشد. زيرا هيچ مومنى دلش را متوجه خدا نمى گرداند: مگر اين كه خداوند نيز به او رو نموده و مؤ منين را دوستدار او مى گرداند: علاوه بر اين كه خود نيز او را دوست دارد.

امام صادق عليه السلام فرمودند: يكى از نيكوكاران را در قبرش مى نشانند و به او مى گويند: بعنوان عذاب الهى صد ضربه شلاق بايد به تو بزنيم . او مى گويد تحملش را ندارم . آنها مرتبا تعداد را كم مى كنند و او مى گويد تحملش را ندارم تا به يك ضربه مى رسد كه مى گويند هيچ چاره اى نيست ، بايد حتما اين ضربه را بزنيم . مى پرسد براى چه ؟ مى گويند: بخاطر اين كه روزى بدون وضو نماز خواندى و بر ضعيفى گذر كردى و او را يارى ننمودى . آنگاه بعنوان عذاب خداوند عزوجل ، ضربه اى به او مى زنند كه قبرش پر از آتش مى شود.

امام صادق عليه السلام:نمازگزار سه فايده بدست مى آورد: هنگامى كه به نماز مى ايستد خوبيها از پهنه آسمان بر سرش ريخته ، فرشتگان او را از زير پاهايش تا پهنه آسمان احاطه كرده و فرشته اى ندا مى كند: اى نمازگزار! اگر مى دانستى با چه كسى مناجات مى كنى ، هميشه نماز مى خواندى .

رسول خدا صلى الله عليه و آله: نمازى نيست كه وقت آن برسد، مگر اين كه فرشته اى در برابر مردم ندا مى كند: اى مردم ! بلند شويد و آتشهايى را كه بر پشتهاى خود افروخته ايد، با نمازتان خاموش كنيد.

امام صادق عليه السلام:اى بنده خدا! نماز واجب را در وقت خود بخوان با حالت كسى كه با آن وداع مى كند و مى ترسد پس از اين هيچ گاه موفق به انجام آن نشود. آنگاه ديدگانت را متوجه سجده گاهت نما. اگر بدانى در سمت راست يا چپ تو كسى هست ، بخوبى نماز مى خوانى و بدان تو در برابر كسى هستى كه تو را مى بيند و تو او را نمى بينى .

اميرالمؤ منين عليه السلام: هنگامى كه زمينيان مشغول گناه شده و كارهاى زشت انجام دهند، خداوند تصميم مى گيرد آنها را بدون استثنا عذاب كند ولى وقتى به سالخوردگان مى نگرد كه به سوى نماز قدم برداشته و بچه ها را مى بيند كه مشغول فراگيرى قرآن هستند: به آنها ترحم كرده و عذاب را تاخير مى اندازد.

راوى مى گويد از امام صادق عليه السلام شنيدم كه فرمودند: هنگامى كه بنده خدا مشغول نماز مى شود. خداوند عزوجل به او رو مى كند. و پيوسته رويش به طرف اوست ، تا زمانى كه آن بنده سه بار رويش را بگرداند. كه در اين صورت خداوند رويش را از او بر مى گرداند.

امام صادق عليه السلام:فضيلت اول وقت بر آخر وقت ، براى مؤمن بهتر از فرزندان و مال اوست .

رسول خدا صلى الله عليه و آله:بين كفر و ايمان فاصله اى جز ترك نماز نيست .

امام باقر عليه السلام: ده چيز است كه اگر كسى خداوند را با آنها ملاقات كند، وارد بهشت مى شود: گواهى به اين كه خدايى جز خداى يگانه نيست و حضرت محمد صلى الله عليه و آله رسول خداست ، اقرار به آنچه از جانب خداى عزوجل آورده است ، برپايى نماز، پرداخت زكات ، روزه ماه مبارك رمضان ، حج خانه خدا، دوستى دوستان خدا، بيزارى از دشمنان خداو دورى از تمام مست كننده ها.

امام صادق عليه السلام: كسى كه دو ركعت نماز بخواند در حالى كه بداند در آن چه مى گويد، در حالى سلام نماز را مى دهد كه بين او خداوند گناهى نيست ، مگر اين كه آن را براى او مى آمرزد.

امام صادق عليه السلام فرمودند: فرشته اى فقط مامور نماز است و كار ديگرى ندارد و هنگامى كه انسان نماز خواند، نماز را گرفته و بالا مى برد. اگر نمازش از نمازهايى بود كه قبول مى شود، پذيرفته خواهد شد. و اگر از نمازهايى بود كه قبول نمى شود، خداوند مى فرمايند، آن را به بنده ام برگردان . او نيز نماز را برگردانده و به صورت نمازگزار مى زند. و به او مى گويد: آه كه چقدر با اعمالت مرا به دردسر مى اندازى .رسول خدا صلى الله عليه و آله: شيطان هميشه از فرزند آدم بيمناك بوده و از او مى ترسد البته تا زمانى كه نمازهاى پنجگانه را در وقتش بخواند. و هنگامى كه اين نمازها را ضايع كرد، شيطان بر او جرى شده و او را به گناهان بزرگ مى كشاند.

امام صادق عليه السلام فرمودند: هنگامى كه مؤ من وارد قبرش مى شود، نماز سمت راست او و زكات سمت چپش مى باشد، نيكوكارى حامى او خواهد بود. صبر از او فاصله گرفته و به كنارى مى باشد. و هنگامى كه دو فرشته اى كه عهده دار سوال و جواب او هستند، وارد مى شوند، صبر به نماز و زكات و نيكوكارى مى گويد از دوست خود حفاظت كنيد و اگر نتوانستيد من وارد عمل مى شوم . رسول خدا صلى الله عليه و آله: بين مسلمان و كافر فاصله اى نيست ، مگر اين كه مسلمان نماز واجب را عمدا ترك كند يا آن را بى اهميت بداند و نخواند.

ابى بصير مى گويد: به ام حميده بخاطر وفات امام صادق عليه السلام تسليت گفتم . او گريست . من نيز گريستم . آنگاه گفت : اگر هنگام وفات آن حضرت عليه السلام حاضر بودى ، چيز عجيبى از او مى ديدى : هنگام وفات چشمانش را باز كرده و فرمودند: خويشانم را جمع كنيد. ما نيز همه خويشان او را جمع كرديم . او نگاهى به آنان انداخته و فرمودند: شفاعت ما به كسى كه به نماز اهميت ندهد، نمى رسد.

رسول خدا صلى الله عليه و آله: دو ركعت نماز ساده با تفكر بهتر از يك شب به عبادت ايستادن است . —–. امام باقر عليه السلام:كسى كه قرآن را ايستاده در نمازش ‍ بخواند، خداوند در مقابل هر حرفى صد حسنه براى او مى نويسد و كسى كه نشسته در نماز قرآن بخواند، خداوند در مقابل هر حرفى پنجاه حسنه براى او مى نويسد و كسى كه در غير نماز آن را بخواند، در مقابل هر حرفى ده حسنه براى او نوشته مى شود.

رسول خدا صلى الله عليه و آله: كسى كه نماز را در غير وقتش بخواند، آن نماز سياه و تاريك بالا مى رود و مى گويد: خدا تو را ضايع كند، همانطور كه مرا ضايع كردى . و هنگامى كه انسان (روز قيامت ) در پيشگاه خداوند عز و جل بايستد، اولين چيزى كه از او سؤ ال مى شود نماز است . اگر نمازش پاك بود، ساير اعمالش ‍ نيز پاك خواهد بود. و اگر نمازش پاك نبود، ساير اعمالش نيز پاك نخواهد بود.

امام صادق عليه السلام:برترى اول وقت بر آخر وقت مانند برترى آخرت بر دنياست .

امام صادق عليه السلام:رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد مسجد شد عده اى از يارانش نيز در مسجد بودند. پرسيدند: مى دانيد كه پروردگار شما چه فرموده است ؟ پاسخ گفتند: خدا و رسولش داناترند. فرمود: بدرستى كه پروردگار شما مى فرمايد: اگر كسى اين پنج نماز واجب را در وقت خودش بخواند و مواظب وقت آنها باشد، روز قيامت در حالى مرا ديدار مى كند كه نزد من پيمانى دارد و به خاطر آن پيمان او را وارد بهشت مى نمايم . و كسى كه آنها را در وقتشان نخواند و مواظب آنها نباشد، اختيار دارم ، اگر خواستم او را عذاب مى كنم و اگر خواستم او را مى بخشم .

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

فوایدسوره نور

24 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

اميرالمؤ منين عليه السلام: هيچ بنده اى آيه ﴿١٠٩﴾ قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَىٰ إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَٰهُكُمْ إِلَٰهٌ وَاحِدٌ ۖ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا ﴿١١٠﴾«109» بگو : جز اين نيست كه من هم بشرى مانند شمايم كه به من وحى مى‏شود: بر اين كه معبود شما فقط خداى يكتاست ؛ پس كسى كه لقاء پروردگارش را اميد دارد ، بايد كارى شايسته انجام دهد و هيچ كس را در پرستش پروردگارش شريك نكند .«110»کهف را نمى خواند، مگر اين كه نورى خواهد داشت از خوابگاه خود تا خانه كعبه و اگر از اهل مكه باشد نور او تا بيت المقدس خواهد بود.

امام صادق عليه السلام: با تلاوت سوره نور مال و عفت خود و زنانتان را حفظ كنيد، زيرا همانا هر كسى كه هر روز يا هر شب بر قرائت آن مداومت نمايد، تا زمان مرگش هيچ يك از افراد خانواده اش زنا نخواهند كرد، و هنگامى كه بميرد، هفتاد هزار فرشته او را تا قبرش تشييع مى نماين و تمامى اين فرشتگان تا زمان ورود او به قبر براى او دعا و از خدا برايش ‍ آمرزش مى خواهند.

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

اذان واقامه

24 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

رسول خدا صلى الله عليه و آله:موذن بين اذان و اقامه پاداش در خون خود غلتيده در راه خدا را خواهد داشت . مى گويد: گفتم اى رسول خدا! در اين صورت هر كسى مى خواهد اذان و اقامه بگويد. فرمودند: هرگز زمانى خواهد آمد كه اذان و اقامه را به ضعيفان خود و اگذار مى كنند. و در اين صورت اين گوشت ضعيفان است كه خداوند آن را بر آتش حرام كرده است . امام رضا عليه السلام فرمودند: كسى كه هنگام شنيدن اذان صبح و اذان مغرب بگويد اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ بِاِقْبالِ نَهارِكَ وَاِدْبارِ لَيْلِكَ وَحُضُورِ صَلَواتِكَ وَاَصْواتِ دُعآئِكَخدايا براستى از تو خواهم به آمدن روزت و رفتن شبت و رسيدن نمازهايت و صداهاى دعايتوَتسْبيحِ مَلاَّئِكَتِكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَاَنْ تَتُوبَ عَلَىَّ اِنَّكَو تسبيح فرشتگانت كه درود فرستى بر محمد و خاندانش و توبه ام بپذيرى كهاَنْتَ التَّوّابُ الرَّحيمُتو براستى توبه پذير مهربانى (مفاتیح/وقت ندای اذان)و در آن روز يا آن شب بميرد، توبه كننده از دنيا رفته است .

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

نمازخواندن دشمنان علی....

24 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

امام كاظم عليه السلام: همانا خداوند عزوجل در وقت هر نماز براى بندگان مومن و معتقد خود رحمت مى فرستد و براى عده اى ديگر لعنت . عرض كردم : براى چه كسانى ؟ فرمودند: براى كسانى كه حق ما را انكار كرده و ما را تكذيب كردند.

راوى مى گويد از امام باقر عليه السلام شنيدم كه فرمودند: همانا دشمن على از دنيا نمى رود، تا اينكه جرعه اى از آب جوش جهنم بنوشد. فرمودند: كسى كه مخالف ولايت على باشد، فرقى نمى كند كه نماز بخواند يا زنا كند.

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

نشانه های ظهورش

24 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

رسول خدا صلى الله عليه و آله: براى امتم زمانى مى‌رسد كه از قرآن چيزى جز ظاهر آن و از اسلام چيزى جز اسم آن باقى نمى‌ماند، به نام مسلمان ناميده مى‌شوند، ولى دورترين مردم از اسلام هستند، مساجدشان آباد است، ولى از هدايت در آنها خبرى نيست، فقهاى اين زمان بدترين فقيهان در زير سايه آسمان هستند. منشأ فتنه‌ها مى‌باشند و فتنه‌ها به خودشان باز مى‌گردد.

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

شرابخوار =ترک نماز

24 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

راوى مى گويد از امام باقر عليه السلام شنيدم كه فرمودند: كسى كه مسكر بخورد و مست شود، خداوند چهل روز نمازش را قبول نمى نمايد و اگر در اين مدت نماز نخواند، بخاطر ترك نماز عذابش دو برابر مى شود.

شخصى به امام صادق عليه السلام عرض كرد: خداوند تو را در طاعتش ‍ موفق نمايد ! شراب خوردن بدتر است يا نماز نخواندن ؟ فرمودند: شراب خوردن . آنگاه فرمودند: مى دانى چرا؟ عرض كرد: خير. فرمودند: چون حالى پيدا مى كند كه خدايش را نمى شناسد.

از امام صادق عليه السلام: حكم مردى كه مسكر مى خورد چيست ؟ فرمودند: تا چهل روز نمازش قبول نمى شود، در اين چهل روز نمى تواند توبه كند و اگر در اين مدت بميرد به جهنم مى رود.

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

نشانه های  آخرالزمان

24 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

رسول خدا صلى الله عليه و آله: براى امتم زمانى مى‌رسد كه از قرآن چيزى جز ظاهر آن و از اسلام چيزى جز اسم آن باقى نمى‌ماند، به نام مسلمان ناميده مى‌شوند، ولى دورترين مردم از اسلام هستند، مساجدشان آباد است، ولى از هدايت در آنها خبرى نيست، فقهاى اين زمان بدترين فقيهان در زير سايه آسمان هستند. منشأ فتنه‌ها مى‌باشند و فتنه‌ها به خودشان باز مى‌گردد.

سند : کتاب ثواب الاعمال و عقاب الاعمال شیخ صدوق رحمه الله علیه

 نظر دهید »

شب راحت بخواب

22 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

​#دندان_درد
✍ این #معجون معجزه می کند
?⚜ مقدارے عسل ، پودر #دارچین و #زرد_چوبه را خمیر کرده و هر
?⚜ نیم ساعت روے محل درد قرار دهید

 1 نظر

خواهدآمد۰۰۰

21 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

 نظر دهید »

حادثه تاریخی شعب ابی طالب

21 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

در سال ششم بعثت، زمانى كه قريش دريافتند تلاشهاى آنان در محدود كردن رسول خدا(ص)ناموفق بوده،در صدد كشتن آن حضرت بر آمدند. ابو طالب از«بنى عبد المطلب»خواست تا داخل شعب خود شده و از جان رسول خدا(ص)دفاع كنند.به دنبال این درخواست همه فرزندان بنی عبدالمطلب به جز ابولهب و ابوسفیان بن حارث داخل شعب شدند. بعد از این اقدام، قريش تصميم گرفتند تا پيوندهاى اقتصادى،خانوادگى،دوستى و رفت و شد خود را با آنان قطع كنند. و در اين باره پيمانى نيز نوشتند و عهد بستند تا هيچ گونه صلحى را از بنى هاشم نپذيرند و هيچ گونه رأفت و مراودتى با آنان نكنند. طبق این پیمان هر گونه داد و ستد و معامله و ازدواج با ایشان ممنوع شد. تا زمانى كه آنان،حاضر شوند رسول خدا(ص)را به مشركان تسليم كنند تا او را بكشند. این پیمان به امضای هشتاد نفر از قریش رسیده بود. در این مدت علي (ع) به صورت پنهانى به داخل شعب غذا می آورد و هم چنین از طرف برخى از قريش كه قصد صله رحم داشتند به صورت مخفيانه،چيزى براى آنها فرستاده مى‏شد. اين وضعيت تا سه سال ادامه يافت. رسول خدا(ص)ابو طالب را از خورده شدن پيمان مشركين كه گفته شده در داخل كعبه آويزان بوده،آگاه كرد. به این ترتیب اين پيمان از ميان رفت و بنى هاشم آزاد شدند تا در مكه با ديگران رفت و شد داشته باشند. اما اندكى پس از بيرون آمدن از شعب بود كه دو نفر از عزيزترين افراد پيامبر(ص)يعنى ابو طالب و سپس خديجه(س) درگذشتند.

 نظر دهید »

قضاوت وپیش داوری ۰۰۰۰

21 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

 نظر دهید »

اخلاق

21 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

​
? باارزش‌ترین بندگان خدا ?
امام رضا(ع) در بیان و شرح حال بهترین بندگان خداوند 5 خصلت را از ایشان نام می برد و می فرماید:

«الَّذِینَ إِذَا أَحْسَنُوا اسْتَبْشَرُوا، وَ إِذَا أَسَاؤُوا اسْتَغْفَرُوا، وَ إِذَا أُعْطُوا شَکَرُوا، وَ إِذَا ابْتُلُوا صَبَرُوا، وَ إِذَا غَضِبُوا غَفَرُوا»
بهترین بندگان کسانی هستند که:
1️⃣هنگام انجام کار نیک خرسند

2️⃣و هنگام ارتکاب عمل زشت از خداوند طلب بخشش کنند

3️⃣و آنگاه که چیزی به آنان داده شود سپاسگزار بوده

4️⃣و زمانی که به مصیبتی دچار شوند صبر کنند

5️⃣و در هنگام خشم عفو نمایند.
? کافی (ط - دارالحدیث) ج‏3، ص608

 نظر دهید »

دعا درسهر گاه

21 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

​? دعا در سحرگاهان
? امام باقر علیه‌السلام: اِنَّ اللّه َ عَزَّوَجَلَّ یحِبُّ مِن عِبادِهِ المُؤمِنینَ کلَّ عَبدٍ دَعّاءٍ فَعَلَیکم بِالدُّعاء ِفِی السَّحَرِ اِلی طُلوعِ الشَّمسِ فَاِنَّها ساعَةٌ تُفْتَحُ فیها اَبوابُ السَّماءِ وَ تُقسَمُ فیهَاالاَرزاقُ وَ تُقضی فیها الحَوائِجُ العِظامُ؛
خداوند عزّوجلّ از میان بندگان مؤمنش، بنده‌ای را که بسیار دعا کند، دوست می‌دارد. پس، همواره در سحرگاهان تا طلوع خورشید دعا کنید؛ زیرا این وقتی است که در آن، درهای آسمان باز می‌شود و روزی‌ها تقسیم می‌گردد و حاجت‌های بزرگ برآورده می‌شود.
? کافی، ج 2، ص 478،

 نظر دهید »

السلام علیک یا حسن ابن علی  العسکری علیه السلام

21 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

 نظر دهید »

فتوح قلب

20 آذر 1396 توسط ام البنين ابراهيم نژادمرادي

رر

حديث بيدارى، ص:12

پيشينه تاريخى:

بيستم جمادى الثانى« روز كوثر» است، پيش از آن مشركين قريش زبان به طعنه گشودند كه نسل پيامبر ادامه نخواهد يافت! از خالق هستى ندا رسيد: إنّا اعطيناك الكوثر …انَّ شانِئَكَ هُوَ الابْتَر( 1).در آن روز بزرگ، كوثر ولايت و امامت در زمين جارى گشت و بانوى عفت و ايمان، صديقه طاهره( س) ديده به جهان گشود تا امامِ هميشه عدالت و انسانيت را مونس و همسر باشد و نسلى پديد آورند كه يازده ستاره امامت، ايستاده بر شاهراه هدايتِ انسانها از آن جمله‏اند. نسلى كه صلح و جنگش، مناجات و سكوتش، حلم و علمش و حياتِ سراسر مقاومت و رنج و شهادتش و سرانجامْ غيبتِ موعودِ به انتظار نشسته‏اش، حكمتهاى الهى را رقم مى‏زند و ثابت مى‏كند كه بندگان خدا در عصر هبوط و در حصار زمان و طبيعت به خود وانهاده نشده‏اند و حق‏پويان و رهروانِ طريق هدايت را هميشه هدايت‏كننده‏اى هست و زمين از حجت حق خالى نخواهد ماند. دوران غيبت آغاز شد و كشمكش هماره خوب و بد نيز ادامه يافت. نسل در نسل، گردنكشان و زرپرستان و اصحاب فساد در جبهه ظلمت خويش و در آن سو مؤمنان و صالحان و پاك‏سيرتان در وادى نور، روياروى ايستادند. انوار وحى بر جهان تابيده بود و اسلام با فتح قلوبِ بندگان خوب خدا قلمرو خويش را گسترش مى‏داد و تا دوردستهاى شرق و از آن سو تا قلب اروپا پيش مى‏رفت. تمدنى بزرگ و بى‏سابقه شكل مى‏گرفت و بشر شاهد جهش و تحولى شگرف در پهنه علم و ادب، فرهنگ و هنر و تمامى آثار تمدن واقعى با مبنايى استوار از ايمان و انگيزه بود.

‏
 

 نظر دهید »
اردیبهشت 1404
شن یک دو سه چهار پنج جم
 << <   > >>
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

جانم به فدای مهدی

جستجو

موضوعات

  • همه
  • بدون موضوع

فیدهای XML

  • RSS 2.0: مطالب, نظرات
  • Atom: مطالب, نظرات
  • RDF: مطالب, نظرات
  • RSS 0.92: مطالب, نظرات
  • _sitemap: مطالب, نظرات
RSS چیست؟
  • کوثربلاگ سرویس وبلاگ نویسی بانوان
  • تماس